SOBcon

Zaterdagavond, na de conferentie, was ik uit eten met 4 mensen. Waarvan ik er 2 erg bewonder. Beiden zijn ze hele goede sprekers en heel goed in hun vak. De andere twee mensen ook, trouwens, maar die ken ik minder goed.

Als je een groep leuke en slimme mensen aan een tafel zet, heb je altijd een geweldige avond en dat was ook nu het geval. Ik had het super naar mijn zin (Michael Jordan’s steakhouse, mensen, oeioeioei wat een lekkere versie van typisch Amerikaans eten en wat een goede bediening!).

Al pratende en luisterende had ik opeens een epiphany. Een ingeving. Die was al volgt:

Als ik in het Engels deed of in de VS deed wat ik nu in Nederland doe, was die conferentie heel anders geweest voor mij.

Netwerken en zo

Bij SOBcon komen allerlei online ondernemers bij elkaar. Een paar hele beroemde, en een heleboel hele capabele. En bijna allemaal om te leren van elkaar.

En er wordt heel veel genetwerkt. Meestal een beetje in de trant van: wie ben je en wat kunnen we voor elkaar betekenen? Dat is helemaal niet mijn ding (OH???…). Bovendien, ik kan wel uitleggen wat ik bij Frankwatching doe, dat #blogpraat een van Nederland’s mooiste twitter chats is, dat ik een boek over bloggen heb geschreven, een webinarbusiness bent gestart, maar ja. Het is allemaal in Nederland, he. Zegt mensen gewoon niet zoveel, denk ik. Of ik doe er niet belangrijk genoeg over, dat misschien ook.

Inzichten en zo

Het inzicht was een beetje tweeledig.

1. Als die mensen wisten wat ik deed en wat ik wist, zouden ze dat heel interessant vinden; en
2. Als ik deed wat ik deed in de VS, als ik werkte voor zo’n soort blog, als ik zo’n chat runde, als ik zo’n blog in het Engels had, zouden mensen op die conferentie al lang weten wie ik was.

Vrienden op SOBcon stelden eerder die dag al mijn bescheidenheid aan de kaak. Terugkerend thema voor mij (SOBcon is eigenlijk ook een soort Persoonlijke Ontwikkelingscursus waar je geconfronteerd wordt met je dromen en je verwezenlijking daarvan).

Ik ben heus niet bescheiden (riep ik) maar ik heb gewoon geen zin om continu van de daken te schreeuwen hoe goed ik ben en hoe leuk mijn boek is.

Valse bescheidenheid, en zo

Maar ja. Terecht stelden twee mensen die ik erg bewonder vast dat dat misschien dan wel zo kon zijn, maar dat ik het wel heel leuk vind om mensen te helpen. Dat ik het daar eigenlijk stiekem allemaal om doe. Mensen laten zien dat het kan, dat zij het kunnen, en helpen om het gewoon te doen. Wat HET dan ook is.

En (zeiden ze) als je iets harder roept, bereik je meer mensen en help je ook meer mensen.

Later die avond, tijdens het diner waar ik opeens heel helder zag hoe de drie sprekers aan tafel iets moois zouden kunnen starten en waarom ze dat zouden moeten doen en ik ze dat haarfijn aan het uitleggen was, toen zag ik het opeens. Ik had mijn epiphany.

Dit zijn mensen die mij waarderen om wie ik ben en wat ik weet. Dat hebben ze min of meer bij toeval ontdekt. Nou ja, toeval, dat niet helemaal. Maar ze hebben de gelegenheid nodig gehad om dat te ontdekken en gelukkig heb ik die ofwel gekregen of zelf gecreëerd.

Maar toch. Als mensen beter wisten wie ik was en wat ik doe en kan, zou mijn bereik groter zijn. En daar kun je iets mee doen, zo’n bereik.

Of zoiets. Ik weet het niet. Ik weet niet precies waarom het me boeit.

De bescheidenheids-epiphany en de if-I-did-what-I-do-in-English-epiphany, zeg maar.

Zo levert SOBcon ieder jaar weer een waanzinnige hoeveelheid inspiratie op die in veel gevallen mijn hele levenskoers een stukje bijstuurt…

Ik had een paar momenten de afgelopen dagen, tijdens presentaties op SOBcon, dat ik niet wist waar het over ging. Degene die de spreker aankondigde nam aan dat iedereen wist wie het was en wat diegene deed, de spreker zelf vergat vervolgens duidelijk uit te leggen wat hij/zij deed en boem: je raakt als toehoorder de weg kwijt.*

Ze vergaten de context te scheppen.

Het gevolg is dat je als het ware achter het verhaal aan loopt. Want zonder context zijn verhalen onbegrijpelijk. Het is een beetje alsof je een nieuwe taal hoort die je niet voldoende spreekt: je hoofd is de vertaalslag nog aan het maken terwijl het verhaal al verder is gegaan. You’re scrambling to catch up.

De context van context

Context speelt eigenlijk heel erg vaak een rol, he? Ik kwam er bijvoorbeeld op omdat ik een paar mensen in mijn zakelijke en persoonlijk leven heb die ‘anders denken’. Hun manier van denken is zo anders dan die van de meeste mensen, dat je niet altijd begrijpt wat ze bedoelen. Want als je anders denkt, is je verhaal ook anders en je wijze van communiceren.

Ik heb hetzelfde met mijn kinderen als ze iets vertellen. Als mijn zoontje van 4 een documentaire zit te kijken over vissen en hij roept iets over een blauwe vis, dan weet ik dat hij het over Dori uit Finding Nemo heeft. Laatst had hij het over ‘die kokende muis’ – hij bedoelde de rat uit de film Ratatouille. Voor een buitenstaander zijn die associaties niet te maken, maar ik ken de context. Dus ik begrijp wat hij wil uitleggen.

Context = begrip

Als je in het buitenland woont of er gewoon tijd doorbrengt, mis je die context. En de locals missen de jouwe. Ik begrijp niet dat het nodig is om een televisie in de badkamer op te hangen. Maar Amerikanen zijn opgegroeid met een huis waar overal televisies staan en zien dat in de context van service, luxe en comfort. Ik snap niet waarom het nodig is om thee met chocolade-truffel-drop-smaak in het schap te leggen. Amerikanen hebben de theemarkt langzaam zien veranderen en de hele beweging meegemaakt.

En dat is natuurlijk maar het topje van de ijsberg. Iedere samenleving, iedere stad, iedere familie, ieder gezin, ieder huishouden, iedere relatie, ieder mens heeft een eigen context die voortkomt uit wat er voorheen gebeurde (of wat gewoon is).

Als je context weet te scheppen bij je toehoorders is je kans op succes groter. Of je nou spreker bent, marketer of ondernemer bent. Of gewoon van mens tot mens iets wilt overbrengen en bereiken…

*Wat daarbij overigens grappig is, is dat je als mens de neiging kunt hebben om te denken dat het aan jou ligt. Dat je het niet begrijpt omdat je Engels niet goed genoeg is of omdat je niet Amerikaans bent of de industrie waar de spreker in werkt onvoldoende kent. Terwijl achteraf blijkt dat je niet de enige bent. Zo zie je maar!

PS Ik had een leuke foto van de TV in mijn badkamer hier in het hotel maar ik krijg hem niet naar mijn laptop verzonden. Dat jullie het even weten. Had wat meer CONTEXT gegeven, he?!

Dat is altijd de vraag aan het einde van de conferentie, van SOBcon, wat waren nou je take-aways? Wat heeft het je opgeleverd? Wat heeft het met je gedaan?

Net als ieder jaar zat de waarde voor mij voor een groot deel in de andere deelnemers. En in de gesprekken met die andere deelnemers.

Ik had vandaag een heleboel inzichten. Over mijn eigen doel. Over  wat ik denk dat er moet gebeuren in de wereld. Over marketing en wat daar niet moet gebeuren. Over wat ik denk dat sommige aanwezigen kunnen doen met hun bedrijven. Over de waarde van de conferentie.

Ik ga er nog meer over bloggen als het allemaal een beetje bezonken is.

Wat voor mij de waarde is van zo’n weekend SOBcon reflectie en helderheid. Reflectie omdat mensen me vertellen wat ze denken over mijn issues of uitdagingen, maar vooral ook in het zien van allerlei mensen, dingen en methodes waar ik wel of niet in geloof. En door het verzamelen van stukjes informatie die mijn idee kunnen veranderen of juist onderbouwen.

Helderheid omdat ik eigenlijk ieder jaar (dit was de derde keer) op zoek ben naar helderheid over wat ik doen en waarom en waarheen etc. En ieder jaar begrijp ik het een stukje beter. Met de hulp van anderen.

Het was awesome.

Soms weet ik niet of het een cultuurverschil is of een echt verschil als ik er een andere mening op nahoud dan een groep Amerikanen. Of het een verschil is in hoe we naar de dingen kijken of alleen een verschil in hoe we proberen onszelf te verkopen (of niet) door op een bepaalde semi-belangrijke manier over zaken te praten. Laat staan dat ik weet of ik nou gelijk heb, of die anderen.

Vandaag zat ik op SOBcon, de conferentie in Chicago waar ik ben, te praten met drie mensen en het gesprek kwam op bedrijfsstrategie.

Een van de drie was was voor een vriend op zoek naar een consultant die het bedrijf van de vriend kon helpen om een stap te maken in een transitie van een oude-wereld-bedrijf naar een nieuwe-wereld-bedrijf. Vooral organisatorisch, want wat voor raad van commissarissen had je bijvoorbeeld nodig, en hoe moest je organisatiestructuur er dan uit zien, in de nieuwe wereld? Controle over hun bedrijf in de nieuwe wereld, zochten ze, via de inrichting van de organisatie.

De ander was een ondernemer. Hij wilde controle over zijn bedrijf, over alle aspecten. Alles moest hij onder controle krijgen en hij dacht dat dat met name kon door strategie, door planning. Hij vertelde over hoeveel er moet gebeuren, over hoeveel je moet plannen en hoe je dan vervolgens die planning probeert waar te maken.

De management consultant legt bedrijven uit hoe ze controle kunnen krijgen over hun bedrijfsvoering en hun markt etc..

Ik kon er niet precies uit wijs worden maar ik was het niet eens met ze. Alleen wist ik niet waarom niet. En toen ik het probeerde uit te leggen, begrepen ze me niet .

Ik geloof wel in strategie maar ik geloof niet in Strategie. Ik geloof dat de wereld snel verandert. Ik geloof dat je dingen moet proberen om te zien hoe ze uit gaan pakken. Ik geloof dat veel van wat bedrijven doen of moeten doen, vandaag de dag, unchartered territory is, onontdekt gebied. Ik geloof in organisch groeien. Stukje voor stukje.

Ik geloof daarnaast dat controle een illusie is.

Chris Brogan, iemand die ik bewonder, zei (ik zat bij hem aan tafel! Yay! En bij Steve Farber, nog iemand die ik bewonder!) dat hij nog maar naar 1 cijfer kijkt om zijn bedrijf te sturen en te evalueren en controle te krijgen en te houden: het aantal nieuwsbriefabonnees. Hoeveel viewers, time on site, volgers op Twitter, het maakt hem niet meer uit. Het is zijn emaillijst die hem zijn geld oplevert. Het is dat cijfer dat hem vertelt hoe het gaat met zijn bedrijf.

Ik weet het niet hoor. Wat is controle? Is het realistisch? En als het bestaat, hoe krijg je het? En als het niet bestaat, wat betekent dat dan voor je bedrijf? Wat is de rol van strategie en planning?

[Je ziet, het is een succesvolle conferentie voor mij, want zoals altijd op SOBcon zet vrijwel iedere interactie me aan het denken. Zoals Becky McCray zei aan het begin van de conferentie toen ze het had over hoe je het meeste uit deze conferentie kunt halen: “Maybe there is someone here that will ask a question that will kick-off a whole new line of thinking for you.” En dat is precies wat ik hier meemaak.]