Ik heb een voorhoofdsholteontsteking. Vhho, noem ik hem. Bah. Vhho is geen goed gezelschap. Vandaag ben ik weer aan het werk gegaan. Maar tot dit weekend kon ik niets – niet eens lezen (drama)! Ik keek heel Netflix uit en verveelde me te pletter.
Netflix is copy-paste-repeat
Dankzij 5 dagen intense studie ben ik er achter dat je van ieder thema op Netflix verschillende versies kunt vinden. Het is een soort copy-paste. Een soort Amazon-tactiek, waar auteurs dezelfde storylines telkens opnieuw gebruiken (en vaak kopiëren van andere auteurs) met net iets andere settings en hoofdpersonen.
Netflix grossiert bijvoorbeeld in films en series met thema’s als gezinnen-met-1-ouder-die-zich-er-met-humor-doorheen-slaan; knappe-weduwnaren-met-schattige-kinderen-vinden-liefde; single-mensen-krijgen-onverwacht-zorg-over-kinderen; Amerikanen-worden-verliefd-op-Europese-royalty; tovenaarsleerlingen/elfjes/vampieren-op-kostschool-komen-in-de-problemen; sukkelige-bad-guys-kluchten; persoon-begint-restaurant; persoon-erft-iets-in-Provence/Toscane. Om over de beperkte storylines in de Kerstfilms maar niet te spreken (die heb ik dit keer overgeslagen).
Het is een beetje zoals met generatieve AI-content. Of de McDonalds. Je consumeert het maar het vult niet. Laat staan dat het verrast.
Stilte in de zaal!
Kijk, dat over Netflix had ik dus al dagen in mijn hoofd als onderwerp. Zo had ik iedere dag gedachten die ik graag had willen bloggen. Maar dat lukte niet door algehele malaise. Wat me dwong om die gedachten bij me te houden.
Ik kon ze niet eens opschrijven, omdat ik daar te duizelig voor was. Al die gedachten zaten opgesloten in mijn hoofd en daar bleven ze.
Ik was ook vrijwel alleen thuis – een kind op introductiekamp, een kind in zijn nieuwe studentenstad en een man op reis. Dus ook wat dat betreft bleven gedachten vooral in mijn hoofd rondcirkelen.
Het is niets voor mij om dingen die ik denk niet uit te spreken of op te schrijven, al dan niet publiekelijk. (ik hoor sommige mensen denken: “Goede oefening voor je, Daae!” en daar hebben ze gelijk in). Het is iets dat ik mezelf aan het leren ben.
Het motto geldt nog altijd: vertragen en verdragen. Ik schuif dit dan maar onder ‘verdragen’. En het eindeloos afwisselen van slapen en Netflix kijken onder ‘vertragen’.
Anyway. Berg je maar. De target van 1000 blogs blijft roepen.
174/1000
- Voor alles is een laatste keer - 16 maart 2026
- AI en creativiteit - 13 maart 2026
- Tussen twee banen in: een plan van aanpak - 12 maart 2026
Bah wat vervelend, zo’n vhho. Ik heb er vroeger ook veel last van gehad. Nu nog wel eens, maar zodra ik het aan voel komen pak ik mijn Rhinocaps inhalator erbij om te stomen. Geen grote bak kokend water waar je hele gezicht nat van wordt en waar je 20 min of langer boven moet hangen, maar een ding waar je alleen je neus en mond tegenaan zet en waar maar een klein beetje heet water in hoeft. Je hoeft hem per keer ook maar 10 minuten te gebruiken. Ik heb hem ooit gekocht op aanraden van mijn huisarts en ik raad het nog steeds aan iedereen aan die ik hoor over vhho.
Ik gooi er altijd een paar druppels (2 of 3) japanse muntolie in. Dus geen rhinocaps capsules oid; die zijn veel te scherp. Japanse muntolie is zachter.
De eerste dagen drie keer per dag als het lukt; vaker mag ook. Daarna heb ik hem meestal al snel minder nodig. zie https://www.deonlinedrogist.nl/drogist/rhino-inhalator-1st.htm
Wat een goede tip!! Ik ga er achteraan. Vorig jaar hetzelfde gehad dus misschien tijd om te investeren in preventie.
Take care! Hoop dat die vhho zich niet al te vaak aandient… knap overigens dat tv-beelden dan wel lukken (mij dan niet).
Bijna over! Moet nog iets langer codeine slikken denk ik.