Elja Daae

De eerste persoon die ik altijd belde na middernacht op 31 december, was mijn moeder. Het was heel raar om dat dit jaar niet te kunnen doen. Het jaar begon daarom met een raar gevoel. En tranen.

(ik word gek van mezelf met al die tranen … om de haverklap echt … pfff … houd het nooit meer op??)

Volgens mij heb ik sinds 1999 een mobiele telefoon. Dus vanaf toen belde ik mijn ouders waarschijnlijk altijd om middernacht. Eerst mijn moeder, daarna altijd mijn vader. Vaste prik.

Ik zat even na te denken hoe dat ging voor de mobiele telefoon. Belden we elkaar dan op de vaste telefoon om 00:00? Ik weet het niet meer. Ik kan me niet eens meer herinneren hoe mijn vaste telefoon er uit zag! Had ik zo’n draadloze DECT?? Het lijkt een eeuw geleden.

2026 is een mysterie

Ik denk soms met een beetje weemoed terug aan de oud & nieuw-s (?) dat we wisten dat er iets groots te gebeuren stond. Dat je dacht: dit jaar ga ik afstuderen; we gaan trouwen; we krijgen een kindje; we gaan verhuizen naar het buitenland; we verhuizen terug naar Nederland; ik start met mijn nieuwe baan … dat waren mooie dingen om naar uit te kijken.

Een jaar starten zonder werk is in ieder geval een heel raar gevoel. Niet per definitie vervelend. Maar wel vreemd.

Het afgelopen jaar leerde me bovendien dat er ook minder leuke dingen in het verschiet kunnen liggen waarvan het maar beter is dat je ze niet vantevoren weet. Aan de andere kant, ik leerde ook dat er altijd hoogtepunten zijn. Dus tsja. Wat gaat het nieuwe jaar brengen?

(Ik denk vandaag aan een vriendin die al weet dat ze dit jaar afscheid moet nemen van iemand. Het is oneerlijk en vreselijk maar misschien in dit geval beter om het te weten en de tijd samen bewust mee te maken, zoals zij doen. Onwetendheid is ook niet altijd het beste, leerde ik van haar situatie.)

Plannen maken helpt

Misschien is dat de reden dat we zo vasthouden aan goede voornemens. We willen proberen om grip en controle te krijgen op ons eigen leven en ons nieuwe jaar. Om ons het jaar niet te laten overkomen maar om het vorm te geven. Plannen maken helpt om grip te krijgen op wat er komen gaat en het gevoel te hebben dat we er zelf over gaan. Dat we zelf aan het stuur staan.

En het is ook gewoon zo: je kunt zoveel zelf doen om je leven en dat van anderen te veranderen. Je kunt iedere dag besluiten om dingen anders te doen. Je hebt vaak meer ruimte dan je denkt – mits je bereid bent de consequenties te aanvaarden.

Wat dat betreft zijn plannen en voornemens gewoon een manier om je leven een bepaalde richting te geven.

2026 ligt nog open

2026. Het is me wat. Ik weet nog dat het 2000 werd! Opeens zijn we een kwart eeuw verder.

Ik heb niet echt voornemens en ook nog niet echt plannen. Vinden van een nieuwe baan / carrièrestap is een belangrijke focus. Geen idee wat ik ga doen en waar ik ga belanden.

Weer een mooie zomervakantie met mijn gezin zou geweldig zijn. Veel zwemmen. Veel tijd met F., met mijn gezin en met vriendinnen. Veel musea.

Ik denk over het schrijven van een volgend boek. Ik heb twee onderwerpen in gedachten, maar weet nog niet of en hoe het iets wordt. Het idee dat het iets zou kunnen worden is in ieder geval een fijn idee. Het is sowieso leuk om iets te hebben dat je op een laag pitje kunt laten sudderen tot je het aan wilt wakkeren tot iets groters.

Misschien ga ik toch maar weer yearcompass.com invullen. s

Want het jaar ligt open. Het is aan ons om het zoveel mogelijk vorm te geven – richting houden voor zover ons dat gegeven wordt. Benieuwd naar jouw plannen!

Ik was een beetje door LinkedIn aan het scrollen vanochtend, uit verveling. Zoals je kunt verwachten was het een aaneenschakeling van terugblikken, vol succesverhalen. Mijn netwerk heeft weer veel bereikt, in 2025.

Terwijl ik al dat goede nieuws scande, bedacht ik hoe gek het is dat we op zo’n platform aan het einde van het jaar over onszelf praten, in plaats van over de ander. Want over het algemeen zijn het de mensen om ons heen, die ons jaar vormen. En ons zakelijke succes.

De gezinsleden die koffie voor ons maakten of kookten toen we het te druk hadden voor de boodschappen. De collega’s die ons steunden. De managers die ons kansen gaven. De vrienden die meedachten en ons klankbord vormden.

De lezers die ons lazen, de abonnees die ons steunden, de klanten die onze diensten afnamen en de zakelijke relaties die ons hun vertrouwen gaven.

De mensen die wij op onze beurt konden helpen door tijd in onze agenda te maken, door met ze mee te denken, mee te lezen, aan te moedigen, te coachen en te steunen.

Een terugblik zou misschien beter over anderen kunnen gaan dan over jezelf, als we eerlijk zouden zijn over onze successen en hoogtepunten. Het zou in ieder geval leuker zijn om te lezen welke mensen essentieel waren voor ieders succes dit jaar.

Ik, ik heb niet de behoefte om het jaar op LinkedIn af te sluiten.

Maar wel hier, met jou.

Dank voor je aandacht dit jaar.

Jullie zijn. niet met veel op dit blog maar ik waardeer jullie des te meer!

Het rare van dit medium is dat het vooral om zenden gaat en dat ik niets over jou weet – een paar vaste reageerders uitgezonderd. Ik kan dus niets zeggen over jouw 2025. Maar hopelijk waren jij en je geliefden gezond en gelukkig en had je mensen die je steunden, van je hielden en waar je plezier mee had.

Dat je 2026 maar vol mag zijn van de ander!

Om een beetje terug in het ritme te komen toch weer een blog vandaag. Ik heb nog 15 minuten om het te halen voor de een-na-laatste dag van 2025 voorbij is.

Ik bracht deze dag door met pogingen om mijn RSS-feed te herstellen – de oude Googledienst Feedburner had ik vrolijk uitgezet laatst, zonder na te denken over de gevolgen, en nu loopt alles mis – en een beetje te lezen, wandelen met J., opruimen, pannenkoeken, de eindeloze afwas en een detective op de televisie.

Geluk zit in kleine dingen, dat weet ik ook na dit jaar weer zeker.

Ook belangrijk: weten wie je bent, wat je kunt bijdragen en wat je nodig hebt om het beste te brengen van wat je in je hebt. Het is makkelijker gezegd dan gedaan, jezelf blijven, maar het blijft iets om naar te streven. Zelfs op je 51e.

De afgelopen weken realiseerde ik me ook dat ik heel veel dingen de rug toekeerde toen ik aan mijn vorige baan begon, dingen waar ik geen tijd meer voor had en nam, en mensen waar ik geen tijd meer voor nam. Inclusief afstand tot mijn oude online wereldje.

Helaas zijn dat oude vertrouwde online wereldje en de mensen die mijn online universum bevolken het hardst getroffen door mijn haperende RSS-feed! Ironisch maar waar. Lieve RSS-lezers, als jullie dit op de een of andere manier toch lezen: ik hoor jullie, ik ben er mee bezig, ik maak het in orde!

Mocht ik jullie niet spreken morgen: de beste wensen en dat het maar een gezond en gelukkig jaar mag worden. Liefs!

Zo’n lijstje waarin je terugblikt is eigenlijk een verplichting, als je een actief blog hebt zoals ik. Toch? Na ruim 10 dagen blogpauze en afstand van de wereld, is dit wel een goed moment. Ik was de afgelopen dagen zo ‘uit’ dat ik een hele dag vergat op mijn telefoon te kijken. Tijd voor een beetje reflectie.

Met dank aan Anna-Maria, op haar beurt weer geinspireerd door Ernst-Jan. In mijn geval is het misschien meer een dankbaarheidslijstje. Maar what’s in a name?

15 Dingen in 2025

Kunst. Het was een jaar van Kunst Kijken, alleen en met anderen. Kunst geeft me rust, afleiding en inspiratie. Ik was al jaren van plan om meer tijd te nemen om af en toe naar een museum te gaan, maar met alle tijd van de wereld in mijn achterzak bracht ik dat eindelijk in de praktijk. Dinsdagochtend in een museum is een cadeautje waarvan ik ergens hoop dat het snel voorbij gaat 🙂

Lezen. Ik las vandaag mijn 200e boek uit dit jaar. Serieus! Als ik zo terugscroll door de lijst die ik in GoodReads bij houd, was het 80% fantasy. Ik was als kind al dol op sprookjes en dat is nooit overgegaan. Het was ontspannend en heerlijk. Lezen is een vlucht, maar wel een relatief onschadelijke.

Nederlandse (post-) impressionisten en luministen. Ik ontdekte Jacob van Heemskerck, de vroege Mondriaan, maar ook vele anderen. De stroming waarbij je niet per definitie weergeeft wat je ziet maar wat je voelt – logisch dat het mij en andere mensen zo aanspreekt. Ik weet nog steeds niet precies wat het verschil is tussen de ene en de andere stroming, maar ik weet dat ik het mooi vind.

Van Gogh. Ik zag de kamer in het instelling in Frankrijk waar hij veel van zijn beroemde werken schilderde, ging naar het Van Gogh Museum en zag zijn werk ook in andere musea. Het was genieten.

Dat kan mijn kleine zusje ook was het boek dat al dat kijken naar kunst een nieuwe dimensie gaf. Het leerde me dat alles ontstaat uit wat daarvoor kwam en dat kunststromingen de beweging in de maatschappij reflecteren. Ik ben nog steeds niet verder gekomen dat het post-impressionisme maar ach. De rest komt later wel.

Ontslag nemen. Ik weet niet of ik het mensen echt aanraadt, misschien niet want het heeft nu eenmaal enorme economische consequenties, maar soms is het de enige manier om weer controle te krijgen over jezelf en waar je voor staat. Je doet het niet omdat je het zo naar je zin hebt, natuurlijk. Dus het is ook een beetje verdrietig. Maar ik ben blij dat ik het gedaan heb.

Een coach. Drie sessies met een coach en ik begon mezelf en mijn rol weer wat helderder te zien. Eigenlijk was de eerste (lange) sessie misschien al genoeg! Dat is nou wel iets om iedereen aan te raden.

Zwemtraining. Zwemmen is heerlijk maar zonder training ga je niet vooruit. Althans niet harder en beter dan daarvoor. Mijn trainers waren dit jaar nog belangrijker dan de jaren daarvoor. Ze gaven me structuur en zorgden dat ik ook letterlijk vooruit bleef gaan. Het is fijn om structuur te hebben en begeleiding. En het leert me keer op keer dat de aanhouder wint: als je het trainingsschema blijft volgen, word je uiteindelijk altijd sterker en sneller.

Zuid-Frankrijk. Ik wil nog wel een keer op vakantie naar Zuid-Frankrijk. Het is er mooi en warm en de kleuren groen zijn er geweldig.

Buiten zwemmen. Ach, wat kan ik zeggen. Open water zwemmen is geweldig, helemaal met een groep. Iedere 3e slag, als je ademhaalt, zie je de lucht, het water, de refelectie, de koeien en de bomen, de watervogels en je medezwemmers. Had ik maar een gopro om het gevoel te vatten in een afbeelding, denk ik vaak, maar dan denk ik er meteen achteraan dat het niet uitmaakt of ik er een foto van heb. De ervaring zit in mij.

Westerveld. De as van mijn moeder ligt op de prachtige, monumentale begraafplaats Westerveld. Volgens haar instructie vonden we een plekje bij een bankje, onder een boom. Ze had gelijk: het is heerlijk om een bankje te hebben om even op te zitten. En Westerveld is oud en mooi en daarmee troostend. Ik zie soms andere mensen, soms een hertje, soms een eekhoorn, soms niemand en niets. Maar fijn is het altijd.

Rust. Ik had heel veel rust dit jaar. Eerst rouwverlof en daarna, nadat ik ontslag nam, ook. Pas als je stilstaat realiseer je je hoe druk het leven is, hoe je je mee laat slepen, hoe weinig tijd je overhoudt om dingen te doen voor anderen en voor je zelf.

(generatieve) AI. Tsja, wat kan ik zeggen. Ik ging de afgelopen jaren ‘over’ AI, maar ik werkte niet ‘met’ AI. Tot mijn agenda en toestemming veranderden. Eindelijk kon ik volop in de technologie duiken, net als vroeger toen ik hetzelfde deed met het internet.

Moestuinieren. Het is geen toeval dat ik pas op deze leeftijd ben gaan moestuinieren – een moestuin is iets voor middelbare mensen – maar voor die tijd was het leven te druk. Neemt niet weg dat ik als kind al plakboeken vol tips had over het kweken van groenten en kruiden en er als student boeken over kocht. Dus dat ik dit jaar mijn 4e moesetuinierjaar inging was een genot en een voorrecht.

Bloggen. Ik blogde dit jaar meer dan de voorgaande jaren, zoals veel lezers weten. Volgens mijn archief zit ik op 247. Minus 13 privéberichten, is 234 (ik geloof dat de telling van mijn 1/1000 ergens de mist in is gegaan. Ik moet maar gewoon stoppen met die teller onderaan ieder blog want het schiet niet op!). Het is intiem en privé en eng om je gedachten met de buitenwereld te delen. Maar er zijn meer voordelen dan nadelen, wat mij betreft.

Tot slot

Ik heb in het lijst hierboven over ‘dingen’ en bewust niet over ‘mensen’. Mijn gezin en mijn vrienden (waaronder een paar oud-collega’s) waren nog nooit zo belangrijk als het afgelopen jaar. Ze waren mijn redding en mijn troost. Laat dat duidelijk zijn!

En over mensen gesproken: dank aan jullie, lezers, die de moeite namen om dit (of ‘een’) blog te lezen en soms ook te reageren. En hopelijk hebben jullie zelf ook tijd en rust om eens na te denken over wat je het meest waardeerde in 2025 – of gewoon waar je het dankbaarst voor bent. Ik zag dat het geweldige YearCompass 2025 online staat, voor iedereen die het jaar wil reviewen aan de hand van een format en ook plannen wil maken voor 2026.

Mijn conclusie is: er is gelukkig ieder jaar weer iets om dankbaar voor te zijn, wat het jaar verder ook brengt. Mocht ik je niet meer *zien* dit jaar, al het beste voor het volgende!

Liefs, Elja