Decemberstress – in november

Ik schrok, vanochtend. De bel ging onverwacht. Ik was een afspraak vergeten. Dat overkomt mij niet gauw, zoiets. Een afspraak vergeten. Helemaal niet een afspraak met 4 mensen en drie partijen, waar talloze mailtjes over heen waren gaan om hem in te plannen. Ik bleek niet de enige die hem vergeten was (ik noem geen namen). En het was iets voor privé. Maar toch. Stom.

Behalve dat privé-ding loopt er nog een ander groot traject, privé, rondom een van mijn kinderen. Allemaal goed nieuws, goede mensen die ons helpen, vooruitgang. Maar met heel veel afspraken die moeten worden ingepland. En soms worden ze weer afgezegd en dan toch niet en dan weer wel … af en toe ben ik het overzicht best wel een beetje kwijt. Ik geef het toe.

Neem daarbij de gewone dingen.

Kinderfeestjes, familiebezoekjes, zwemles, turnen, voetbal, verjaardagen. Het huis van Oma dat leeggehaald wordt en waar we af en toe naar toe gaan. Het adviesgesprek voor mijn oudste uit groep 8 over zijn toetsuitslagen en zijn schoolkeuze. De middag voor ouders en kinderen bij de middelbare school die vanuit de basisschool geregeld is. Het projectgroepje van school waar ik in zit en waarvoor ik gisteravond veel te lang aan het rotzooien was met Google Docs.

De griep die toeslaat waardoor een van ons uit de running is. De surprises die we voor twee kinderen geacht worden te maken als ouders, voor de sinterklaasviering op school. De Sinterklaas- en kerstcadeautjes die gekocht moeten worden (ik heb de chocoladeletters al in huis. PHEW).

Oh ja – en werk. WERK!

Werk is ook belangrijk. Je zou het bijna vergeten.

Ik heb niet veel trainingen op de planning staan de komende weken. Een bewuste keuze, want zo langzamerhand realiseer ik me dat het niet allemaal kan. Trainingen vragen veel voorbereiding en uiteindelijk zitten er maar 24 uur in de dag en maar 7×24 uur in de week!

Ik heb mijn andere, ambitieuze, plannen de afgelopen maand maar gewoon even in de koelkast gezet. Zodat ik rustig kan zeggen: ik haal de kinderen vandaag uit school. Ik ga mee naar voetbaltraining. Ik breng ze wel even naar dat verjaardagsfeestje. Ik kom nog een keer langs bij het huis van Oma voordat het leeg en verkocht is. Ik maak die surprise (IK HAAT SURPRISES!).

Er zijn vast mensen die het wél kunnen.

Al deze dingen vlekkeloos combineren. En het gaat me tot nu toe aardig af, dacht ik.

Maar toen ik vanochtend de deur open deed en de afspraak op de stoep zag staan schrok ik me rot.

Het voelt een beetje als decemberstress in november. Maar ik spreek bij deze met mezelf af dat ik de decemberstress dit jaar aan me voorbij laat gaan.

Jij ook?

(PS ik heb al gekeken, en je kunt bij de ah.nl pas in december je kerstboodschappenbezorgtijd vastleggen. dat je het even weet)

PS PS Het zou wel lollig zijn om alle artikelen op dit blog, geschreven in december, er bij te halen en te kijken of ik niet ieder jaar hetzelfde klaagverhaal houd. Ik denk eigenlijk van wel.

PS PS PS Ik weet eigenlijk zeker dat ik eenzelfde klaagverhaal niet al te lang geleden heb geblogd. Ik herinner me zelfs vrij duidelijk de reacties van ximaar en zosimpelisdangeluk. Dus. Excuses, lieve vaste lezers. Het zal niet weer gebeuren. 

Elja elders:

Elja Daae

Elja is spreker, trainer en adviseur op het gebied van social media. Ze is daarnaast een van de bekendste blogexperts van Nederland. Elja is de auteur van twee boeken over social media en heeft al een vaag idee voor de derde. Meer lezen? Abonneer je op haar nieuwsbrief over marketing, social media en ondernemersschap. Iedere vrijdag in je inbox!
Elja elders:

4 Comments

Join the discussion and tell us your opinion.

Mammalienreply
november 16, 2017 at 03:11 PM

Haha, die tweede PSPS. Ik heb mijn oude bogs eens herlezen en inderdaad, er kwam wel een patroon uit. Ik probeer me na Sinterklaas altijd in te graven voor de grote december winterslaap, maar desalwelteplus stress. (En dan begin januari krijg ik het “lentegevoel”, krokusjes, meer licht, hahaha)

Elja Daaereply
november 16, 2017 at 09:11 PM
– In reply to: Mammalien

We zijn voorspelbare dieren, wij mensen! Haha.

Noortjereply
november 15, 2017 at 09:11 PM

Owwwwwwwww zo herkenbaar! Het wordt pas echt erg als ik dáárvan wakker ga liggen (gewoon wakker liggen snap ik nog wel). En dan lopen hier niet eens kinderen met alle mogelijke wensen en verlangens rond. Dus wat zeur ik nou eigenlijk? Dat ik tot het einde van het jaar niet één weekend vrij ben? Heb ik dat dan niet zelf ingepland? Gewoon door geen nee te zeggen…. Volgend jaar doe ik het anders (hoe anders weet ik nog niet 😉 en ik beloof dit mezelf dit ieder jaar…)

Elja Daaereply
november 16, 2017 at 09:11 PM
– In reply to: Noortje

ZEG ALLES GEWOON AF!! :))

Leave a reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.