Ik zat gisteren te denken, toen ik niet kon slapen, dat ik geen toptijd heb momenteel. Gedoe op alle fronten. Ik had best wel medelijden met mezelf. Daarom kon ik ook niet slapen: piekeren, stressen, verdrietig.
Uiteraard moest het universum me even uit mijn funk halen, want zo gaat dat met het universum. Dat deed het door me eerst een dieptepunt te geven en toen een hoogtepunt in de vorm van een bijzonder persoon. Niet alleen hielp ze me om dat dieptepunt te, nou ja, managen. Ze hielp me ook nog eens om anders naar mijn eigen situatie te kijken door haar eigen situatie te delen.
Alsof het universum zei: kijk, Elja, focus op wat er goed gaat in je leven. En: kijk, Elja, sommige mensen blijven vrolijk en slaan zich door dingen heen.
Het hielp me enorm, op meerdere vlakken.
Ik wil niet zeggen dat ze me hielp te relativeren. Want de term relativeren is een beetje raar als je bedoelt dat je eigen problemen minder lijken omdat iemand anders het zwaarder heeft. Alsof je je ten koste van een ander beter voelt. (iets om over na te denken)
Ik denk dat ik het meer zou beschrijven als inspireren: iemand die zoveel goede dingen doet in de wereld en te maken krijgt met tegenslag en daar dan zo goed mee om gaat. Niet dat iemand ‘goed’ hoeft om te gaan met tegenslag! Bij sommige dingen zou je begrijpen dat mensen huilend in bed gaan liggen en er voorlopig niet uit komen. Tegenslag is shit en verdriet is shit en dat mensen daar onder gebukt gaan is logisch.
Maar als ze dat dan anders doen, als het ze lukt om er mee om te gaan zonder in bed te gaan liggen huilen (nogmaals: dat zou ook prima zijn), dan kunnen ze je inspireren. Zo inspireerde iemand mij gisteren althans.
En dat kon ik goed gebruiken.
Dus ik ga nu ophangen en haar even bedanken 🙂
152/1000
- Tussen twee banen in: een plan van aanpak - 12 maart 2026
- Bloggen met AI maakt meer kapot dan je lief is* - 10 maart 2026
- Een lesje ongemak verdragen - 9 maart 2026
Reageren?