De moederzonde

Vandaag heb ik een vreselijke moederzonde gepleegd. Of begaan (ik weet niet of je zondes pleegt of begaat). Hoe dan ook, het is iets waar moeders niet graag over praten. Maar waarom niet dat taboe doorbreken, dacht ik, terwijl ik bezig was (met het plegen/begaan van die zonde)?

Het zit zo: ik ben aan het opruimen. ALWEER.

Toen wij vier jaar geleden terugkwamen uit het buitenland, hadden we te veel spullen voor ons nieuwe huis. De huizen waar we gewoond hebben, waren zo enorm dat het niet veel uitmaakte hoeveel spullen je had. Sterker nog, om die huizen te vullen hadden we dingen gekocht. Boekenkasten, logeerbedden en een enorme bank om de belachelijk grote woonkamer van ons huis in Istanboel een beetje te vullen.

Het was al snel duidelijk dat al die spullen niet ging passen in ons nieuwe Nederlandse huis van gewoon formaat. De verhuizers raakten er van in paniek en wij ook. Toen alles uitgepakt was, bleek dat het inderdaad niet ging lukken.

De afgelopen vier jaar maakten we iedere paar maanden autoritjes naar de kringloop en het grofvuil. Ik ben een behoorlijk goede weggooier geworden. Met uitzondering van 1 plek: mijn werkkamer. Adie was het rommelhok van het huis geworden. Alles dat we nergens kwijt konden, lag daar. Alle administratie van 5 levens in 4 landen. Al die schilderijen en ingelijste dingen die we de afgelopen 20 jaar verzameld hebben en nooit opgehangen in ons nieuwe huis.

Maar omdat mijn oudste zoon naar de middelbare school gaat, vonden we dat hij die kamer mocht hebben. Hij had een klein kamertje waar hij zelf nauwelijks inpaste met zijn computer en een hoogslaper. Middelbare scholieren verdienen een fijne plek om huiswerk te maken :))

Van de week switchen we van kamer. En achter iedere kast kwam nog meer rotzooi te voorschijn. Niet normaal. Het was gekmakend. En hoe meer ik opruimde, hoe meer ik me realiseerde dat de grootste hoeveelheid spullen bestond uit herinneringen.

Foto’s, toegangsbewijzen, knipsels, menukaarten.

In de mappen, in dozen met hangmappen, in folders, in dozen … overal herinneringen. En bergen en bergen kindertekeningen.

Daarom stond ik vandaag schuldbewust bij de oud papier container.

Kindertekeningen weg te gooien.

Op iedere créche en iedere school waar ieder van mijn drie kinderen heeft gezeten in die 4 landen waar we gewoond hebben, werd druk geknutseld en getekend. Veel van de enorme mappen van school heb ik niet eens bekeken maar zó weggegooid, wetende dat het vol zit met rekenwerkjes en taalwerkjes en ‘creatief in opdracht’-tekeningen.

Ik ben radicaal te werk gegaan. En het meeste van hun creatieve uitingen ligt nu diep onder de grond in een papiercontainer.

Erg he.

Slechte moeder.

Nu maar hopen dat ik genoeg moeder-credit heb om te overleven.

 

PS Ik heb niet alles weggegooid! Alle moeder- en vaderdagtekeningen en de eerste onzinnige ‘tekeningen’ … die heb ik natuurlijk allemaal bewaard. Te schattig. Ik zou er het huis wel mee willen behangen ….zo’n moeder ben ik dan toch weer wél. 

Elja elders:

Elja Daae

Elja is spreker, trainer en adviseur op het gebied van social media. Ze is daarnaast een van de bekendste blogexperts van Nederland. Elja is de auteur van twee boeken over social media. Haar 3e boek heet 'Super social'. Het gaat over social media en komt in het voorjaar van 2019 uit. Meer lezen? Abonneer je op haar nieuwsbrief over marketing, social media en ondernemersschap. Iedere 2e vrijdag in je inbox!
Elja elders:

Latest posts by Elja Daae (see all)

6 Opmerkingen

Discussieer mee en vertel ons uw mening.

Maschaantwoord
8 augustus 2018 om 20:30

Misschien was het een optie geweest om ze te fotograferen en de bestanden in een mapje te bewaren, of bijvoorbeeld in Evernote?

Elja Daaeantwoord
10 augustus 2018 om 11:47
– Antwoord aan: Mascha

Eerlijk gezegd heb ik gewoon weggegooid wat ik niet mooi vond … :)) Laten we eerlijk zijn, niet ieder werkje is een kunstwerkje?! Ik heb nog veel bewaard maar niet de dingen die heel weinig zeggen. Hoe doe jij dat? Maak je overal foto’s van?

Mascha
10 augustus 2018 om 14:06
– Antwoord aan: Elja Daae

Ik heb zelf geen kinderen, dus ik weet niet of ik het zelf zou doen. Ik hoorde de tip een keer van een vader die Evernote gebruikt voor van alles en nogwat en ik vond het wel een goed idee.

Elja Daae
11 augustus 2018 om 21:26
– Antwoord aan: Mascha

Ja het is wel slim inderdaad. Maar ik vind het geloof ik toch leuker om een het papier te zien en vast te houden! Dan maar wat minder bewaren. Sowieso geeft weggooien en keuzes maken in wat je bewaart echt een opluchting, een fijn gevoel.

Kitty Kilianantwoord
7 augustus 2018 om 21:54

Gewoon nooit vertellen! Ik heb zegge en schrijven 1 (één) kindertekening van mezelf. Van een Sinterklaas die in de lucht zweeft. Een mooie kopvoeter. Verder helemaal niks. Mijn moeder heeft zich nooit staan schamen. Dat deden ze vroeger gewoon 😉

Elja Daaeantwoord
8 augustus 2018 om 10:01
– Antwoord aan: Kitty Kilian

Mijn moeder heeft nog wat schriftjes en zo bewaard (ik heb de doos tussen mijn spullen gevonden bij het opruimen!!). Ga ik nu natuurlijk niet meer weggooien. Maar nu de opa en oma van mijn man zijn overleden realiseer ik me dat het zich allemaal zo ophoopt, al die spullen van generaties.

Hoeveel ik ook heb weggedaan gisteren, ik vond net WEER een doos met tekeningen! Tsja. Je moeder heeft het je makkelijk gemaakt.

Reactie achterlaten

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.