Ik wide een blog schrijven over vertragen. Op TV was toevallig ook net iemand die het over vertragen had. Toeval?
Het was een reisprogramma op npo3, met een reportage van een luxe treinreis door een prachtig landschap. Canada, geloof ik.
Het doet me een beetje denken aan de cruise die we afgelopen zomer maakten, op uitnodiging van mijn vader en stiefmoeder, naar Noorwegen. Ik had een hoop bezwaren tegen het soort vakantie maar ik moest toegeven dat het extreem relaxed was. Omdat je niet anders kon dan vertragen. Een cursus Verplicht Vertragen, zeg maar.
Sommige dagen was je op zee. Dan legde je nergens aan. Je kon alleen maar eten, slapen en rondhangen op het schip. Een beetje zoals die mensen in de luxe trein door Canada, uit dat reisprogramma. Sterker nog, in het programma interviewen ze een jong stel dat graag wil ‘onthaasten’ en daarom met de (extreem luxe) trein gaat. Zodat ze geen vakantie nodig hebben om bij te komen van hun vakantie zoals veel mensen, zeggen ze.
Tsja. Vertragen is kennelijk prijzig. En een bewuste keuze.
Ik leer op de managementtraining waar ik mee bezig ben ook dat vertragen belangrijk is. Vooral in je reacties. Vooral als je reactie ingegeven wordt door ongemak of een negatieve emotie. Dat je geneigd bent direct te reageren vanuit je emotie en dat dat zelden de reactie is die je wilt. En zelden optimaal effect sorteert.
‘Leiding geven is ongemak’, wordt ons voorgehouden. Je kunt net zo goed zeggen ‘leven is ongemak’. Of ‘met mensen werken is ongemak’. Of ‘Interactie is ongemak’.
Als je met mensen samenleeft of -werkt heb je altijd ongemak. En zij ook. Je hebt altijd gedoetjes, emoties, verwachtingen, hangups, belangen en al het andere waardoor je niet vanuit rust en liefde reageert.
Vandaar dat je moet vertragen.
Bij jezelf erkennen dat je iets voelt. Onderzoeken waarom je het voelt. En jezelf even de rust geven om niet meteen te reageren. Even te voelen. Even na te denken. En dan pas te reageren.
Een van de cursisten vertelde dat hij soms een antwoord op een email typt, dan de geadresseerde weghaalt zodat hij niet per ongeluk op ‘send’ kan klikken, en dan de dag daarna of een paar dagen erna nog eens kijkt of hij de email wel wil verzenden. Vaak is het probleem dan al opgelost. En soms (vaak?) is zijn oorspronkelijke reactie niet de beste. Dus maar goed dat hij die niet heeft verstuurd.
Ik wil niet zeggen dat dit mij allemaal echt goed lukt, dat vertragen. Maar ik ben niet voor niets op training. Ik moet het nog leren.
Een cursus vertragen! Dat zou ons allemaal gegund moeten worden.
15/1000
- AI en creativiteit - 13 maart 2026
- Tussen twee banen in: een plan van aanpak - 12 maart 2026
- Bloggen met AI maakt meer kapot dan je lief is* - 10 maart 2026
Reageren?