De eerste persoon die ik altijd belde na middernacht op 31 december, was mijn moeder. Het was heel raar om dat dit jaar niet te kunnen doen. Het jaar begon daarom met een raar gevoel. En tranen.
(ik word gek van mezelf met al die tranen … om de haverklap echt … pfff … houd het nooit meer op??)
Volgens mij heb ik sinds 1999 een mobiele telefoon. Dus vanaf toen belde ik mijn ouders waarschijnlijk altijd om middernacht. Eerst mijn moeder, daarna altijd mijn vader. Vaste prik.
Ik zat even na te denken hoe dat ging voor de mobiele telefoon. Belden we elkaar dan op de vaste telefoon om 00:00? Ik weet het niet meer. Ik kan me niet eens meer herinneren hoe mijn vaste telefoon er uit zag! Had ik zo’n draadloze DECT?? Het lijkt een eeuw geleden.
2026 is een mysterie
Ik denk soms met een beetje weemoed terug aan de oud & nieuw-s (?) dat we wisten dat er iets groots te gebeuren stond. Dat je dacht: dit jaar ga ik afstuderen; we gaan trouwen; we krijgen een kindje; we gaan verhuizen naar het buitenland; we verhuizen terug naar Nederland; ik start met mijn nieuwe baan … dat waren mooie dingen om naar uit te kijken.
Een jaar starten zonder werk is in ieder geval een heel raar gevoel. Niet per definitie vervelend. Maar wel vreemd.
Het afgelopen jaar leerde me bovendien dat er ook minder leuke dingen in het verschiet kunnen liggen waarvan het maar beter is dat je ze niet vantevoren weet. Aan de andere kant, ik leerde ook dat er altijd hoogtepunten zijn. Dus tsja. Wat gaat het nieuwe jaar brengen?
(Ik denk vandaag aan een vriendin die al weet dat ze dit jaar afscheid moet nemen van iemand. Het is oneerlijk en vreselijk maar misschien in dit geval beter om het te weten en de tijd samen bewust mee te maken, zoals zij doen. Onwetendheid is ook niet altijd het beste, leerde ik van haar situatie.)
Plannen maken helpt
Misschien is dat de reden dat we zo vasthouden aan goede voornemens. We willen proberen om grip en controle te krijgen op ons eigen leven en ons nieuwe jaar. Om ons het jaar niet te laten overkomen maar om het vorm te geven. Plannen maken helpt om grip te krijgen op wat er komen gaat en het gevoel te hebben dat we er zelf over gaan. Dat we zelf aan het stuur staan.
En het is ook gewoon zo: je kunt zoveel zelf doen om je leven en dat van anderen te veranderen. Je kunt iedere dag besluiten om dingen anders te doen. Je hebt vaak meer ruimte dan je denkt – mits je bereid bent de consequenties te aanvaarden.
Wat dat betreft zijn plannen en voornemens gewoon een manier om je leven een bepaalde richting te geven.
2026 ligt nog open
2026. Het is me wat. Ik weet nog dat het 2000 werd! Opeens zijn we een kwart eeuw verder.
Ik heb niet echt voornemens en ook nog niet echt plannen. Vinden van een nieuwe baan / carrièrestap is een belangrijke focus. Geen idee wat ik ga doen en waar ik ga belanden.
Weer een mooie zomervakantie met mijn gezin zou geweldig zijn. Veel zwemmen. Veel tijd met F., met mijn gezin en met vriendinnen. Veel musea.
Ik denk over het schrijven van een volgend boek. Ik heb twee onderwerpen in gedachten, maar weet nog niet of en hoe het iets wordt. Het idee dat het iets zou kunnen worden is in ieder geval een fijn idee. Het is sowieso leuk om iets te hebben dat je op een laag pitje kunt laten sudderen tot je het aan wilt wakkeren tot iets groters.
Misschien ga ik toch maar weer yearcompass.com invullen. s
Want het jaar ligt open. Het is aan ons om het zoveel mogelijk vorm te geven – richting houden voor zover ons dat gegeven wordt. Benieuwd naar jouw plannen!
Plannen vind ik dan weer iets anders dan voornemens. Een plan breng ik, misschien in licht gewijzigde vorm, ten uitvoer. Voornemens, ach, die kan ik lekker in de soep laten lopen.
In 1998 kreeg ik een telefoon met Dutchtone abonnement. Maar die vaste lijn heb ik ook nog heel lang gehad. Mensen vonden het maar raar dat ik kon bellen terwijl ik niet thuis was. ‘Ik ben er over een half uurtje’. Maar ik woonde 3 uur verder. Grappig vond ik dat.
Zojuist heb ik de Schotland/Engeland reis van het vroege voorjaar ingepland. Alleen nog bedenken hoe ik vanaf Calais weer naar huis rijd.
En tranen… stel je voor dat we die niet hadden. Dan zou ik me in ieder geval leeg voelen. Nu vullen ze de weg van het verdriet. Take care!
Heel herkenbaar. Mijn broer, die in november op 64 jarige leeftijd is overleden, belde me altijd op Oudejaarsavond. Dat deed ie dan om een uur of negen, want misschien lukte het niet om 12 uur. De afgelopen jaarwisseling was dus erg confronterend. Nooit meer zijn stem horen. Vandaag een huildag. Waar komen ze vandaan, al die tranen? Dus tja, daar heb jij dus ook last van. Lastig ding, die rauwe rouw.