Iemand die ik ken plaatste een bericht op LinkedIn dat niet zo handig was. Of aardig. Ik las het en dacht: wat laat je jezelf toch kennen. En wat balen dat je dat niet doorhebt.
Soms heb je dat: het is voor jou heel duidelijk. Iets triggert je en je moet je inzicht delen met de wereld. Je weet zeker dat anderen willen horen wat jij er van vindt. Maar je vergeet dat anderen je context niet kennen. En dat er onbedoeld een hele andere boodschap uitgaat van je verhaal.
Als je gedreven wordt door sterke emoties, herken je zelf de context niet. En vergeet je die van jezelf in relatie tot anderen. Het is niet erg, maar het kan wel rare berichten opleveren. Met een onbedoeld effect. Want anderen voelen haarfijn aan wat er achter zit, zelfs als jij dat zelf niet begrijpt.
De kracht van kwetsbaarheid
Hoe harder je schreeuwt dat iets makkelijk, overduidelijk of volkomen logisch voor je is, hoe minder we je geloven. Hoe krachtiger en veroordelender je taalgebruik, hoe zwakker je overkomt.
Soms lijkt het alsof mensen denken dat ze vanwege hun werk – manager, adviseur, coach, trainer, expert – moeten laten zien dat ze alles weten. Dat ze nergens over twijfelen. Dat stelligheid overtuigt. En misschien is dat ook zo, soms. Of voor sommige mensen, die op zoek zijn naar duidelijkheid.
Maar ik denk dat het geheim van kracht juist zit in de kwetsbaarheid, niet de stelligheid (*note to self voor als ik in een stellige periode zit*).
De andere kant
Gisteren volgde ik een online lezing van van mijn favoriete AI-professor, Virginia. Haar nieuwe boek – dat ik nog moet lezen – heet ‘The AI Paradox’. Ik ben er al aan begonnen, maar ik moest alleen al een week nadenken over de intro en wat ze daar zei over paradoxen. Daarom vroeg ik haar gisteren: waarom ‘paradox’ als centraal thema?
Haar antwoord was dat paradoxen ons dwingen om iets van meerdere kanten te bekijken. Een paradox is een schijnbare tegenstelling. Door in paradoxen te denken, dwingen we onszelf om verder te kijken.
Geen gek idee, ‘paradox’ als uitgangspunt voor een thema. En zoals het is met inhoudelijke discussies, is het ook met emotionele berichten. Ik kan het weten, want ik heb de fout zelf vaak genoeg gemaakt. Laatst nog. Vol zelfgenoegzaamheid plaatste ik een bericht op LinkedIn. De volgende ochtend, toen gelukkig bijna niemand het nog gezien had, haalde ik het snel weer weg.
Ik had onvoldoende nagedacht over de andere kant van het verhaal. Ik had het niet van alle kanten bekeken.
Tot tien tellen
Hoe overtuigder je bent van de waarheid van je verhaal, hoe belangrijker het is om er nog eens goed over na te denken. Helemaal als je overmand wordt door emoties. En helemaal-helemaal als die emotie bestaat uit een gevoel van zelfgenoegzaamheid.
Het is misschien niet anders dan wat ik leerde tijdens mijn leiderschapstraject: de ‘activating events’ die er toe zouden moeten leiden dat je even stilstaat, ademhaalt en tot tien telt. Makkelijk in theorie, je eigen emoties herkennen en stilstaan voordat ze je overmannen. Maar moeilijk in de praktijk.
Zie ook ‘Motto‘ en ‘Motto 2′. Ik had het allemaal al lang een keer bedacht! Haha! pffff. We blijven leren, he? Soms ook door andermans onhandige LinkedInberichten. 🙂
Reageren?