Ik had twee gesprekken vandaag die zowel inspireerden als dwongen tot reflectie. Het voelt alsof ik twee cadeaus heb gekregen. Lekker, hoor.
Een kwestie van perspectief
Dat kwam zo: sinds ik meer tijd heb in mijn agenda, heb ik veel afspraken die ik al heel lang wilde hebben, maar waar ik door drukte nooit tijd voor had. Nou ja: tijd voor maakte.
Vandaag was zo’n inhaaldag. Ik had een gesprek met iemand die ik al heel lang wilde spreken om terug te kijken op een gezamenlijk traject. Zij had al een poging gedaan om op ons project te reflecteren aan de hand van feedback. Maar om allerlei redenen had ik nog niet gereageerd.
Mijn andere gesprek had ik met iemand die ik nog niet kende maar die net als ik ooit de stap nam van eigen bedrijf naar de Rijksoverheid.
De gesprekken gingen over reflecteren, zowel vanuit de binnenkant als de buitenkant. Dat klinkt meta (sorry). Wat ik bedoel is dat we reflecteerden door:
- Samen te praten over hoe het binnen mijn organisatie en binnen een gezamenlijk project ging;
- De vergelijking met andere projecten en andere organisaties te maken;
- Het te hebben over de overeenkosten tussen mijn organisatie en die van mijn gesprekspartners; en
- Ervaringen uit te wisselen vanuit een gezamenlijk achtergrond.
Reflectie blijft een vage term, he. Ik zie het als een soort evaluatie. Van jezelf, van elkaar, of van iets gezamenlijks. Maar het gaat niet alleen over feiten (is iets gelukt of niet? ging iets goed of niet?). Het is ook een evaluatie van hoe je voelt. Daarom is reflectie een beter woord dan evaluatie: er zit geen waardeoordeel aan.
Reflecteren is iets dat je moet leren
(dat heb ik eerder gezegd … excuses voor de herhaling, vaste lezer)
Nu ik de kunst van het reflecteren begin te waarderen, zie ik pas de momenten in mijn leven dat ik meer had moeten reflecteren en dat niet deed. Helaas weet ik daarom ook dat een gebrek aan reflectie uiteindelijk altijd leidt tot moeilijke momenten. Vroeg of laat loop je tegen die muur. ‘Boem is ho’, kan een manier zijn om jezelf te dwingen tot reflectie. Sommige mensen leren alleen van de boem. Van vallen en opstaan.
En ik ben daar kennelijk een van. Of een van geweest, in ieder geval.
Jargon
Het helpt als je er de woorden voor hebt, merk ik. ‘Reflectie’ vond ik altijd van dat leiderschapsjargon waarvan ik niet goed begreep wat er mee bedoeld werd. Maar ik heb veel geleerd het afgelopen jaar! Met een paar ‘boem-is-ho’s’. Maar kleintjes. Of althans – nog net klein genoeg om relatief snel van terug te bouncen, zoals ze dat zo mooi zeggen in het Engels.
(of misschien wil ik dat geloven en zit ik midden in de bounce. de rebound. pfff. daar moet ik eens op reflecteren!)
(volg je het nog??)
Maar over dat reflecteren nog even: die leiderschapscursus heeft zeker geholpen. Maar niet zoveel als de hardnekkige, confronterende praktijk van het echte leven. Die muur bestaat nu eenmaal vaak gewoon uit andere mensen.
Tsja. De leven, he.
De/het leven is een stuk leuker als je blijft groeien. En groeien kun ik alleen als ik op die muur blijf bouncen. En daardoor leer om serieus te reflecteren.
Pijnlijk, wel.
Maar ach, wie weet, misschien word ik ooit nog oud en wijs genoeg om structureel te reflecteren en het aantal boem-is-ho-momenten te beperken. En toch te blijven groeien.
Een mens kan dromen 🙂
Afterthought/nabeschouwing:
Ik had nog een ander belangrijk gesprek vandaag. Want je kunt je rotreflecteren, maar als je niet handelt naar je inzichten gebeurt er niets. Daarom een shoutout naar J die me meer hielp dan ze zelf doorheeft <3
175/1000
- Voor alles is een laatste keer - 16 maart 2026
- AI en creativiteit - 13 maart 2026
- Tussen twee banen in: een plan van aanpak - 12 maart 2026
Reageren?