Het verdriet nadat iemand van wie je houdt is overleden is als een grote, grote brok. Zo groot dat je die niet in 1 keer kunt verwerken. Je moet de brok, zei H. tegen me, in kleine hapjes opeten. In kleine stukjes verwerken.
Het deed me denken aan dit artikel over primaire en secondaire emoties dat lezer A. me stuurde (dankjewel A!). Dat artikel gaat over een theorie dat je heftige emoties maar in kleine stukjes van 1 of 2 minuten kunt voelen. Dat lijkt op de theorie van H., als je er althans van uit gaat dat groot verdriet heel veel minuten nodig heeft om verwerk te worden.
Helaas spreekt H. uit ervaring. Ze heeft een hele grote brok verdriet . Zo groot dat ze een haas oneindig aantal hapjes heeft moeten nemen terwijl het soms voelt alsof de brok maar niet kleiner wordt (al is dat wel zo, denk ik van een afstandje te zien).
H. weet veel over hoe mensen denken en doen en heeft dat de afgelopen jaren toegepast op verdriet en rouw. Ze heeft o.a. geobserveerd dat mensen proberen om de grote brok niet op te eten. Ze proberen hem weg te gooien of er over heen te springen, of hem op wat voor manier dan ook te negeren.
Maar zo werkt het niet. Er is geen weg om-, over of doorheen. Je moet er aan beginnen. Hapje voor hapje. Tot het je de strot uitkomt.
Ik moest aan deze dingen denken toen we vandaag mijn moeders kleren gingen opruimen. Het was een klus die ik uit had gesteld. Een stukje van de grote brok waar ik eigenlijk niet aan wilde beginnen. Maar ik heb contact gezocht met een organisatie die nette kleren kon gebruiken voor een goed doel. En dat was motivatie om het maar gewoon te gaan doen.
Toch dat hapje maar te nemen.
Tientallen zakken met kleren namen we mee in de auto vanmiddag. De auto ruikt zelfs naar mijn moeder. En naar vuilniszakken.
Het ruimt op, dat opruimen. Maar het is ook zo … tsja. Wat is het? Hoe beschrijf je dit?
Zo heftig? Zo futiel? Zo, zo, zo … alsof het er allemaal nooit toe gedaan heeft. Hoe dol ze was op sommige kledingstukken, hoe ze dingen had bewaard van lang geleden, hoe ik bij veel kledingstukken nog precies wist hoe en waar ze ze aan had, hoe ze haar mooie sjaals gekoesterd had … en nu alles of naar de kringloop, of naar de textielbak, of naar de vuilnisbak gaat.
Als ze er bij was geweest, was ze niet blij met me geweest. Niet blij met hoeveel ik tot de kledingrecyclebak heb veroordeeld. Hoe weinig ik heb gehouden voor mezelf. Hoe snel ik besliste. Hoe weinig aandacht en respect ik had voor al die mooie kleren van haar, zo netjes in de kast.
Ik wilde er gewoon vanaf. Ik wilde een stukje afbijten, doorslikken en er klaar mee zijn.
In 2 uur hebben we alles gesorteerd en opgeruimd. Twee uur voor wat zij een leven lang had verzameld (mijn moeder zag er altijd, en tot op het laatst, prachtig gekleed uit).
Al die spullen waar zij om gaf – hop – weg.
Schoenen, riemen, zijden sjaals, kettingen, prachtige tassen. Weg alsof het er niets toe deed. Ik weet dat ze het niet leuk had gevonden, als ze het had meegemaakt. Maar ik weet niet wat ik er anders mee moet doen. Er is geen plaats voor in mijn leven. Het was haar stijl, haar maat. Niet de mijne.
(behalve een prachtige winterjas, die ik vergeten was, maar die ik bleek te passen. En een oude plastic zak met echte, heuse, handschoenen zoals dames die vroeger geacht werden te dragen)
Ik vond net een ketting in mijn broekzak die ik kennelijk heb opgeraapt toen ik een kastje leeg maakte. Het was er een die van mij was maar ik nooit droeg. Dat vond ze zonde, dus had ik hem aan haar gegeven. Ik was het totaal vergeten.
Nu heb ik hem terug.
Maar haar niet.
117/1000
- Waar is Elja mee bezig (in januari 2026)? - 17 januari 2026
- 10 Social media tips voor kandidaat-raadsleden: hoe je vindbaar wordt, bereikbaar blijft en impact maakt - 16 januari 2026
- Bedank de mensen die je een pootje geven - 15 januari 2026
Ontdek meer van Elja Daae
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Er zijn meer van dat soort initiatieven. Ik hoorde ook van een winkel, als in chique winkel – waar je normaal ook gewoon zou kopen – die kleding gratis beschikbaar stelt. thisisfreefashion.com – het uitzoeken waard?
Ik heb bijna alles al weggedaan, alleen de dingen voor dress4success nog.
Dat hapje nemen blijft pittig, maar je moet er inderdaad doorheen. <3
Mooi geschreven.
<3
Mooi zoals je beschrijft hoe de kleding bij jouw moeder hoorde. Haar mooiste stukken geef je door aan anderen.
Het is iets dat ik eens per jaar in mijn eigen kledingkast doe: wat mooi is, maar te weinig door mij gedragen, breng ik naar de kledingmarkt. Hier mogen minder bedeelden gratis kleding uitzoeken. Ik hoop dit nog lang te kunnen doen, zodat na mijn leven mijn nabestaanden niet teveel hoeven door te ploeteren.
Een brokje verliesverwerking, stukje voor stukje. Take care!
Ik ga dat ook doen. Ik heb veel te veel en het scheelt veel gedoe. De mensen van het goede doel dat ik had beloofd om dingen te doneren schrokken van de hoeveelheid. Dus toch maar meer richting de textielbak denk ik.