
Zo zo zo mensen. Ik hoop toch een beetje dat de teneur en het onderwerp van dit blog de komende maanden weer wat opbeurender worden. Maar momenteel is het allemaal nog wel mineur, zo af en toe.
Ik was vandaag in gesprek met iemand die me ergens bij gaat helpen (ik vertel er meer over, over een tijdje! Beloofd). Ze zei: geef toe aan je verdriet. En dat hielp.
Rouw gaat om verlies, maar niet alleen om verlies van mensen die overlijden. Ook verlies van zelf, van gezondheid, van een baan, van collega’s, van je plek in de wereld, je vrijheid, je jeugd, je kinderen die uit huis gaan, je toekomstdroom, je huis, je land … van hoe je naar jezelf keek. Van je onschuld, misschien zelfs wel.
Ouder en wijzer, zullen we maar zeggen.
179/1000
- Lekker alt tags genereren met AI - 13 februari 2026
- Werk aan de winkel, eh, website - 12 februari 2026
- Elja-in-residence - 11 februari 2026
Weet dat ik graag jouw blogs lees.
Haha lieve Noortje, dat weet ik omdat je altijd reageert! x
Rouw is zo rauw, het overvalt je op momenten dat het ‘net niet uitkomt’. Take care.
En vrolijk of melancholisch, het belangrijkste is dat jij deelt wat je wilt delen.
Lief!!