Iedere werkdag neem ik de bus en zeg ik ‘Goedenorgen!’ tegen de buschauffeur. Iedere avond als ik weer instap zeg ik ‘Goedenavond!’. En iedere dag ben ik vrijwel de enige.
Ik weet niet waarom de meeste mensen niets zeggen als ze instappen en vlak langs de chauffeur lopen. Het is me een raadsel. Ik zie het toch meer alsof ik in zijn huis kom, op zijn terrein, bij hem/haar binnen. Ben ik over-beleefd? Bekakt? Ouderwets (hoewel het gebrek aan ‘goedemorgen’ los lijkt te staan van leeftijd, voor zover ik kan zien)?
Te vriendelijk?
Te naïef?
Te vrolijk?
Te aangepast?
Geen idee.
Ik vind het gewoon leuker en gezelliger om mensen te groeten. De mensen achter de kassa of bij het poortje van de zelfscan, de mensen in de lift op kantoor (36 verdiepingen, 8 liften! Heel veel ‘hallo’s’ en ”werk ze’s’)., de beveilingsmensen, de meneer die altijd stofzuigt op de verdieping en die net als ik vroeg begint. Mensen in mijn straat.
Gewoon: mensen.
Het gaat me er niet om beleefd te zijn. Of misschien ook wel. Weet ik veel! Ik vind het gewoon gezelliger.
Ik ben als de ik-vorm in dat gedicht van Van Ostaijen, ‘Marc groet ’s ochtends de dingen’:
Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp
van het visserke-vis
goeiendag
DAA-AAG VIS
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn
Misschien is het kinderlijk om mensen te groeten (al was Van Ostaijen niet bepaald simplistisch).
Maar in ieder geval maakt het de wereld een stukje vriendelijker, gezelliger en leuker.
17/1000
- Lekker alt tags genereren met AI - 13 februari 2026
- Werk aan de winkel, eh, website - 12 februari 2026
- Elja-in-residence - 11 februari 2026
Ik groet behoorlijk veel mensen die ik niet ken. Dat heeft wel met de ‘drukte’ te maken. Doe het vooral in het park als ik maar af en toe iemand tegenkom. Of in een rustige buitenwijk bij het passeren. Bekenden groet ik vrijwel overal. Mensen groeten hier ook doorgaans terug of zijn me zelfs voor. Ik bus weinig, maar groet wel altijd de chauffeur bij in- en uitstappen. Ook al omdat er vaak maar een handje vol mensen in de bus zit. Bij de bedrijfsbus (waar ik al heel lang geen gebruik van maak) groette ook iedereen. Eén chauffeur zei altijd ‘Wel thuis’. Ik kon het dan niet laten om te antwoorden met: ‘Niet hier? ;-)’
Hahaha echt iets voor jou (‘niet hier’). Het is wel een hele mooie groet, ‘wel thuis’, vind ik.
Tsja, ik woon in de randstad maar in een dorp. Toch zie ik in de bus niet veel bekenden. Behalve mensen die ook altijd in die bus zitten op dat tijdstip. En mensen die net zo’n overheids-chipkaart hebben als ik maar die ik toch niet echt ken dus soms wel, soms niet groet.
Ik kan me voorstellen dat je het in het park of in een vrijwel lege bus veel meer hebt, dat groeten.
Ik heb afgelopen week nog eens opgelost. En het blijft waar: weinig mensen groeten!
Als je nog altijd benoorden Den Haag woont, dan kijk ik daar niet echt van op. Hier in de stad gaat het juist gemoedelijker en laagdrempeliger toe dan in de dorpen waar ik woonde. Behalve in Zuid-Limburg, en ten Zuiden van Kassel raak ik altijd zo met mensen aan de praat. Dat begint vaak bij een groet of een opmerking. Zo sprak ik hier in een buitenwijk een jonge vrouw uit Hawaii, maar ook een wildvreemde Nederlander in Leeuwarden die over was uit Frankrijk. Zijn nicht bleek mijn achterbuurvrouw te zijn. In Zuid-Limburg zien me aan als Hollander en die vertrouwen ze niet zo. De rest van NL hoort meer een Westfries accent.
Nederland lijk 1 land maar is het natuurlijk niet – subculturen hebben een eeuwenoude oorsprong. Limburg en Groningen zijn niet hetzelfde. Maar grappig van je achterbuurvrouw. Het is toch ook een stukje openstaan voor anderen, denk ik – alsof we onze radar aan hebben staan en oppikken welke subtiele signalen er zijn om te zien wie er wel zin heeft in een praatje.
Beste Elja,
Via LinkedIn kwam ik hier terecht. En dacht ga eens even kieken daar op die website. Ik kwam terecht bij het stukje over groeten. Ik voel jou helemaal hierin. Ik vroeg iedereen, mijn kinderen vinden dat raar want tegenwoordig is dat zeker niet de norm.
Als ik op straat loop en ik maak oogcontact met de ander zeg ik altijd hallo. Vervelend is het wel dat de ander soms heel raar kan reageren. Maar ik blijf het doen. Want ik denk dat je heel soms echt wel iemand iets belangrijks geeft op dat moment, namelijk dat hij/zij gezien word.
Lieve groetjes
Oh dat herken ik zo, dat oogcontact op straat en groeten! En ik blijf het ook doen! Ik weet niet zeker of mijn kinderen het raar vinden (en of ze in de bus gewoon groeten). Misschien ga ik dat tijdens het adondeten eens bespreken!
PS Leuk dat je een kijkje nam 🙂
+1 voor Paul vO. En voor het groeten van mensen.
🙂