Ik had overleg met een collega, laatst. Ik weet niet hoe we er op kwamen, maar we hadden het over het delen van je nieuwe blog posts op social media. Want dat is natuurlijk een makkelijke manier om te zien waar de mensen om je heen mee bezig zijn. En de vraag deed zich voor of het niet delen van je blog een vorm van ‘valse bescheidenheid’ is.
Het klopt dat ik dit blog niet meer deel op social media. Ik blog wel bijna iedere dag, maar ik communiceer mijn nieuwe artikelen nauwelijks via LinkedIn of andere social media.
Waarom zou je alleen maar linken naar de artikelen van een ander, en niet naar die van jezelf? vroeg mijn collega. Want dat doe ik dan weer wel.
Tsja. The million dollar question.
Valse bescheidenheid is geen echte bescheidenheid
Valse bescheidenheid is, volgens de AI-hulp die ik inschakelde, een vorm van gedrag waarbij iemand zich nederiger of minder capabel voordoet dan hij of zij werkelijk is, met als verborgen doel om juist lof, erkenning of complimenten te ontvangen.
Ik weet niet of ik daar echt onder val hoor. Ik hoef geen lof voor dit blog. Ik vind het wel prima zo. Het voelt gewoon een beetje te kwetsbaar om dat allemaal te gaan delen met mijn enorme LinkedInnetwerk.
Veel van mijn collega’s wisten niet eens dat ik blogde. Kun je nagaan.
Deel jezelf
Misschien is er ook een deel van mij dat mijn volgers en connecties niet lastig wil vallen. Dat is niet zo zeer valse bescheidenheid, en eerder echte bescheidenheid. Ik wil mezelf niet opdringen. Ik verwacht van niemand dat ze interesse hebben in mijn artikelen. Ik vind het wel geweldig als het zo is, dat wel! Maar ik ga mezelf niet promoten.
Mijn houding is een beetje ‘dat mensen die echt geïnteresseerd zijn, er vanzelf wel op uitkomen’. En eerlijk gezegd voelt het ook wat intiemer, als je alleen je vaste lezers hebt. Plus natuurlijk jij, als bezoeker uit Google 😁
Bescheidenheid kan vals zijn
Zie daar mijn haat-liefde verhouding met marketing. Ik ben goed in marketing. Erg goed zelfs. Maar niet in die van mezelf. Omdat ik het niet nodig heb, vind ik (want ik weet niet wat ik dan te verkopen heb).
Ik denk niet dat ik last heb van valse bescheidenheid, eigenlijk. Ik ben in heel veel dingen helemaal niet zo bescheiden. Zeker niet als het om mijn carrière gaat. Daar ben ik gewoon trots op.
Valse bescheidenheid, dat is dat je bescheiden lijkt, maar het niet bent. Maar wat als je jezelf niet-niet onder de aandacht brengt omdat je bescheiden bent. Maar omdat je eigenlijk gewoon bang bent.
Faalangst
Het is denk ik niet meer en niet minder dan de angst om te falen. De angst voor afwijzing. Dat is het.
Ben ik serieus over mijn werk? Natuurlijk. Is het een carriére? Absoluut. Verdien ik geld? Jazeker. Heb ik ambitie? Nou en of. Haal ik er uit wat er in zit met dit blog? Nee.
Dat woord ‘faalangst’ heeft nogal wat associaties voor mij. Toen ik in de brugklas HAVO/VWO zat, presteerde ik onder de maat (en, belangrijker, onder mijn kunnen). Het mooie was natuurlijk dat mijn 1 voor een overhoring als dom werd gezien en de 1 van mijn klasgenoten hen tot de coolste van de klas maakte. Ik heb nooit begrepen hoe dat nou zit. Maar dat terzijde…
Ik moest dus samen met de andere wanpresteerders van mijn klas op faalangstcursus.
Faalangst, dan moest je een vuist maken en heel hard knijpen want dan stroomt het bloed terug naar je hoofd en dat heb je nodig om te denken en dan kun je weer presteren want het is gewoon de fight or flight reactie die je hebt en dan komt alles weer goed. Althans, dat leerden wij in die middelbareschoolcursus.
Het is ook goed gekomen. Maar wel op mijn manier, via mijn eigen weg. En, om eerlijk te zijn, leek faalangst niet echt meer een rol in mijn leven te spelen, de afgelopen pak-hem-beet 30 jaar.
Wijsheid komt met de jaren?
Van valse bescheidenheid naar oprechte bescheidenheid
Misschien hoef je niet vals bescheiden te zijn, maar mag je best gewoon bescheiden zijn. Je hoeft niet alles te veranderen. En als je je blog een beetje klein wilt houden, dan mag dat.
Maar misschien is het het proberen waard om er wat meer over te vertellen aan je netwerk. Wie weet. Ooit!
- Flattery will get you everywhere (op LinkedIn) - 10 februari 2026
- Een mensvormig gat in de 360-graden foto van je leven - 9 februari 2026
- Keek op de week, nr zoveel - 7 februari 2026
Fijn kan ik je beter volgen!
Ik geloof dat wij altijd te bescheiden zijn , maar ja wijsheid komt met de jaren !
hoi, de link ‘hier’ naar het artikel over vrouwelijke ZZP-ers werkt niet, kun je me meer informatie geven?. Ik doe een onderzoek naar ondernemerschap en verschillen tussen mannen en vrouwen. Alle tips, informatie en ideeen zijn welkom! Thanks!
Hoi, ga zo even aanpassen. Als je op Twitter http://www.twitter.com/laurababel volgt, zul je veel over dit onderwerp voorbij zien komen. Ik zou haar ook gewoon even benaderen, zeg anders even dat ik je op haar wees? Ze maakt zich sterk voor en druk over dit onderwerp. Ze adviseert ZZP-ers over het opbouwen van hun zaak. Zie voor het artikel (niet specifiek over ZZP-ers overigens) http://www.getclientstips.nl/getclientstips/2011/12/waaromikhetnietergvindomveelteverdienen.html
Zo.. hoe herkenbaar is het gevoel dat je vind dat je niet teveel over jezelf moet praten. Ik tweet wel mijn blogposts en wat ik doe, maar vind dat ook lastig. Faalangst: dat gevoel heb ik ook wel eens last van. Een andere kan altijd beter bloggen, een ander kan beter presenteren enz. Maar ik ben ik en jij bent jij en dat maakt het leven nou net zo leuk!
Thanks Jeroen. Zoals Jacob Jan op zijn blog zei (http://jacobjanvoerman.wordpress.com/2012/03/08/rijk-worden-van-bloggen/) wat is het toch fijn dat je je online bloot kunt geven en er dan achter komt dat anderen zich net zo voelen als jij!!
Helemaal eens met de andere comments, Twitter is, net als voor velen, mijn RSS-lezer! Ik wist helemaal niet dat jij zoveel blogde, omdat er nooit tweetjes langskwamen. Ik ben er dus heel blij mee dat je gaat tweeten. Daar val je me niet mee lastig, integendeel: ik ben er blij mee, want ik ben te lui om zelf alle blogs en sites af te lopen die ik wil lezen ;-).
Lief Sas!!! 🙂
Jij bent er zo een die ik een #FF zou geven niet om jou een plezier te doen, maar om mijn volgers een plezier te doen.
Haha. Hoppa. Die steek ik even in mijn zak!! 🙂
ik kreeg zelfs te horen dat het tweeten van mijn nieuwe blogposts hen informatie verschafte, ze waren er blij mee. zelfs met de ‘voor wie het gisteren gemist heeft’ tweets met linkjes. het is een service. niet iedereen ziet je nieuwe blogposts verschijnen en zijn blij als je even een herinnering stuurt.
Is ook zo! Dat blijkt wel. Ach. Ik leer het wel, met al die aanmoediging en inspirerende mensen om me heen!
Zoals je inmiddels weet ben ik het helemaal eens met Heidi in de reactie hiervoor. Het op je blog posts gewezen worden ervaar ik niet als irritante promotie, maar als een prettige service. Inspirerende stukjes, sprankelende gedachten en handige tips & tools. Dus ik ben blij met deze wending en kan je vanaf nu nog beter volgen 😉 En dankjewel voor dat zinnetje hierboven. Het is ook voor mij een genot om (nu al bijna 2 jaar) met jou te mogen sparren en samen mooie dingen voor elkaar te krijgen!
Wat kan ik zeggen? 🙂
Mag ik dan even melden dat ik graag je blogs via Twitter voorbij zie komen? Ik heb de reader namelijk laten verslonzen (want het werden “moetjes”) en ik vind het heerlijk om via Twitter zo afentoe ergens op te klikken en te lezen. Als ik het niet interessant vind, klik ik gewoon niet. Deal? 🙂