Ik zat vandaag een beetje te lezen in mijn dagboek. Fragmenten waarin ik heb opgetekend hoe ik me voelde de afgelopen jaren, over mijn werk. Het blijkt toch wel heel handig, die gewoonte om te schrijven en om dingen van je af te schrijven! Zo kun je nog eens teruglezen hoe het echt voelde, in het moment. En zien waar je op dit moment staat.
Wat je direct terugziet, is dat ik vrolijk en zonder enig idee een extreme baan in ben gestapt die ik moest uitvoeren in een extreme situatie. Dat ik volledig overvraagd werd en dat ik niet het idee had dat ik nee kon zeggen. Niet alleen gezien de omgeving die daar geen ruimte voor bood en geen hulp, maar ook gezien de maatschappelijke taak waar ik zo graag aan wilde werken.
Ik kon vooral geen nee zeggen tegen mezelf. Ik wil impact hebben. En ik was enorm toe aan een steile leercurve! Het laat je voelen dat je leeft. Maar dit was extreem.
Je leest dan ook vaak terug hoe moe ik af en toe was. Aan het einde van het eerste en van het tweede jaar schreef ik het letterlijk op. Ik was heel, heel moe.
Ik herinner me de eerste twee jaar gek genoeg vooral als een lange race vol energie en adrenaline en het gevoel dat ik het onder controle had. Maar ik lees heel duidelijk dat ik op sommige momenten toch aan mezelf twijfelde.
Onterecht, want ik bleef presteren, weet ik (nu) (rationeel). Als ik opschrijf wat ik allemaal gedaan en bereikt heb (en reken maar dat ik dat goed heb gedocumenteerd), sta ik versteld. Helemaal als je daarbij optelt hoe weinig begeleiding ik kreeg en hoe nieuw alles was, kom je uit op een prestatie van 300%. Misschien wel 400%. Ongelofelijk! Ik kijk er nu met verbazing naar. En met een enorm gevoel van trots.
(ik had hier eerst een opsomming staan van alles dat ik heb gedaan en bereikt. maar toen dacht ik: waarom zou ik? ik hoef niemand te overtuigen behalve mezelf, en dat hoeft niet meer)
Het is een lange, lange lijst. En ik heb er ongelofelijk van genoten.
Maar toch voelde ik me terwijl ik bezig was regelmatig alsof ik tekort schoot. Vooral op het laatst, toen ik niet meer begreep wat er gebeurde en waarom.
Tijdens mijn coachingstraject – nadat ik ontslag had genomen – vroeg mijn coach me wat een alwetende entiteit over me zou zeggen. Ik zat in de modus van ‘ik heb waarschijnlijk dingen fout gedaan’, ‘ik ben ook een sterke persoonlijkheid’ en van ‘misschien was ik te heftig?’. Ik bleef me afvragen wat er gebeurd was. Waar het nou mis ging.
Pas door haar vraag realiseerde ik me echt hoe goed ik het had gedaan. En dat eventuele fouten of minder handige karaktertrekken, de opbrengst meer dan waard waren. Dat ik mezelf was en dat dat mag.
Ze liet het me op video zeggen, zodat ik het niet zou vergeten. Maar de video was niet meer nodig. Het inzicht was er al.
Het is moeilijk om afstand te nemen van jezelf en van je dagelijkse leven en te zien wat er gebeurt, dat is me wel duidelijk geworden het afgelopen jaar. Het is de ironie van werkdruk: hoe drukker je het hebt, hoe meer je rust en reflectie je nodig hebt maar hoe minder je daar de tijd voor neemt.
Het was het allemaal waard, zo lang ik wist dat ik de wereld een beetje beter maakte. Toen dat onmogelijk werd, werd de optelsom totaal anders. En wist ik dat ik weg moest.
Ik wilde altijd graag geloven dat ik alles kon veranderen, als ik maar mijn best deed. Dat het was gelukt, als ik iets anders had gedaan.
Maar soms is dat gewoon niet waar. We hebben niet altijd de macht, helemaal niet binnen complexe systemen. Daar moet je je bij neerleggen, of je moet de macht uitoefenen die je nog wel hebt: die over jezelf.
Ik gun iedereen de mogelijkheid om de macht bij zichzelf te houden. Ik weet dat het niet iedereen is gegeven. Dat mensen vaak het gevoel hebben dat ze vast zitten. Ik spreek in ieder geval verdacht veel mensen die daar mee worstelen.
Soms hebben ze gelijk, hoewel ik vermoed dat heel veel mensen meer opties hebben dan ze zelf denken. Het hangt er soms vooral van af wat je bereid bent om op te geven. Maar ik geef direct toe dat financiële ruimte het allemaal een stuk makkelijker maakt.
Ik gun het iedereen, de ruimte voor afstand. De rust voor reflectie. De mogelijkheid om je eigen pad te kiezen. De kracht en moed om echt je grenzen aan te geven. Om een tijdje los te komen van het pad en te kijken of het wel het juiste is.
Ik denk dat we er betere mensen en betere collega’s van worden. Dat het iets oplevert dat groter is dan alleen wat het het individu brengt.
Enne, ik gun ook iedereen een dagboek! Geloof me: ooit wil je terugkijken en lezen hoe je je voelde.
Zodat je weet dat je bent waar je moet zijn.
- Hoopvol blijven en doen wat je kunt is de manier vooruit - 4 maart 2026
- Waarom ik grote AI-bedrijven niet vertrouw - 3 maart 2026
- Brutalen hebben de halve wereld op LinkedIn – en wat zij kunnen, kun jij ook - 2 maart 2026
Ik denk altijd dat ik niet van lijstjes houd… zo zijn boodschappenlijstjes niet aan mij besteed. Maar wat schetste mijn verbazing… bij mijn digitale opruiming blijk ik ontzettend veel lijstjes gemaakt én bewaard te hebben. Zo kan ik teruglezen wanneer ik waar was (zelfs theaterbezoeken), zelfs hoe ik dacht over een bijeenkomst want dat schreef ik er gewoon achter. Digitaal was voor mij wel de uitkomst, geen zoekende ogen die dagboeken konden zoeken en vinden. Jaarlijks houd ik bij waar ik ben, zeker handig als de agenda besluit om na x jaar de gegevens te verwijderen (en nee, daar geef ik geen toestemming voor).
Terugkijken leert je ook hoe sterk je toen eigenlijk (al) was.
Ja leuk toch, die lijstjes? Ik houd er van. Het helpt om terug te kijken.
En: dank!! x