Een week in Parijs rondhangen zonder verplichtingen (verslag) is natuurlijk heerlijk. Maar hoe langer ik vrij ben, hoe meer ik me afvraag: wat betekent (betaald) werk eigenlijk? En wat als je geen werk hebt? Wat als je er niet eens naar zoekt?
Wie ben je, als je niet werkt? Wat ben je waard? Of heeft het een niets met het ander te maken.
Het is makkelijk om je waarde in de maatschappij te verwarren met de monetaire waarde die aan je tijd gehangen wordt door betaald werkt. Hoe meer je krijgt voor een key note, hoe hoger je functieschaal en hoe meer geld je in ruill voor werk op je rekening krijgt, hoe meer je je waard voelt.
Maar wat als je niet werkt? Niet meer werkt? Nooit meer werkt? Niet kunt werken? Of zoals ik, nu niet werkt?
Als je de ene dag een salaris waard was, ben je dat dan de volgende dag nog steeds, zelfs als je het niet meer hebt?
Het is goed dat ik een opleiding volg. Als ik dat niet deed, zou ik misschien helemaal los raken van mijn oude vakgebied. Van de wereld van mijn oude werk. Maar zou ik dan ook mijn waarde verliezen? Na hoe lang dan?
Ik heb het enorm naar mijn zin, met mezelf. Met dit blog, mijn nieuwsbrief, nu ik weer ben gaan fotograferen, door me te verdiepen in kunst, door mijn opleiding, door vrijwilligerswerk, door iedere werkdag met mensen koffie te drinken, door veel te lezen en door heel veel na te denken. Daar had ik allemaal geen tijd voor, de afgelopen jaren.
Daar nam ik geen tijd voor, de afgelopen jaren.
Maar juist omdat ik het naar mijn zin heb en nadenk, houdt de vraag wat de waarde is van werk en welk werk waarde heeft, me bezig.
En dan is er de kwestie van mijn positie ten opzichte van mijn oude werk. Wat is die? Wie ben ik, nu ik meer afstand heb? Hoe verhoud ik me tot wat ik probeerde te bereiken? Tot mijn legacy en wat daarmee gebeurt? Tot wat wel of niet gelukt is?
Wat kan ik doen met de kennis, ervaring en inzichten die ik heb opgedaan? Met alles wat ik weet en met alles waarvoor ik me heb ingezet? Hoe maak ik daar mijn werk en mijn waarde van?
De wereld maakt van deze periode in mijn leven graag een soort van tussenfase. Een tussentijd, waarin ik blijf zweven, zolang ik geen nieuwe baan heb. Alsof tussentijd geen waarde heeft.
Niet in geld, misschien.
Of misschien niet nu in geld. Ik weet nog helemaal niet hoe deze periode zich gaat uitbetalen.
Werk, ach. Zoveel mensen doen werk dat nooit beloond wordt. Zoveel loon wordt betaald zonder dat er voor gewerkt wordt.
‘Werk’ is misschien vooral een label.
Een noodzakelijk kwaad, voor velen.
Maar niet meer dan een gemoedstoestand voor anderen..
- Hoopvol blijven en doen wat je kunt is de manier vooruit - 4 maart 2026
- Waarom ik grote AI-bedrijven niet vertrouw - 3 maart 2026
- Brutalen hebben de halve wereld op LinkedIn – en wat zij kunnen, kun jij ook - 2 maart 2026
Moeilijke vraag hè, over die waarde. Sowieso vraag ik me af of een topvoetballer echt zoveel meer waard is dan, ik noem maar wat, een ambulancemedewerker? Kwestie van verdienmodellen en ROI of zo.
Zelf ben ik ook voortdurend op zoek naar die waarde, die snel steeds minder lijkt te worden naarmate de inflatie alle prijzen doet stijgen terwijl ik dus steeds minder heb om van te leven.
Ik probeer desondanks wel mezelf uit alle macht te overtuigen dat waarde niet iets is wat anderen moeten bevestigen… 😉
Ja dat is belangrijk! Je waarde staat los van wat je betaald krijgt.
Rond m’n 44e ben ik gestopt met betaald werk en heb me toen niet meer gemeld als werkzoekende. Dus ook geen uitkering. Vond dat beter voor het milieu. Eigenlijk begon het met een half jaartje, maar het is opgelopen tot ruim 24 jaar. Doe wel redelijk veel divers vrijwilligerswerk. Ik heb me er nooit meer of minder door gevoeld. Voor die tijd waren werkgevers zeer over me te spreken en vonden dat ik recht had op een hoger loon, alleen was mijn opleiding daar te laag voor. Zij zaten er meer mee dan ik. Door weinig uit te geven, wilde geen auto etc, hield ik teveel geld over en dat is nog altijd niet op.
Je bent een voorbeeld!
Betaald worden voor werk is (redelijk) handig. Je betaalt er je boodschappen mee. Helemaal als je geen partner hebt (of er een had die niet bereid was dat te doen). Daarom ben ik ook een groot voorstander van het basisinkomen. Werk kan beter verdeeld worden en iedereen kan dan een dak boven z’n hoofd kopen (dat is wel een vereiste) en noodzakelijk voedsel en kleding.
Niemand is niets waard, denk ik.
Eens. Geld heb je nu eenmaal nodig.