Blog 42 en ik begin totaal genoeg te krijgen van mijn eigen stem. Jullie misschien ook. Groot gelijk.
Niet dat er niets te bloggen is. Er is altijd iets te bloggen, want er is gebeurt altijd iets op een dag, je ziet dingen, denkt dingen, leest dingen, spreekt mensen, maakt plannen.
Het is meer dat ik mijn eigen gezwets een beetje saai begin te vinden.
Ik weet niet of dat komt doordat ik op dat punt ben gekomen dat je alleen nog dagelijks kunt bloggen als je heel, heel eerlijk wordt over je gevoelens en gedachten en je leven. Ik herinner me dat nog van mijn vorige pogingen om iedere dag te bloggen. Dat je eerst denkt dat alles inhoud moet hebben en dat je langzaam steeds persoonlijker wordt en onbelangrijkere maar persoonlijkere dingen gaat delen.
Of misschien ben ik ten prooi gevallen aan het sysndroom waarbij een blog ook interessant moet zijn voor de lezer en ik weet dat dat niet echt meer kan zo langzamerhand.
Of, laatste optie, het is gewoon precies zoals ik hierboven zei: mijn eigen stem gaat me vervelen.
Ik ga niet stoppen – sorry! – want ik herinner me dat het beter en leuker werd toen ik bleef doorzetten. Ik ben pas bij 42/1000 dus ik MAG nog helemaal niet stoppen. En de ervaring leert dat er ook waarde zit in gewoon doorbloggen, als je later terug kunt kijken en alles terug kunt vinden. Dus dagelijks bloggen heeft waarde als archieffunctie (hoewel wel minder als je niet eerlijk blogt wat je bezig houdt).
Maar het is wel opvallend dat ik toch weer zo’n punt bereik, van verveling en twijfel.
Punt.
42/1000
Elke dag bloggen, ik vind het knap! Ik denk dat mijn inspiratie al snel op zou zijn.
Ha. Maar dat is juist NIET zo, heb ik geleerd (ook de vorige keren dat ik zo veel blogde). Juist door jezelf te dwingen om te bloggen, blijkt dat je iedere dag inspiratie hebt. Het is meer een kwestie van loslaten van je idee van ‘kwaliteit’ en ofwel loslaten dat je gelezen wordt of er op vertrouwen dat je verhalen altijd wel een publiek vinden.
Overigens is dat eerste – iedere dag als gewoonte leidt tot creativiteit – niets iets dat van mij komt. Volgens mij vind je die aanpak terug in alle onderzoeken naar productieve en succesvolle kunstenaars, schrijvers, etc.
Dat is 1 van de redenen dat ik maar 1x per 3 dagen blog. Alhoewel ik dan weer de berichten te lang maak en ik ze net zo goed over 2 of 3 berichtjes had kunnen verdelen. 😉
Vind wel dat een blog van log komt en het dus betrekking moet hebben op jezelf en dingen die je meemaakt of bezighouden. Maar echt privé of teveel familie, huisdieren of huiskamerspullen moet ik ook niet aan denken. Dergelijk spul wordt hoedanook te mooi voorgesteld en lees ik eigenlijk nooit.
Het is lastig om echt eerlijk te zijn, he. Je raakt toch in een web van dat het niet aardig is naar de mensen om je heen, of dat je bang bent er op beoordeeld te worden, of dat het niet leuk genoeg is voor de mensen om te lezen. Maar het blijft fascinerend om door te maken en te doen!
Zal ik dan ieder geval een aanmoediging achterlaten als reactie? Bij deze dus.
Ha! Gezien en mentaal opgeslagen!
Hou. Vol. Op naar 43/1000
Dank Lode, het gaat gebeuren!!