Klein gebaar, grote impact

Het blijft grappig hoe dat werkt: loyaliteit, merken, winkels, waar je wát koopt. Ogenschijnlijk kleine beslissingen of voorvallen kunnen je ergens doen uitkomen. En eenmaal gekozen, verander je niet snel meer. Het is een hele wetenschap, dat consumentengedrag. Maar als kleine ondernemer moet je het maar gewoon op gevoel en ervaring doen.

We waren vandaag op weg in onze buurt om een nieuwe telefoon te kopen. Dit is nu het vierde land waar we de uitdaging van een nieuw telefoonabonnement aangaan. Ik wist dus al dat de kans dat we onverrichterzake terug zouden komen, vrij groot was. Over het algemeen mis je altijd wel een papier. Of een  credit card. Of een huurcontract. Of een bankafschrift. Zo ook dit keer.

Maar op weg naar de Vodafone en de Turkcell winkels kwamen we door onze straat. Als je ooit in Ortaköy (Istanbul) bent, raad ik je aan om de straat die vanaf de moskee omhoog loopt in te gaan. Want dan ben je opeens in niet-toeristisch Istanbul. Stampvol met kleine restaurantjes, bakkertjes, supermarktjes, winkels tot de nok gevuld met servies, huishoudelijke dingen en prullaria, visboeren, groenteboeren, doe-het-zelf-winkels, fietsenwinkels. Noem maar op.

Op de heenweg liepen we langs de viswinkel. Ik ben daar natuurlijk al ik weet niet hoe vaak langsgelopen. Maar nog nooit iets gekocht. Weet niet waarom – ik vind het gewoon lastig om al stamelend te bestellen. Maar toen we er op de heenweg langsliepen, zag de vis er weer zo goed uit, en er lagen grote gamba’s (rauw) die prachtig waren. Dus we hadden het er even over – misschien iets voor morgen?

Op de terugweg kwamen we weer langs de viswinkel. Maar we zouden thuis gaan lunchen met brood en de uit Nederland meegebrachte kaas, de jongens hadden trek, etc. etc. Dus we liepen door.

Een van de mannen in de winkel was net bezig om de vis er nog mooier uit te laten zien, beetje water erover [les: iedereen koopman in de straat met verse waar is continu bezig met schoonmaken, oppoetsen, mooier uitstallen, versieren met bladeren, beter neerleggen. Dat werkt dus….]. Hij wees naar de garnalen en de vis, hij lachte vriendelijk.

We liepen door – en toen keerden we om. Toch wel lekker, die garnalen voor morgen! Of die scholletjes… Of die zalm… En die vriendelijke meneer.

Toen we binnen aan het afrekenen waren, sprak een van de andere mannen uit de winkel ons aan. In VLOEIEND Nederlands. Hij bleek tien jaar in Nederland gewoond te hebben. Om een lang verhaal kort te maken: de winkel bezorgt ook, waaronder veel op onze compound, boven de winkel zit een klein restaurant, ze zijn van 11:00 tot 21:30 open iedere dag, en we kunnen ze bellen en in het Nederlands bestellen!

Als die meneer niet zo vriendelijk gelachen had, en naar zijn vis had gewezen, waren we niet gestopt.

Als we niet gestopt waren, had het misschien nog heel lang geduurd voor we er een keer iets waren kopen. Misschien hadden we nooit ontdekt dat ze bezorgden, dat er iemand was die Nederlands sprak. Hadden we nooit een nieuwe verbinding met onze nieuwe buurt gemaakt.

Zo zie je maar. Het is een wetenschap misschien. Maar het zit vooral in de kleine dingen.

Elja elders:

Elja Daae

Elja is spreker, trainer en adviseur op het gebied van social media. Ze is daarnaast een van de bekendste blogexperts van Nederland. Elja is de auteur van twee boeken over social media en heeft al een vaag idee voor de derde. Meer lezen? Abonneer je op haar nieuwsbrief over marketing, social media en ondernemersschap. Iedere vrijdag in je inbox!
Elja elders:

Latest posts by Elja Daae (see all)

9 Comments

Join the discussion and tell us your opinion.

Peteroosterhof13reply
januari 07, 2013 at 09:01 AM

Prachtig Elja. Ook elders maken ze het leven mooi

Elja Daaereply
januari 09, 2013 at 08:01 AM
– In reply to: Peteroosterhof13

Helemaal eens Peter! Kleine gebaren zijn belangrijk. I k stond laatst in de regen bij de kaartjesautomaat op Den Haag CS waar het keihard naar binnen regende. Ik had een paraplu dus ik hield die boven de mevrouw die voor mij bezig was een kaartje te kopen – het regende zo hard dat je niet eens je portemonnee uit je tas kon halen zonder alles kletsnat te laten regenen -. Ze schrok helemaal, en moest toen lachen, dat iemand zo maar haar paraplu boven haar hield. Zo ongewoon was het. Des te leuker om te doen he? 🙂

Carolien Geurtsenreply
januari 06, 2013 at 09:01 AM

geweldig uit het leven gegrepen lesje Elja. heerlijk om mee te lezen. 

Eljareply
januari 06, 2013 at 09:01 AM
– In reply to: Carolien Geurtsen

Ik dacht wel dat jij het leuk zou vinden 🙂

Ariadnesdraadreply
januari 05, 2013 at 06:01 PM

Zo’n mevallertje moet je af en toe hebben !

Eljareply
januari 06, 2013 at 09:01 AM
– In reply to: Ariadnesdraad

Nou he? Zo krijg je meer een thuisgevoel…best belangrijk.

henk038reply
januari 05, 2013 at 02:01 PM

Mooi Elja.. en wat grappig eigenlijk dat jij je na al die jaren in verschillende buitenlanden nog steeds geremd voelt om zo’n winkel in te stappen en vis te kopen 😉

Mooi verhaal

Henk Boshove / @henk038

Eljareply
januari 06, 2013 at 09:01 AM
– In reply to: henk038

Ja he Henk? Dat concludeerde ik zelf (eerlijk gezegd) ook. Zodra ik een paar woordjes Turks spreek, heb ik dat niet meer. Dan praat ik er op los, niet gehinderd door schaamte over mijn gebrekkig taalgebruik. En doorgaans begrijpen de ander en ik elkaar dan ook prima, heel leuk is dat. Eerste Turkse les gehad, dus…

lindakwakernaatreply
januari 05, 2013 at 02:01 PM

Het zijn de kleine dingen die het doen .
Banaal  🙂

Leave a reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.