blogtips

Het ultieme doel van iedere blogger (en iedere scheurkalenderauteur)

posted on 2 juni 2025

Van de week kreeg ik een lief berichtje van Francien. Ze zei dat een van mijn blogartikelen op haar toilet had gehangen. Een paar jaar zelfs.

Zo te lezen ging het om dit artikel: ‘Gewoon laten vallen is het devies‘. Ik had hem waarschijnlijk niet voor niets bij de categorie ‘Elja’s favorieten‘ geplaatst.

Het is een artikel dat ik orspronkelijk op 10 oktober 2014 schreef en plaatste, zag ik (de datum bovenaan mijn artikelen is de datum dat er het laatst iets is gewijzigd, bijvoorbeeld een afbeelding, een spelfout, een update of een nieuwe categorie).

Oktober 2014 was een extreem heftige tijd. We waren nog maar net terugverhuisd naar Nederland na 7 jaar in het buitenland; onze 3 kleine kinderen spraken wel Nederlands maar hun Engels was beter; ze begrepen weinig van de Nederlandse school; en ze hadden totale culture shock (mama! wat is een bagagedrager/worstebroodje/pauzehapje?). Net als ik, trouwens.

F. werkte doordeweeks nog in Turkije, waar we vandaan kwamen. We hadden twee katten die niet zindelijk waren. We hadden geen droger en de was was (mede dankzij de katten) niet om doorheen te komen. Het was totale stress. Tegen de Kerstvakantie stond ik op omvallen.

En toch voelde ik me schuldig – lees ik – als ik zonder bloemetje bij iemand op bezoek ging. LOL. De enige die de afgelopen jaren nog bloemetjes kreeg was mijn moeder.

We zijn inmiddels 11 jaar verder en ik ben in mijn leven als werkende moeder van ‘gewoon laten vallen’ naar ‘verplicht loslaten’ opgeschoven.

Pubers, he. Je kunt niet anders. Zij willen los en jij wilt maar vast blijven houden. Tot ze zich met geweld losrukken. Pffff. Kleine kinderen, kleine problemen, zoals een vriendin in de VS met grote kinderen wel eens tegen mij zei. Niet dat ik toen begreep wat ze bedoelde.

Anyway. Het was inderdaad een mooi artikel met een paar mooie zinnen. Al zeg ik het zelf.

Dat soort momenten kan veel moois voortbrengen, kennelijk. Al lees je er de totale stress niet van af (zie: open zijn en open lijken).

Nu maar afwachten welk volgend artikel ergens aan een toiletmuur komt te hangen. Hopelijk is er geen totale stress voor nodig, volgende keer.

111/1000

Een goede reden om niet meer te bloggen (en nooit meer iets op social media te zetten)

posted on 24 mei 2025

Het houdt me enorm bezig, merk ik: de vraag of het nog wel verstandig is om te bloggen. Maar, realiseerde, ik me, de redenen die ik daarvoor heb gelden ook voor de rest van de wereld die druk dingen op social media aan het plaatsen is. Behalve dat die content niet openbaar is, zoals dit blog dat is.

Het verschil is potentieel honderden vijanden waarvan de kans heel klein is dat ze iets doen vs 1 hele grote, hele machtige vijand waarvan de kans dat die iets doet zo’n 100% is. Dus tsja. Wat is erger?

Dat zit zo: wat me bezig houdt, is de vraag wat anderen kunnen doen met al mijn content. Niet zo zeer hoe ze het kunnen kopiëren, of zelfs niet hoe zet kunnen gebruiken voor training van AI-modellen (gepasseerd station). Hoewel dat ook allemaal erg irritant is.

Nee, ik maak me zorgen over hoe makkelijk het is om mijn stem na te doen. Mij na te doen. En erger nog: om mij te lezen. Te begrijpen. Mijn gedrag te voorspellen.

Ik denk dat dat kan, met steeds slimmere, snellere, grotere generatieve AI-modellen. Als je maar genoeg content hebt van iemand. En die is er. Dit blog is ENORM. Nog even en je kunt mijn hele wezen voorspellen en inzien.

Zoals social media bedrijven met die duizenden updates en interacties van ons, ons gedrag steeds beter kunnen voorspellen. Zoals ze begrijpen welke politieke en zelfs seksuele oriëntatie we hebben, van welke kleur we houden, of we neurodivers zijn en wie weet wat nog meer – zo maak ik me zorgen of dat ook kan op basis van dit blog.

Misschien vergis ik me.

Ik hoop het.

103/1000

Wat blogs leuk maakt

posted on 18 april 2025

Ik ging eigenlijk vertellen hoe het met me gaat, maar mijn gedachten dwaalden af naar de vraag wat een blog nou leuk maakt om te volgen. En ik had het inzicht dat ik zelf van die reflecterende blogs het leukst vind.

Blogblogs

Ik houd zelf niet van die blogblogs. Van die bloggers die vooral bloggen om te laten zien hoeveel ze weten. Gedeeltelijk is het prima, als anderen gratis de kennis krijgen die ze nodig hebben. Maar er is een verschil tussen bloggen vanuit de oprechte wens om anderen te helpen (al dan niet vanuit zakelijke belangen) en bloggen vanuit het idee dat je vooral moet laten zien hoeveel je weet.

Ik moet altijd denken aan mijn eigen eerste blogs over social media. En aan bloggers die ik lang geleden volgde in de VS toen geld verdienen via je blog een nieuwe manier van geld verdienen was. Veel van ons hadden in het begin zo’n toon van ‘ik leg het wel even uit’. Ook omdat we dachten dat dat zo hoorde, als blogger.

Je hebt ook bloggers – zakelijke bloggers – die een vast stramien gebruiken dat er op gericht is je te laten zien dat zij goed zijn in hun werk. Vaak met een voorbeeld van een klant die in de problemen zat en die zij goed wisten te helpen. Of de klant bestaat, is onduidelijk, maar het klinkt allemaal overtuigend. Ook niet mijn favoriete blogs. Het voelt gemaakt en niet helemaal oprecht.

Reflectie en de journey

Het lekkere van persoonlijke blogs zoals deze, zonder verdere zakelijke doelstellingen, is dat je alle kanten op kunt. Maar ik merk dat de vraag of het nou allemaal zin heeft en voor wie ik dit nou doe (behalve mezelf) blijft spelen. Ergens voelt het arrogant om een beetje in het wildeweg te bloggen en te denken dat je gelezen gaat worden.

Tegelijkertijd heb ik zelf veel lol in het volgen van andermans persoonlijke blogs. Ze zijn vermakelijker en waardevoller dan social media.

Nu ik niet meer op X, Instagram en Facebook zit, heb ik tijd over. Tijd om blogs te lezen.

Mijn favoriete blogs zijn die waar je de auteur volgt op een reis. Mensen die iets uitzoeken, zich iets afvragen, of bloggen over hun passie of hobbie. Mensen die reflecteren op een onderwerp of op zichzelf. Of die je kunt volgen in hun dagelijkse beslommeringen of gedachtes.

Het is inmiddels wel duidelijk dat social media de behoefte om te bloggen hebben weggenomen bij de meeste mensen. Het komt niet eens meer in ze op. Het levert ook minder op natuurlijk, want het opbouwen van bereik is veel lastiger op een blog.

Toch jammer.

Wie weet, komt er een keer een comeback van het blog.

76/1000

Waarom je blogtitels beter moeten en ook waarom haast geen goed idee is

posted on 15 april 2025

Afbeelding: oud screenshot, zie ‘waarom bezoekerscijfers van je blog niet belangrijk zijn‘

Blogtitels zijn een dingetje. En haastig aan het werk gaan na een overlijden, ook. Ze houden geen verband met elkaar, anders dat het de twee onderwerpen zijn die me bezig hielden vandaag.

I. De aantrekkingskracht van bezoekersstatistieken

Ik zat een beetje naar mijn statistieken te kijken, gisteren. Conclusie: ik word niet veel gelezen. Maar wel genoeg, zoals lieve lezers gisteren bewezen met reacties.

Sinds ik geen Google Analytics meer heb – eigenlijk sinds mijn website geen indirecte bron van inkomen meer is – ben ik niet meer bezig met bezoekerscijfers en SEO.

Vroeger waren cijfertjes en SEO een van mijn favoriete aspecten van de online wereld. Ik mis het wel een beetje.

Maar als je geen doelstellingen meer hebt, is kijken naar cijfertjes soms desastreus. Zoals duidelijk werd toen ik me opeens afvroeg of ik nog wel moest doorgaan met bloggen, omdat ik zag dat ik nauwelijks gelezen wordt.

Nou ja, mijn nieuwe blogs dan. Ik heb ook nog mijn oude blogs, natuurlijk.

matomo statistieken feb/apr 2025 eljadaae.nl

Ik krijg nog flink wat bezoekers op oude artikelen.

jetpack statistieken afgelopen week eljadaae.nl

Maar het is niet meer wat het was.

Ook al zeg ik altijd dat ik voor mezelf blog, het was toch even slikken.

Nu is het wel zo dat:

Bijna niemand weet dat ik weer iedere dag blog, alleen jullie lieve RSS-gebruikers en abonnees;
Ik het verder nauwelijks bekend heb gemaakt dat ook niet van plan ben; en
Ik tegenwoordig veel collega’s heb – mijn mogelijke nieuwe doelgroep – voor wie het woord ‘blog’ doet denken aan boomers en het wereldje van online marketing.

Bij de overheid wordt niet veel geblogd, en zeker niet op persoonlijke titel. Een paar interessante personen uitgezonderd.

(dat raakt aan een blogartikel dat ik klaar heb staan, over leiderschap. daarover een volgende keer meer)

Maar toch. Heel even dacht ik weer aan analytics en SEO en mijn oude passie.

Toen ik er over na ging denken, realiseerde ik me dat net als vroeger de titel natuurlijk uitmaakte. En soms het onderwerp. Dat geldt helemaal als je publiek grotendeels bestaat uit RSS-volgers.

Ik hoor het je denken: was dit niet een van mijn expertises, schrijven en blogtitels?

Ehm, ja.

Ik was het niet vergeten. Maar ik was wel lui geworden.

Ik moest mijn titelgroove weer even vinden.

Bij deze.

II. Haastige spoed en hoe snel je aan het werk mag als je iemand verloren hebt

new business development — Foto: Álvaro Serrano op Unsplash

Het leek me goed om weer aan het werk te gaan vandaag. Dinsdagochtend heb ik altijd teamoverleg. En hoewel mijn team sinds kort bestaan uit 4 mensen inclusief mezelf, zijn het 3 hele leuke mensen en wilde ik ze gewoon graag zien. Horen wat er speelt.

Ik heb twee weken geen email gezien, dus ik had geen idee.

Ik las laatst een berichtje op LinkedIn over rouw op het werk, waarin een expert uitlegde dat het belangrijkste is dat er ruimte voor moet zijn. Dat, als een omgeving veilig is, mensen gewoon naar hun werk kunnen.

Het had meer indruk gemaakt dan ik dacht. Ik had namelijk gezien dat je ‘4 dagen of meer’ verlof krijgt bij een overlijden in de eerste graad. Dus 4 dagen opgenomen en een vrije dag, een week vrij genomen, en op. Vandaag naar kantoor.

Mijn afdelingshoofd checkte nog of dat echt ging, maar ik dacht: natuurlijk! Ik zit me thuis te vervelen.

Terwijl ik de bus uit liep naar kantoor begon het mantra ‘het is nog geen twee weken geleden!’, ‘het is nog geen twee weken geleden!’, ‘donderdag is het nog maar twee weken geleden!’ in mijn hoofd te spelen.

En tegen de tijd dat ik koffie haalde aan de overkant van kantoor, stond ik te huilen.

J. gebeld.

AM gebeld.

Hielp een beetje maar niet genoeg.

Toen kwam ik een lieve collega tegen, die me ook al een lief berichtje had gestuurd de afgelopen week (zoveel mensen doen dat niet! dus dat onthoud je). Die toonde eerst volop begrip, gaf me een knuffel. En toen gingen we over werk praten. Lachen om de gebruikelijke onzin.

En toen kon ik weer.

Ik heb het uiteindelijk tot de lunch vol gehouden, beetje email doen en vooral email opruimen (19.000 emails weggooien helpt tegen de outlookwaarschuwingen dat het postvak vol is, blijkt).

Na wat email ben ik weer naar huis gegaan, om me vervolgens af te vragen wat ik toch moet met mezelf.

Oplossing: lunchen en een middagdutje.

Daar knapt een mens van op.

75/1000

Hoe krijg je inspiratie voor je blog?

posted on 2 maart 2025

‘Iedere dag bloggen, dat lukt mij niet.’, zeggen mensen tegen mij, “Geen inspiratie!’. Dat zeggen ze nu ik daar weer mee begonnen ben. Maar dat zeiden ze ook toen ik jaren geleden jaren achter elkaar iedere dag blogde (zie archief). Maar ze hebben ongelijk: hoe meer je blogt, hoe meer inspiratie je hebt. Een dagelijkse creatieve gewoonte maakt je juist creatiever.

Een dagelijkse creatieve gewoontes leidt tot meer, niet minder, inspiratie

Ik was op zoek naar voorbeelden, want ik heb vaak gelezen over bekende schrijvers die weigerden af te wijken van hun dagelijkse schrijfschema. En kunstenaars die er op stonden iedere dag in hun studio te werken, welke dag van de week of welke feestdag dan ook. Maar ik kan ze niet vinden.

Dan maar vanuit mijn eigen ervaring: door jezelf te dwingen iedere dag te schrijven (en te publiceren), merk je dat er altijd wel iets te vermelden is. Dat je altijd inspiratie hebt. Creativiteit is niet alleen iets dat je kunt aanleren, het is iets dat je kunt oefenen.

Ik denk dat mensen er voor kiezen niet iedere dag te schrijven (of tekenen, of haken, of schilderen, of wat het ook is) om hele andere redenen: geen tijd, geen prioriteit, hun gezin, of 100 andere redenen die gewoon belangrijker zijn. En dat is prima. Er is geen goed of slecht. Je moet doen waar je gelukkig van wordt.

Waarom blog je niet iedere dag?

Maar voor de bloggers onder jullie die het eigenlijk wel leuk zouden vinden om meer te bloggen maar er niet toe komen, zijn er denk ik een paar dingen zijn die je moet loslaten, om iedere dag te kunnen bloggen.

Het loslaten van je perfectionisme
Als je het gevoel hebt dat wat je naar buiten brengt ook ‘goed’ of ‘goed genoeg’ moet zijn, wordt het lastig. Helemaal als je een specifiek idee hebt van wat goed is. Bijvoorbeeld omdat je blog bij een bepaald onderwerp of thema moet horen, omdat het heel goed geschreven of gestructureerd moet zijn, omdat een artikel altijd tips moet bevatten of moet getuigen van goed onderzoek. Dat soort dingen.
Het loslaten van je ambitie om gelezen te worden
Ik kan niet geloven dat jullie nog meelezen – ik beschouw het als een enorme eer en het maakt bloggen extra leuk. Maar het is niet de reden dat ik blog. Ik ga er iedere dag van uit dat niemand dit leest (en ook dat niemand reageert, zoals bij de meeste artikelen het geval is. Met nogmaals enorme dank voor wie dat wel doet!).
Het loslaten van de afstand
Als je iedere dag blogt, word je vroeger of later steeds persoonlijker. Het gaat niet anders: je kunt niet iedere dag een inhoudelijk, zakelijk verhaal produceren. Nou ja, tenzij je daar heel veel tijd voor hebt. Maar dat is meestal natuurlijk niet zo. En ook al heb je tijd, je zult zien dat je inspiratie verschuift, je toon verandert en de onderwerpen verandert. De afstand tot je lezer – tot de rest van de wereld – moet je bereid zijn los te laten.

Waarom publiceren uitmaakt

Ik denk dat ik hier vroeger al heel vaak over geblogd heb. Ik zou het ChatGPT even moeten vragen, eigenlijk, leuk experiment. Namelijk de vraag waarom je, als je meer en beter wilt schrijven, niet gewoon op je computer of in je schrijft kunt schrijven. Dan ben je ook creatief. Dan dwing je jezelf ook om iets te schrijven. Dan dwing je de inspiratie ook af.

Maar ik denk dat het niet zo werkt.

Juist doordat je schrijft voor de buitenwereld, dwing je jezelf in een soort keurslijf met regels. Je vergroot de druk op jezelf. Mijn artikelen hoeven niet perfect te zijn, maar jullie moeten ze wel kunnen lezen, kunnen volgen wat ik bedoel. En ik moet wel op publiceren klikken, iedere dag.

Wat ik schrijf delen met de buitenwereld is voor mij een essentieel onderdeel van het creatieve proces. Ik ga er niet van uit dat ik gelezen word, maar ik wel gelezen kunnen worden.

Ik kan het niet helemaal verklaren. Het is de stok achter de deur, niet alleen voor het schrijven zelf maar ook voor wat ik schrijf en hoe ik schrijf. En verder is het ego. Iedereen wil gezien, gehoord, gelezen worden in het leven. Ik ook. Mijn favoriete foto’s deel ik met niemand. Die staan voor mijn eigen plezier op mijn computer. Maar mijn blog wel. Het is gewoon veel leuker om dit met mensen te kunnen delen. Simpel.

Creativiteit is creativitijd

Niemand hoeft te bloggen, natuurlijk. En zeker niet iedere dag. Helemaal nu de schaarse menselijke schrijvers op het internet alleen nog dienen als trainingsvoer voor generatieve AI-systemen.

Maar als je het leuk vindt, en je zou het vaker willen doen, kan ik je garanderen: als je jezelf dwingt om gewoon te beginnen, om er tijd voor te maken en het te doen, komt de inspiratie vanzelf.

47/1000

Over aanhang, blogangst en schrijven als een camera

posted on 24 maart 2021

‘Wat een aanhang heb jij. Lezen ze soms je blog’?, schreef Kitty onder mijn bericht op LinkedIn. Ik moest een beetje lachen. Want als ik ergens mijn blog niet deel, is het op LinkedIn. Sterker nog: ik denk dat het overgrote deel van mijn LinkedIn ‘aanhang’ helemaal niet weet van mijn blogverleden.

Ik weet niet eens of ík mezelf nog echt als blogger zie. Sinds ik besloot dat mijn blog ‘zakelijk’ moest zijn, is alles veranderd. Een blog met bijna 60.000 bezoekers per maand is nog steeds een blog. Maar het is niet meer, nou ja, persoonlijk.

Voor mij is een blog iets persoonlijks. Er staat een naam boven. Een blog draait om de kennis, de gedachte, de ideeën en de persoonlijkheid van de auteur. Het kan wel over zakelijke onderwerpen gaan. Maar het is toch leuker als dat niet zo is. Of als het in ieder geval zo persoonlijk is dat het als een gesprek voelt en niet als een presentatie of promopraatje.

In mijn jaren in het buitenland blogde ik ook op die manier. Zes jaar lang iedere dag. Ik richtte me niet op duizenden lezers. Ik wist heel goed tegen wie ik het had: de kleine groep mensen die reageerden. De kleine groep abonnees. Die lezers werden vrienden. Ik schreef voor hen, wetend dat ze er waren.

Dat mijn blog voelde als een intiem gesprek tussen mij een handje vol vrienden realiseerde ik me pas toen ik weer een tijdje in Nederland woonde.

Zowel dat inzichten als het daaropvolgende probleem ontstonden toen ik besloot om zakelijk te gaan bloggen. Daartoe aangespoord door een mentor.

Al die uren die ik in dat blog stopte zonder dat het iets opleverde, dat was zonde, zei hij. Hoewel ik ergens wel voelde dat hij gelijk had, probeerde ik hem en mezelf nog te overtuigen van niet. ‘Mijn blog is net als jouw gitaar’, probeerde ik nog, ‘een hobby waar je iedere dag tijd in steekt’. Dat deed hij namelijk. Nou ja, soms. Hij werkte nogal hard en had niet veel tijd over om gitaar te spelen. Logisch dat hij mijn argument opzij schoof.

De conclusie was dat mijn blog, mijn ranking en mijn blogervaring feitelijk een grote zakelijke kans vormden. En die moest ik als grijpen, vond mijn mentor. Het was hard nodig, dat was ik met hem eens. Ik was een nieuw pad ingeslagen. En ik had klanten nodig.

Dat gesprek veranderde alles. En het werkte ook. Ik maakte net zoveel bloguren. In plaats van ondoordachte, spontane verhalen stak ik mijn tijd in uitgebreide handleidingen en artikelen vol tips & tricks. En dat leverde iets op: ik heb nu tienduizenden bezoekers per maand. Ze komen af op de artikelen die ik schreef sinds ik mijn blog verzakelijkte.

Maar wat is de prijs van succes als succes betekent dat je je hobby verliest?

Sinds die tijd steek ik veel meer tijd in LinkedIn en Instagram. Ook leuk. Maar het kan de lol van écht bloggen niet vervangen. De creatieve uitlaatklep, het online vriendengesprek. Ik mis het.

Dus toen ik net Kitty’s nieuwe boek zat te lezen, kroop het bloed waar het niet gaan kan. Ik moest en zou bloggen als vanouds. Dat doet dat boek met je. Ik schreef op LinkedIn niet voor niets een aanbeveling waar de liefde vanaf spat! Kitty inspireert je om te schrijven zoals je wilt. Ze geeft je regels die je helpen om beter te gaan schrijven voor je lezer.

Maar die lezer is niet het belangrijkste aan het boek, voor mij. Want ook al heet het letterlijk ‘Stijl: Waarom lezers lezen (en waarom niet)’, voor mij gaat Kitty’s boek vooral over schrijven voor jezelf. Het is geschreven door iemand die weet hoeveel plezier schrijven en bloggen kunnen brengen. Het combineert jarenlange ervaring als journalist met een analytisch brein dat nooit stopt met finetunen en een passie voor het overdragen van de inzichten die dit oplevert.

Ik weet nu dat ik te veel komma’s en haakjes gebruik. Dat ik mijn zinnen korter moet maken. En dat ik moet proberen te schrijven als een camera.

En … dat ik vaker moet bloggen. VOOR DE LOL! Waarvan akte. Thanks, Kitty!

PS Kitty’s boek heet Stijl. Je kunt het kopen op haar website. En ik stel voor dat je dat direct gaat doen … aanrader!

Additional menu

Blogtips: beter bloggen