Het is een niemandsland, tussen overlijden en uitvaart. Ik weet niet wat ik vind en voel. Opluchting dat het bijna zo ver is? Stress over dat het bijna zo ver is? Een combinatie van beiden? Ik ben blij dat mensen me afleiden. Vriendinnen die komen wandelen, lunchen, F. die me meeneemt om een drankje te […]
Jantje lacht/huilt
Alles gaat prima tot het niet meer prima gaat. Dat is een beetje de status. Alles lijkt OK en te doen, maar midden in de nacht lig ik wakker met paniek om niets. En terwijl ik aan het lunchen ben met W en F komt er een onverwacht telefoontje en dan ben ik weer van […]
Niks en nergens: niemandsland
Ik kom nergens aan toe en ik doe niks. Pfff. Ik neem me al 4 dagen lang voor om naar de moestuin te gaan, maar ik doe het niet. Zo lamlendig en lusteloos ben ik. En tegelijkertijd vind ik dat stom van mezelf. Het is net alsof ik niet in de volgende versnelling kan. Ik […]
Roller coaster
Als ik na 4 dagen iets kan zeggen over dit hele proces, is het dat het je leert wat je grenzen zijn. En dat je hoofd rare dingen doet. Ik dacht van mezelf dat ik redelijk goed was in mijn grenzen aangeven en dat is denk ik ook wel zo. Maar net zei ik ‘ok’ […]
Tijd
Ik dacht altijd dat de tijd niet snel genoeg gegaan wanneer er iets verdrietigs is gebeurd. Want de tijd heelt alle wonden en hoe sneller dat achter de rug is, hoe beter. Maar ik kom er achter dat het tegenovergestelde ook waar is: de tijd gaat veel te snel. Iedere dag verder weg van de […]
Klein
Ik weet niet hoe ik kan bloggen over alles. Het is te groot. Donderdag overleed mijn moeder en nu ben ik zoekende, verloren in een soort niemandsland. Zoals A. zei: duizenden vrouwen voor jou verloren hun moeder en alles wat je voelt is OK en normaal. Eerder miljarden, denk ik eigenlijk. Hoeveel mensen hebben al […]