Als ik het zo teruglees, is mijn blog van gisteren een beetje heftig. Het is niet zo bedoeld. Het was gewoon iets waar ik over na dacht. Sorry dat ik het over je uit heb gestort, als je het toevallig gelezen hebt en er niet op zat te wachten.
Ik moet zeggen dat het waarschijnlijk gedeeltelijk kwam door het boek dat ik aan het lezen ben (bijna uit): Troost. Dank lieve lezer voor de tip!
(en gedeeltelijk door dat virus dat nog steeds zorgt voor een nogal lethargisch en afgevlakte gevoel)
Naar ik begreep staat dit boek op de leeslijst van verschillende sociale opleidingen, als een klassieker. Het duurde even voor ik er aan begon omdat ik verwachtte dat het een heel zwaar werk zou zijn. Maar het is zo persoonlijk en fijn geschreven dat het je vanaf de eerste bladzijde grijpt. Zelfs als start je met het voorwoord.
Ik heb het boek bijna uit en ook bijna in 1 ruk uitgelezen. Zoveel dingen worden opeens duidelijk over hoe wij (jij, ik, anderen) omgaan met verrdriet. Het verdriet van onszelf maar ook het verdriet van anderen.
Hoewel het erg herkenbaar is voor mensen die door klassieke rouw heengaan, omdat ze iemand hebben verloren, is het meteen ook duidelijk dat verdriet en rouw en pijn veel groter zijn. Het verlies van een baan, een relatie, een huis, … het kan alles zijn. En in alle gevallen moet een mens getroost worden. Maar niemand is echt goed in troosten.
Misschien omdat we allemaal niet zo goed zijn in omgaan met onze eigen pijn, concludeer ik uit het boek. En we kunnen (leer ik) maar zo goed anderen troosten als we onszelf kunnen troosten.
Hoe dan ook. Niet het meest opbeurende boek voor de zomer, maar wel een extreem impactvol boek. Ik verwacht niet dat je zomergasten zin hebben om er over door te bomen, want de zomer leent zich voor veel mensen meer voor wat meer luchtige onderwerpen. Maar als je iemand kent die worstelt met verdriet, of je doet dat zelf, is het een fijn boek.
148/1000
- AI en creativiteit - 13 maart 2026
- Tussen twee banen in: een plan van aanpak - 12 maart 2026
- Bloggen met AI maakt meer kapot dan je lief is* - 10 maart 2026
Ja een heel mooi boek! Ze heeft meer geschreven dat ook zeer de moeite waard is om te lezen. Troosten is moeilijk hé, misschien een idee om het eens om te draaien, wat heeft jou/mij troost gegeven als we terugkijken op ons leven. Ik weet dat ik mij als jong meisje op de basisschool altijd best verloren en onbegrepen voelde. Thuis was er ook niet echt tijd en aandacht voor mijn gevoelens. Een kleuterjuf zag dat en liet mij in de pauze orgel spelen. Van een andere juf kreeg ik regelmatig een knipoog. Dat gaf mij als kind troost.
En zo kan ik nog wel veel meer momenten terughalen. Wat geeft jou troost? Kun je hier voorbeelden van geven? Deze vragen zou je dan prima op een warme zomeravond kunnen bespreken.
Ik zag inderdaad andere boeken van haar die ook heel goed klonken. Ze heeft een hele fijne no-nonsense schrijfstijl.
Ik vond het stuk over onzichtbare troosters en goddelijke troosters ook mooi. Maar los van dingen die troost geven om te doen, vind ik toch het indrukwekkendste van het boek dat ze omschrijft wat troost is, waarom het nodig is en hoe je het anderen kunt geven (en wat je van anderen nodig hebt).