Het is mijn moeders geboortedag, morgen. Heb je nog wel een verjaardag als je niet meer verjaart? Het is het soort vraag dat door mijn hoofd speelt. Net als de vraag hoe ik me voel, 10 maanden verder.
Sinds de Kerstdagen is mijn verdriet wat minder, lijkt het. Wat minder direct. Minder aanwezig.
Ik denk niet meer meerdere keren per dag aan haar. Alleen nog als ik iets van haar zie of iets doe of eet dat me aan haar doet denken.
Het voelt inmiddels alsof er ergens een gat zit.
Wat was dat programma vroeger, waar je aan het einde van iedere week een deelnemer gewist zag worden in de overzichtsfoto? Holland Next Top Model? Wie is de Mol? Waar de eerste aflevering een plaatje heeft met alle deelnemers? En dan aan het einde van de aflevering iemand zwart wordt gemaakt, alsof diegene alleen een schaduw achterlaat?
Zo voelt het.
Alsof er een 360-graden foto is gemaakt met daarop alle mensen die belangrijk voor je zijn. En een van die mensen alleen nog een outline is.
Een mensvormig gat.
Een schaduw.
Het doet geen pijn, zolang je er niet naar kijkt. Maar als je kijkt, dan komt het direct weer terug.
Vorig jaar op mijn moeders verjaardag gingen we met haar uit eten. Ik weet alleen nog dat ik ontzettend chagrijnig was, want mijn moeder was een typetje. Vooral in restaurants. Een vriendin van haar maakte er later nog een grapje over, over mijn moeder in restaurants. Hoe genant het soms was. Was op haar verjaardag ook zo. Ik kon haar wel achter het behang plakken.
Tsja.
Nu is die irritatie en dat etentje een diebare herinnering voor mijn hele gezin.
Het kan raar lopen.
- Flattery will get you everywhere (op LinkedIn) - 10 februari 2026
- Een mensvormig gat in de 360-graden foto van je leven - 9 februari 2026
- Keek op de week, nr zoveel - 7 februari 2026
Eten en eetgewoontes… het zijn momenten die vaker op een dag terugkomen. Soms steekt het dan ineens. Ik gaf mijn grootmoeder lang na haar dood nog een kopje thee. Dronk nog vaak een glaasje voor/met m’n oom. Eigenlijk alleen bij de mensen die ik liefheb/had/heb.
Take care!
Ja gek is dat. Het is ook het meest normale dat we delen met mensen, eten en drinken. Misschien daarom.
Was al die tijd jouw moeder op dezelfde dag jarig als ik! Birthdaytwins!
Haar geboortedag zal het in alle eeuwigheid blijven. Verjaardag.. vind ik een lastige. Verjaar je ook na je overlijden in zekere zin? En er komt nog een gedachte: als jouw jaren te observeren zouden zijn als jaarringen van een boom zouden er dan deze jaren extra stressringen te zien zijn? En heeft dat invloed op jouw groei? In dat opzicht heeft je moeder nog steeds invloed op het leven, maar alleen als jij dat toelaat natuurlijk. Al vraag ik me af of je een keuze zou kunnen hebben. Er is een dikke boom naast je weggevallen, en die veranderde omstandigheid moet je van alle kanten opvangen. Er groeit van alles nieuw, maar nooit meer diezelfde boom, dus jouw hele wezen staat in een nieuw licht.
Ik wil nu dit bovenstaande eigenlijk alweer verwijderen, maar laat het toch maar gewoon staan.
Gefeliciteerd! Mooie datum heb je gekozen/gekregen als geboortedag.
Mooie metaforen, de boom als jezelf en de boom die wegvalt. Ik denk dat er altijd impact is en dat die inderdaad niet stopt als iemand er niet meer is. Zelfs als je het niet toelaat, want mensen zijn natuurlijk nooit zichzelf alleen vanuit zichzelf, maar vanuit de omgeving. Ik luisterde een podcast over een Belgische filosoof die zoiets had gezegd als dat we alleen bestaan vanwege en door die ander. En je ouders zijn daarbij misschien het invloedrijkst.
Geniet van je verjaardag!