Het is me een aantal keer gebeurd, de afgelopen maanden: complimenteuze maar vage berichten op LinkedIn. Goed voor mijn ego, dat zeker. Maar effectief? Ik weet het niet.
Sinds ik niet meer werk heb ik het druk op LinkedIn. Niet omdat ik zoveel berichten plaats, maar omdat ik zoveel berichten krijg. Ik ben een beetje up for grabs natuurlijk. Of misschien komt het omdat ik het vroeger meer afhield dan nu. Geen idee.
Wat vooral opvalt, is dat ik regelmatig berichten krijg waarin mensen in vage bewoordingen refereren aan ‘mijn vakgebied’ en me complimenteren met mijn kennis.
In mijn kopregel staat ‘AI governance’, een term die steeds belangrijker wordt. Dus waarschijnlijk doelen mensen daar op.
Het is natuurlijk een slimme manier om mensen positief te stemmen: een compliment.
“I have been following your work [on XYZ]”, zei iemand.
‘Knap’, dacht ik. Want ik wist niet dat ik over mijn werk had verteld in het openbaar. Plus: deze persoon spreekt geen Nederlands, terwijl mijn werk toch vooral in het Nederlands was. Ik heb wel eens in het Engels gesproken op events. Dus het zou kunnen. Maar ik twijfel.
Iemand anders had het over hoe ik zo vaak de vertaalslag maak van beleid op papier naar de praktijk.
“Goh”, dacht ik, ‘ben ik daar zo publiekelijk over geweest?’.
Ik ging aan mezelf twijfelen.
De waarheid is dat ik inderdaad veel weet over wat nu ‘AI governance’ wordt genoemd. En dat ik inderdaad bezig ben geweest met de vraag hoe je dat onderwerp vertaalt naar de praktijk, naar ‘instrumenten’. Maar daar heb ik zelden publiekelijk iets over gedeeld. Niet buiten de overheid, in ieder geval.
[de enige plek waar ik daar duidelijk over ben geweest, buiten mijn vroegere werkomgeving, is in mijn CV. Maar ik heb niet gesolliciteerd bij de organisaties van de mensen die me benaderden. Dus hoe zouden ze de inhoud van mijn CV kunnen kennen? (…)]
Het zou kunnen dat die mensen uitgebreid in mijn profiel zijn gedoken. Al mijn updates van de afgelopen 3 jaar hebben gelezen.
Ik weet niet of je dan het beeld krijgt dat ik weet waar ik het over heb. Misschien. Maar ik denk niet dat het je echt een beeld geeft van wat ik daadwerkelijk deed. Dat is het gekke van ambtenaar zijn (geweest): het meeste van wat ik deed, was achter de schermen.
Die mensen zeggen geen onware dingen. Maar het voelt een beetje ongemakkelijk.
Een slimme strategie, als je er over nadenkt: iemand complimenteren met iets waarvan je vermoedt dat ze er trots op is. Wie wil niet gewaardeerd worden om haar vakkennis?
De reden dat ik sceptisch ben, is dat er altijd een verzoek op volgt. Al-tijd. Ik heb inmiddels een LinkedIn-inbox vol met mensen die graag willen dat ik hun stukken lees. Hun papers, hun plannen, hun concepten, hun artikelen. Ze zouden allemaal heel blij zijn met mijn input en feedback.
Vanwege mijn ongeeevenaarde vakkennis, natuurlijk.
Flattery will get you everywhere.
- Flattery will get you everywhere (op LinkedIn) - 10 februari 2026
- Een mensvormig gat in de 360-graden foto van je leven - 9 februari 2026
- Keek op de week, nr zoveel - 7 februari 2026
Ha. Zulke berichten krijg ik ook en dan direct een gunst. Wil je voor niets komen presenteren, iets redigeren, een bijdrage schrijven, mijn proefschrift begeleiden. Ik heb inmiddels 2 regels bij Linked in: 1) ik wordt alleen je ‘vriend’ als duidelijk is hoe we elkaar kennen en 2) werk is werk en daar hoort een duidelijk beloningstelsel bij. Betalen in complimenten is daar geen onderdeel van.
Goede regels! Ik accepteer veel verzoeken. Maar ik vind al die verzoeken om mee te lezen een beetje ongemakkelijk. Het zijn er steeds meer. Van mensen die ik IRL ken zou ik het nog begrijpen, maar al die wildvreemden?