Ik was aan de telefoon met de nabestaandendesk van een van de banken van mijn moeder.
Emotionele administratie
Het is een proces, het overnemen van die rekeningen. Je moet een bewijs van overlijden en een erfrechtverklaring hebben om te bewijzen dat ze op je naam mogen. Het is allemaal te doen, maar een het is administratief gedoe. En emotioneel, natuurlijk.
Ik wist niet zeker of het bij bank2 gelukt was. Watn bank1 stuurt me telkens updates over de status. Maar bank2 doet dat niet. Dus ik was maar even gaan bellen. Het is de bank waar de hypotheek van haar huis loopt, dus handig om toegang te hebben tot de rekening en te weten hoeveel er op staat.
Ik moest eerst een heleboel vragen beantwoorden om te verifiëren dat ik het was. Begrijpelijk. Al waren het wel erg veel vragen, inclusief mijn bankpasnummer (wat als je helemaal geen klant bent bij die bank?, vroeg ik me af terwijl ik antwoord gaf).
Uiteindelijk bleek alles geregeld te zijn. Dus dat was mooi. Ik bedankte de persoon aan de lijn vriendelijk en wilde ophangen, want al met al had het vrij lang geduurd allemaal. Maar hij wilde nog even doorpraten.
“Ik wil u graag nog 1 vraag stellen”, zei hij, “over de hypotheek”. Het klonk alsof er nog een officiële reden was om daar over te beginnen. Alsof dit de volgende verplichte vraag was. Het was iets in de toon, denk ik.
Nog 1 vraag
“Kunt u vertellen wat u met de woning gaat doen? Gaat een van de erfgenamen de woning overnemen? Of gaat u de woning verkopen?”
Ik was een beetje verbaasd. Want de bank heeft natuurlijk helemaal niets te maken met onze plannen. Als de hypotheek maar betaald wordt. Dus ik vroeg hem waarom hij dat wilde weten.
Er volgde een heel verhaal over mogelijkheden, speciale voorwaarden en dat een erfgenaam misschien de hypotheek kon overnemen. En dat het in dat geval handig was om even een afspraak te maken met een collega.
Ik bedankte vriendelijk en zei dat we zeker op de lijn zouden komen, mochten we iets willen doen.
Ik hing op met een beetje een naar gevoel.
Verandering doet kopen
Ik kan me goed voorstellen dat dit hét moment is voor de sale. Niet alleen omdat er geld mee gemoeid is (verkoop van een huis!) waar vervolgens misschien weer nieuwe vragen uit voort komen en nieuwe bankproducten.
Maar het is breder dan dat. Bij grote levensgebeurtenissen valt nu eenmaal geld te verdienen: geboorte, overlijden, trouwen, scheiden. Dat zijn de momenten dat mensen geld uitgeveven. Maar ook de momenten dat ze openstaan voor verandering. Omdat ze kwetsbaar zijn.
Ik heb ooit een artikel gelezen, toen ik in de VS woonde, over hoe grote supermarktketens klantgegevens bestuderen om dit soort levensveranderingen te kunnen voorspellen en vervolgens dmv aanbiedingen te kunnen inspelen op veranderingen. Omdat mensne niet zo maar van wasmiddel of margarine veranderen. Maar wel op dit soort momenten.
De voet tussen de deur
Ik ben zelf een oud-marketeer, zelfstandig ondernemer en salespro. En ik ben vaak gecharmeerd van goede salestechnieken. Ik houd van goede marketing en van goede verkopers.
Maar dit?
Dit was toch niet helemaal ethisch, vind ik.
Je bent kwetsbaar, als nabastaande. Je komt tercht in een juridisch en financieel gedoe waar je waarschijnlijk nog nooit mee te maken hebt gehad. Dat merkte ik ook aan de toon en inhoud van het gesprek: het was toegespitst op mensen die niet weten wat ze overkomt.
Als je belt over de rekening van iemand die overleden is, bel je voor hulp op een kwetsbaar en moeilijk moment.
En dat is, hoe jammer ook voor de bank, niet het moment om je voet tussen de deur te proberen te krijgen.
Stuur volgende keer vooral een foldertje met de post, zou ik zeggen, best bank.
166/1000
- Voor alles is een laatste keer - 16 maart 2026
- AI en creativiteit - 13 maart 2026
- Tussen twee banen in: een plan van aanpak - 12 maart 2026
Door wat omgedraaide letters heb ik de indruk dat dit gebeuren je flink hoog zat. Zelf zou ik er ook moeite mee hebben.
Nu ik dit lees vraag ik me opeens af of ik de vrouw van wie ik m’n apartement 25 jaar geleden kocht ook niet op een kwetsbaar moment heb getroffen. Ik haalde een flink deel van de vraagprijs af, omdat ik had gezien dat het pand al 6 maanden te koop stond. Zij had het huis van haar overleden moeder overgenomen en wilde van dit pand af. Zelf deed ik het zonder makelaar, zij met. Dat beide akkoord gingen met m’n veel lagere bod bond ik destijds verwonderlijk.
Oh jee, had ik letters omgedraaid? Ik heb niet zo’n zin om het te verbeteren 🙂
Tsja, wie weet. Zo’n makelaar maakt het meestal toch niet veel uit, de commissie verandert niet veel met 10.000 euro of zo.
Aan de andere kant: ze was misschien ook gewoon blij dat ze er van af was! Wat dat betreft heb je haar juist geholpen.