“Je werkt te hard!”, zei ik tegen een vriendin. En terwijl ik het mezelf hoorde zeggen, wist ik dat die opmerking geen enkele zin had. Dat het haar misschien vooral een rotgevoel zou geven. Want mensen zeiden dat ook vaak tegen mij, de afgelopen jaren. Maar ik had daar helemaal niets aan.
Integendeel.
De boodschap kwam niet aan
Soms was ik zo vervuld van mijn eigen belangrijkheid, dat de boodschap gewoon niet aankwam. ‘Je snapt er niets van. Het hoort er bij!’, dacht ik dan. ‘Ik doe belangrijke dingen!’.
Soms was het een gevalletje ‘pot verwijt ketel’. Dan voelt het vooral betuttelend, alsof ik die drukte niet aan zou kunnen, maar degene die het zei wel. Soms zei het meer over die ander, dan over mij, leek het me.
Vaak vond ik het gewoon leuk om druk te zijn. Dan was werken leuker dan de meeste andere mogelijke invullingen van mijn tijd. Dan ging zo’n opmerking het ene oor in en het andere uit.
En soms wist ik zelf ook heel goed dat het allemaal te veel was. Maar niet wat ik er aan kon doen. Er leek geen oplossing te zijn. Zo’n opmerking maakte de hulpeloosheid alleen maar groter.
Wat me wel had geholpen
Ik weet niet welke boodschap wél was aangekomen. Of welke hulp ik wél had kunnen aannemen. Maar ik denk dat het stellen van vragen me wel aan het denken had gezet.
Vratgen als:
- Wat zou je veranderen aan je werk en/of werkdag, als dat kon? Als je er iets over te zeggen had? Hoe zou je dat aanpakken? Wat zou de eerste stap zijn?
- Wat zou je idealiter willen bereiken in deze baan? En wat is daar voor nodig?
- Wat wil je hierna? Wat moet er in deze baan gebeuren om hierna die stap te zetten?
- Kun je beschrijven hoe je je voelt op je beste en slechtste werkmomenten? En wanneer vinden die plaats?
- Wat geeft je de meeste stress?
- Wat zou je het gevoel geven dat je je werk onder controle hebt?
Ik denk dat dit soort vragen me aan het denken hadden kunnen zetten. Vooral als ze vanuit liefde, empathie en begrip zouden zijn gesteld. Zonder oordeel. Zonder angst en stress.
Druktemakers
Ik ga ze bewaren, die vragen. Ik zal ze vast nog nodig hebben, in de toekomst!
Want je kunt het mens wel uit de drukte halen, maar de drukte niet uit de mens. <3
PS Dit is niet het eerste artikel over (te) hard werken dat ik de afgelopen maanden schreef. Zie ook:
quote: Wat zou je het gevoel geven dat je je werk onder controle hebt?
Eh… dat heb ik toch? Of wilde je soms beweren van niet? Haha, schrap deze ene maar van je lijstje 😉
Wat zou je op dit moment het liefste doen?
Heb je tijd voor een koffiepauze?
Jouw passie voor dit project valt echt op.
Jouw gedrevenheid inspireert mij enorm.
Je hebt echt bergen werk verzet.
Zullen we samen even lekker ontsnappen?
Ja dat is mooi! Positieve feedback, die moet nog in het lijstje.
Ik heb er heel lang over gedaan om te zorgen dat de drukte minder werd. Niet te rustig want ik verveel me al snel. Maar ook niet dat de kans groot is dat ik ook ’s avonds en in de weekenden moest werken. Ik vond het heel moeilijk.
Je stelt hele mooie vragen!
Ik denk dat het vragen zijn die me hadden helpen om na te denken. Als er dan niets aan de hand is, is het prima. Maar als het inderdaad te druk is, dan helpt het misschien.
Knap dat het je gelukt is!