Ik ben begonnen met een lijstje met onderwerpen voor dit blog. Omdat ik op dagen als vandaag – waar ik op twee bijeenkomsten was – boordevol ingevingen zit die ik vervolgens weer vergeet als ik ze niet opschrijf.
Observatie 1
Observaties zoals dat ik vandaag bij een van de locaties waar ik was aan de verkeerde kant het damestoilet uit kwam en in de garderobe belande. Het is me de laatste tijd wel 3 keer gebeurd dat ik bij een toilet was waar twee in/uitgangen waren en waar niemand het nodig vindt om een bordje op de deur naar de juiste ruimte zetten zodat je er aan de goede kant weer uit gaat. Terwijl ik nooit meer weet aan welke kant ik er in ben gekomen – alles klijkt op elkaar in een toiletruimte.
Misschien loopt niemand de verkeerde kant op en ben ik de enige zonder richtinggevoel?
Observatie 2
Ik wil het ook al tijden met jullie hebben over die reclame van die mobiele telefoonprovider waar een schattig meisje met haar lieve maar stuntelige vader uitlegt dat haar ouders uit elkaar zijn maar nog op het zelfde telefoonabonnement zitten. De vader pakt haar basketbalspullen in plaats van haar balletspullen en dan noemt de moeder hem heel hatelijk ‘sukkel’.
Update: je kunt de reclame hier bekijken.
Iedere keer dat ik hem zie en dat ‘sukkel’ hoor doet mijn hart een beetje pijn. Ook omdat er zo casual wordt gedaan over gescheiden ouders en kinderen die schipperen tussen de ene en de andere. Zo casual als je met je ex op een abonnement kunt blijven, leuk, handig, haha wat zijn we nog goed samen. Alleen noemt zij haar ex hatelijk ‘sukkel’. Brrr. Als kind in een vechtscheiding doet het me pijn.
Misschien ben ik ook daarin de enige.
Observatie 3
Ik kreeg vandaag op een van de events een mooi gebonden notitieboekje. Op iedere stoel lag er een. Heel attent – het waren mooie boekjes. Maar ik heb de mijne niet meegenomen. Want het papier had lijnen en iik houd meer van notitieboekjes zonder lijne. Het grappige was dat mijn collega naast mij het boekje open deed en verzuchtte ‘Fijn, lijnen!.’
Dus ik ben benieuwd in welke groep jij hoort: liever notitieboekjes mét of zonder lijnen?
107/1000
- AI en creativiteit - 13 maart 2026
- Tussen twee banen in: een plan van aanpak - 12 maart 2026
- Bloggen met AI maakt meer kapot dan je lief is* - 10 maart 2026
Helaas (of niet?) weinig herkenning. Heb een vreselijk richtinggevoel en vind het juist leuk om te verdwalen om zo wat anders te zien. Dat lukt me dus slecht.
TV-reclames zie ik al een jaar of 15 niet meer. Ik begin daarna te kijken en zonodig schuif ik halverwege over een setje heen. Er zijn best aardige reclames (zo ver ik van vroeger weet), maar door de te vele herhalingen loopt het bij mij altijd op irritatie en aversie uit. Bedrijven waar ik geen reclames van zie maken meer kans op mijn klandizie.
Ik schrijf/klad nog bitter weinig op papier. Neem bij een vergadering wel een leeg en lijn/ruitjesloos A4’tje mee. Teken er soms wat op aan en doe er dan niets meer mee, omdat ik een paar dagen een prima verslag in mijn mail vind.
Hee van herkenning: ik raak ook verdwaald in wc’s en kan me er ook erg aan ergeren.
En ouders die elkaar afzeiken waar hun kind bij is, vind ik ook droevig voor het kind.
En tenslotte: ik ben altijd van de notitieblokjes zonder lijntjes. Al zou ik een mooi blokje met lijntjes niet laten liggen. Ik ben dol op notitieblokjes. Ik heb er stapels van.
Ha! Gelijkgestemden, lekker hoor. Ik heb ook overal notitieblokken maar altijd zonder lijntjes (tenzij ik denk dat mijn kinderen ze wel willen)
1. Nee, ik ga ook altijd verkeerd
2. Geen kijd van een vechtscheiding maar om hem sukkel te noemen waar zijn kind bij is is gewoon beyond. Dus nee
3. Lijnen, maar niet alle Lijnen. Lijnen die te zwart zijn of met een margelijn op links. Die hoef ik niet:-)
Haha, ik moest even denken. Eens: hele donkere lijnen zijn storend. Als ze heel licht zijn vind ik het ook minder erg en zelfs wel leuk. En al sze niet te dun zijn. Een margelijn op links – in een notitieboek? Ik vraag me af of ik dat al eens gezien heb. Op van die oude juristenblokken misschien? Of in schoolschriften?
PS i nde reclame zegt de moeder het via de telefoon tegen de vader, maar het lijkt alsof het op speaker is en het meisje het hoort. Het is uberhaupt het venijn van dat ‘sukkel’. hoe ze het zegt. Verbitterd, terwijl hij heel vrolijk is. Ze is boos omdat hij hun dochter naar basketbal bracht ipv ballet. Het lijkt me niet iets om zo boos over te zijn. Brrr. Vreselijke reclame.
O1: owwww weer zo’n wee waar we verdwalen. Dacht dat het aan mij lag. Dat het jou dus ook overkomt, stelt mij gerust.
O2: kweenie en ik wil nu weten welke reclame dat is, maar ik kijk helemaal geen reclames. Ik kijk ook geen tv. Hoef ik er ook geen last van te hebben. Wel dom om de ander voor sukkel uit te maken, gebrek aan woordenschat.
O3: als ik moet schrijven graag lijntjes, maar vaak teken ik liever en dan wil ik gewoon blanco papier. Hoe kun je nu tekenen op lijntjespapier?
We zijn allebei niet de enige, als ik het hier zo lees! Het is altijd een mooi staaltje onvermogen om je in een klant te verplaatsen, vind ik.
Check, lijntjes voor jou, genoteerd!
Je kent mijn handschrift. Ik heb dus echt lijntjes nodig. Ik herinner me nog dat ik oneindig lang deed en veel fouten maakte bij machtsverheffen in groep 7/8. Dat ging helemaal mis doordat het kladpapier geen ruitjes had waardoor mijn berekeningen schots en scheef op papier kwamen te staan. Dat kreeg ik dus nooit allemaal opgeteld. Uiteindelijk hielp een ruitjesschrift.
Ruitjes! Slim, ze zijn fijner. Ik kan meer met ruitjes dan met lijntjes± Maar zoals Aleid zegt, het mogen niet te dikke lijnen zijn.
Leuke observaties; dat van die plee, nog niet gezien, maar bar onhandig, tenzij je natuurlijk de korte weg naar de garderobe fijn vindt.
Dat van die zogenaamde luchtigheid rond scheidingen, vind ik ook pijnlijk, je bent dus niet de enige.
En die laatste, een notitieboek met lijntjes, ik hou van enige structuur en dat zinnen recht op papier staan. In een blanco boekje, zeker als het eem heel mooi boekje is zou ik nirt gauw schrijven. Grappig dat verschil.
Benieuwd of je aan me denkt als het je een keer overkomt in het toilet. Ik begin nu te denken dat het misschien een leeftijdsdingetje is? Dat ik ee nsoort zeurende 50-er begin te worden? Hahaha. Terwijl andere vrouwen gewoon automatisch weer de goede kant op lopen misschien?!
Ja dat, die luchtigheid, dat je een scheiding zelfs gebruikt als reclame-onderwerp om een hippe doelgroep aan te spreken, dat is natuurlijk op zichzelf al dramatisch. En dan alles op luchtige, vrolijke toon, behalve het verbitterde ‘sukkel’. Brrr.
Aha! Dat is een grappige constatering, dat pagina’s zonder lijntjes en structuur zo weinig structuur bieden dat het je weerhoudt van schrijven. Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Dat de oneindige mogelijkheden ook een soort druk geven om het juiste te doen. In de beperking ligt vaak juist de creativiteit, zoiets?
Ja vast dat ik dan aan je ga denken, je krijgt zo wel een toiletassociatie😅, tenslotte heeft jouw blogartikel over ‘alle ballen gewoon laten vallen’ ook een paar jaar bij mij op de plee gehangen als reminder. Intussen niet meer, de wc is getransformeerd van jaren 70 naar een moderne versie waarin geen blogs meer aan de muur hangen, nu staat er een passend vaasje.(project van mijn dochter en aangezien zij alles zo’n beetje heeft gedaan mag zii de scepter zwaaien over het toilet). Leuk hè al die uitweidingen🙃
En dat notitieboek, precies de begrenzing geeft de ruimte!
Wauw wat tof! Ik wist niet dat ik op een toilet had gehangen!!! 🙂 🙂 🙂 (eigenijk zou dat het streven moeten zijn van iedere blogger!!)
Ik hou van ruitjes en dan alleen de 5mm variant
Heerlijk! Ik heb liever ruitjes dan lijntjes. Maar nog liever lege pagina’s.