Moederdag. Een extra knuffel van mijn kinderen stel ik altijd op prijs, moet ik zeggen – hoe meer, hoe beter! Maar verder heb ik ambivalente gevoelens over deze dag. Het voelt een beetje geforceerd. En commercieel.
Nu is het allemaal ook commercieel begonnen in Nederland, las ik hier. De bloemisten wilden meer bloemverkoop. En geef ze eens ongelijk? In de huidige commerciële gekte is een bloemetje bijna onschuldig.
Een gouden hartje
Ik zat met verbazing te kijken naar een reclame op TV waarbij een juwelier een gouden ketting met hartje verkoopt, met daarin in kinderlijk handschrift iets van ‘ik hou van je’ en een kindertekening. Niet die van je eigen kinderen, maar die van een illustrator. Het heeft iets geks, vind ik. Iets ultra-commercieels. De meeste moeders zouden denk ik liever die echte kindertekening krijgen dan een neptekening in een gouden hartje.
Wij maakten jaren geleden de afspraak dat cadeaus op moeder- en vaderdag niet nodig zijn (of mogen). Ontbijtjes, voor elkaar koken, iets leuks doen samen, iets zelf maken en – natuurlijk toch – een bloemetje. Maar geen cadeaus.
Want daar gaat het niet om.
Wat moeders echt nodig hebben
Ik ben het er helemaal mee eens dat moeders het verdienen om gevierd te worden. Want ik denk dat moeders veel te weinig gewaardeerd worden voor het werk dat ze doen als moeder. Werk waar zelfs op neergekeken wordt. Terwijl er zonder dat werk niets meer gebeurt in de maatschappij. Ze doen het dag in, dag uit. Onbetaald.
(in het boek Werk is geen oplossing gaat het hier uitgebreid over, mocht je een meer wetenschappelijke visie op dit probleem zoeken)
Moeders pakken nog altijd een onevenredig deel van de zorg voor kinderen. Zelfs als ze net zoveel werken als de vaders in de samenleving.
Er is dus werk aan de winkel voor al die vaders, maar daarvoor zijn 1 dag en een bloemetje niet genoeg. Dat werk moet iedere dag gebeuren, door als vader je aandeel te pakken in de zorg voor je kinderen en het huishouden. Iedere dag van het jaar.
Niet met een gouden hartje en wat bloemen. Maar met daden. Met actie.
Wat maakt iemand moeder?
Maar wat ik nog lastiger vind aan moederdag dan het idee dat volgens de media en de retail een bloemetje en een gouden hartje genoeg zijn, is dat al die commerciële aandacht een hele beperkte invulling van het begrip moeder versterkt en bestendigt. Een romantisch, eenzijdig beeld van ‘moeders’.
Er zijn heel veel mannen en vrouwen die in alle opzichten een moeder zijn maar niet zo genoemd worden, alleen omdat ze de biologische of juridisch status missen. Er zijn moeders die geen kinderen meer hebben. Kinderen die geen moeders meer hebben. Moeders die de titel misschien niet verdienen. En heel veel mensen die heel graag moeder zouden willen zijn.
Genieten waar je kunt
Ik bedoel maar: het is gecompliceerder dan het lijkt als je de reclames ziet.
Maar tegelijkertijd is moeder zijn voor mij zelf ok weer heel simpel. Want moeder worden was voor mij het hoogst haalbare in het leven. Ik ben superblij dat dat gelukt is. Ik ben trots op mijn kinderen. En blij met hun vader.
Ik ga dus ook gewoon genieten van de tijd met mijn kinderen vandaag. Mijn kinderen worden alsmaar groter, eentje woont niet eens meer thuis. Meer dan ooit geniet ik van de tijd die we samen hebben.
Ook zonder gouden hartjes.
Reageren?