Mijn blog is zo langzamerhand een reflectie geworden van wat me bezig houdt. En dat is soms heel confronterend. Want soms zit wat ik echt voel of wat ik had moeten zien verstopt in mijn blogconcepten. Hoe langer ik over een onderwerp doe, hoe hoger het me zit.
Jullie merken dat aan het feit dat er dagenlang niets verschijnt. Ik merk dat omdat ik uren besteed aan blogs die ik niet publiceer.
Zo ben ik de afgelopen week ben ik telkens opnieuw begonnen aan een blog over productiviteit.
Telkens opnieuw begon of bewerkte ik blogs die gingen over hoe raar het is om niet te werken en vanaf de bank anderen bezig te zien. Terwijl ik overdag ga wandelen, kunst ga kijken of naar de sportschool ga (vandaag voor het eerst!), zie ik hoe mensen om mij heen het werk van meerdere mensen in 1 baan lijken te proppen. Hoe ze altijd rennen en vliegen. Hoe de wereld denkt met AI hun probleem op te gaan lossen.
Maar steeds eindigen die blogs als een beschrijving van mijn eigen werkdag, in mijn vorige baan. Van mijn eigen extreme productiviteit. Van de uren die ik maakte, het gebrek aan pauzes, de werkdruk die ik ergens wel lekker vond maar die geen tijd liet voor verdieping of reflectie.
Hoe ik pas na twee jaar een keer de tijd nam/kreeg voor een opleiding.
De manier waarop ik letterlijk aan het rennen was, van vergadering naar vergadering. Want die waren verspreid over 37 verdiepingen en begonnen altijd op het hele of halve uur. Lastig om rust uit te stralen naar je team als je letterlijk aan het rennen bent over de verdieping om nog even je koffiebeker te halen en je telefoon op te laden voor je de volgende vergaderruimte zoekt, en dus standaard te laat komt.
Hoe ik iedere dag een uur blokte voor de lunch maar die tijd vooral gebruikte om mijn e-mail te doen, omdat ik weigerde die tijdens vergaderingen bij te houden zoals mijn collega’s deden (waarom zou je samen vergaderen als je ondertussen je email doet? nooit begrepen. over dubbele banen gesproken). Hoe ik een keertje 7 agenda-uitnodigingen tegelijk had, maar meestal 2 of 3.
Ik houd van hectiek. En ik blijk goed om te kunnen gaan met druk. Sterker nog: ik genoot er van. Het was heerlijk om het gevoel te hebben dat je midden in de orkaan stond en dat je probeerde om die orkaan een stukje te dirigeren.
Ik mis die hectiek.
Maar vanaf de bank ziet het er toch een beetje anders uit.
Deze dagen lees ik me een slag in de rondte. Doe ik een opleiding. Denk ik na.
Deze dagen heb ik nooit haast.
En al die tijd levert ook iets op.
Steeds meer zie ik patronen in mijn vakgebied. Zie ik het overkoepelende thema. Ontdek ik informatie die ik al lang had moeten hebben. Worden me dingen duidelijk die aan de rand van mijn werkgebied lagen en waar ik geen tijd voor nam, al bleven ze ergens in mijn hoofd hangen als vraagtekens.
Het is confronterend. Niet vanwege het harde werken – dat is prima, als je privé-leven het toelaat en je het gevoel hebt dat je impact hebt. Niet omdat het niet leuk was – het was geweldig, die eerste paar jaar.
Het is confronterend omdat het er vanaf de bank toch uit ziet alsof ik mezelf voorbij rende. Voor iemand die verdieping nodig heeft als zuurstof is tijd om na te denken essentieel. Voor iemand die geniet van werken in een team, is tijd om te reflecteren en een betere collega te zijn een noodzaak. En die tijd had ik veel te weinig.
Het is confronterend om te zien waar ik zelf iets anders had kunnen doen. Maar het is nog veel confronterender om te zien waar ik zelf helemaal niets aan kon veranderen.
Vandaar dat ik blogconcept na blogconcept start en niet afmaak.
Bij deze dan.
Onderwerp afgerond!
- Vanaf de bank zie je het pas - 2 februari 2026
- Pragmatisch - 30 januari 2026
- Waar zitten de Mondriaans van nu? - 28 januari 2026
Ik ben benieuwd hoe je de sportschool ervaart. Waarschijnlijk kun je daar na één keer nog niets over zeggen. Zelf trok ik na een half jaar de deuren achter me dicht. Ik zoek nog steeds een zwembad zonder (of met minimaal) chloor.
Vanaf de bank bekeken… ben je dus eigenlijk de laatste jaren aan het reflecteren. We denken dat hectiek ons gaande houdt, die dopamine doet z’n werk goed. Maar concludeer je terugkijkend toch ook dat het slopend was (ik wel dus, af en toe)? En dat niemand zo’n baan zou moeten ambiëren.
Kunstig leren, dit is een subtiele (?) hint dat ik benieuwd ben naar je opleiding.
Ik weet niet of ik zou zeggen dat niemand het moet ambieren … het is wel heel gaaf, beleid. Je kunt echt werken aan dingen die er toe doen. Ik zou het zo weer doen. Maar inderdaad, ik zou zoeken naar een manier om mezelf te dwingen om tijd over te houden voor reflectie.
De sportschool moet zich nog bewijzen idd! Ik zwem ergens anders trouwens, dit is voor fitness en klasjes. Eerste yogales vandaag gevolgd … poehhhhh!
Zijn er bij jou in de buurt zoutwaterbaden? Die had je in Den Haag vroeger, dacht ik, zonder veel chloor. Ik zwem twee keer week in chloorbaden dus ik ruik altijd naar ‘zwemmersparfum’! Heb wel speciale shampoo om dat chloor weer uit mijn haar te krijgen, verder geen last van.