Het is een terugkerend thema op dit blog, lieve vaste lezer, maar ik had spijt. Van mijn blog van gisteren. Eigenlijk was dát 120/1000 maar ik heb dat artikel op privé gezet.
Het ging over het proces dat ik doormaak op zoek naar een nieuwe baan (of beter gezegd, nieuw werk, want ik weet nog niet of het een baan wordt). Het was leuk om te schrijven en leerzaam. Maar ik voelde me er niet goed bij. Te kwetsbaar.
Ik kwam een leuke vacature tegen. En opeens voelde het raar. Té open, te eerlijk.
“Wat als potentiële werkgevers het lezen?”, dacht ik. “Komt het wel krachtig over?”, vroeg ik me af. “Moet ik geen serieuze artikelen gaan schrijven?!”, kwam in me op.
Dat laatste, daar heb ik helemaal geen zin in. Althans, niet altijd. En die andere vragen, daar ben ik nog niet uit.
Is dit blog een briljant experiment dat een plek verdient in de arsenalen als bijzondere publicatie? Is het niet meer dan een middel tegen mijn eigen verveling? Is het een altruïstische manier om verbinding te zoeken en kennis te delen? Een onbelangrijke en weinig impactvolle hobby? Een schreeuw om aandacht? Een uiting van egocentrisch aandacht zoeken? Of is het all of the above?
Ik heb geen idee.
Ik probeer het maar als een experiment te zien. Na te gaan waarom ik denk dat mijn blog van gisteren mijn kansen op een bepaalde baan verkleint. Het te zien als een reis, een proces en een hobby – niet als een einddoel.
Zou ik dit blog opgeven voor een baan?
Ik denk het wel. Als het moest, zou ik het doen, als de baan het waard was. Sommige banen passen gewoon niet bij een persoonlijk blog.
Maar het zou wel pijn doen.
121/1000
Het blijft interessant om te onderzoeken… waarom voelt het aan de ene kant heel fijn en veilig om gedachten te ordenen, verhalen te delen en in contact te komen met anderen via een blog? Versus dat we aan de andere kant bang zijn dat we als niet-professioneel genoeg worden gezien op het moment dat we ook onze persoonlijke kant online laten zien? En daarin soms ook heel open en kwetsbaar opstellen, wat in mijn ogen juist heel erg mooi en krachtig is. En tegelijk loop ik er net zo hard tegenaan.
Maar goed, het ‘gat’ tussen mijn professionele rol en mijn persoonlijke ik heeft er vroeger voor gezorgd dat ik ben gestopt met bloggen en dat ik later veel moeite had met weer beginnen onder mijn eigen naam. Ik kon er de vinger niet op leggen wat het was, maar in/na een burnout wist ik gewoon echt niet meer wat ik prive/persoonlijk nog wilde delen online en wat niet.
Inmiddels toch weer een start gemaakt, maar dit keer wel iets anoniemer. Heb jij geen bal aan natuurlijk, maar ik hoop dat het enigszins sterkt; dat je niet de enige blogger bent die over dit soort situaties en blogjes twijfelt.
Ik heb er wel iets aan, want ik herken het. Andere lezers ook, denk ik.
Het is een interessant fenomeen. Iemand zou er op moeten afstuderen! De impact van openheid op werk, de vermenging van die twee. Blogs zijn weliswaar niet meer populair maar social media accounts natuurlijk wel! Ik heb de afgelopen jaren wel wat akkefietjes gezien waar meningen en gedrag op LinkedIn negatief uitpakten voor mensen in hun werk.
Veroniqz beschrijft ook een negatieve ervaring. Logisch dat je voorzichtig wordt. Heb zelf de situatie gehad dat een blog van mij werd gebruikt door iemand om zakelijk iemand anders onder druk te zetten en als het ware ‘in de krant’ te zetten. Uit zijn verband gerukt en niet feitelijk niet juist, maar het was stressen! Gelukkig kreeg ik steun van iemand hogerop, die zelf ook blogde. Maar goed, ik heb ook het tegenovergestelde meegemaakt, dat een erg onschuldig zakelijk interview opeens een probleem was en er toestemming voor moest worden gekregen. Openheid geven blijft een uitdaging. Ik begrijp je volkomen.
Dat herken ik wel, ik blog om die reden niet eens onder mijn eerste voornaam. Ik ben vooral bang dat mensen (lees: potentiële werkgevers) die mij niet kennen, mijn posts in een verkeerd perspectief plaatsen en mij daardoor verkeerd inschatten. Want ja, dat gebeurt maar al te vaak. Als ze me eenmaal kennen, mogen ze alles lezen…
Het blijft lastig hoor.
Ja, dat begrijp ik helemaal. Ik weet niet of mijn blog slecht of goed uitpakt voor mijn toekomstige werk. Hopelijk heb ik mijn strepen inmiddels zodanig verdiend dat het prima is (het zou zelfs een pluspunt moeten zijn!). Maar ja …
Op zich een superinteressant fenomeen. Als ik iets lees, denk ik daar allerlei eigenschappen van de schrijver uit te halen. Interesse, opmerkzaamheid, nauwkeurigheid, mindset, taalvaardigheid, openheid en zo kan ik nog even doorgaan. Zelf blog ik bijvoorbeeld graag zoals ik zou kletsen, maar dat betekent niet dat ik geen formele hoogdravende teksten zou kunnen produceren.
In de praktijk ben ik – met name op het werk – zo vaak door een verstoorde bril gezien, dat ik daar geen positieve verwachtingen meer over heb.
Kortom, zelf zou ik het wèl heel interessant vinden, om als (potentiële) werkgever jouw inzichten en beschouwingen te lezen, al dan niet over AI… en het hoort bij je strepen!
(Waar ik zelf ook alsmaar over pieker: heeft het nog zin om me daar zwaar in te verdiepen, in AI, om nog aan werk te kunnen komen? Vind het wel reuze interessant en irritant tegelijk… 😁)
Je weet gewoon niet wat mensen er van maken, hoe ze het interpreteren. En het hangt ook van je zakelijke omgeving af. Wordt kwetsbaarheid daar gezien als kracht? Of als zwakte?
Tegelijkertijd zegt het ook iets over de match tussen jou en die omgeving als dat niet bij elkaar aansluit. Feitelijk werk je dan in een omgeving waarin de waarden haaks staan op die van jou. Dat is heftig. Maar soms heb je geen keuze, he?
Ja, dat laatste is echt een herkenbaar dilemma… ga ik me voordoen als een ander, dan word ik ook niet gelukkiger, maar werkloos zijn voelt ook niet goed. Hoe vind je die match? Of kan ik überhaupt iets bereiken als zelfstandige? En als wat dan?
Gelukkig zit jij minder ver van slaging af, voor mijn gevoel, dat lukt vast nog wel.
Je economische zekerheid is belangrijk. Maar niet jezelf kunnen zijn op je werk is misschien wel een hoge prijs.
Die match, het blijft gokken want je weet het nooit zeker. Maar misschien is de zoektocht toch de moeite waard?
Tè hoog, ja, althans zo was het voor mij…
Blijven hopen, blijven zoeken, dan maar!
Ooh, jouw vraagstukken doen me denken aan iets wat ik ooit gelezen heb. Dat je niks moet publiceren waarmee je je glazen in zou kunnen gooien bij eventuele sollicitaties/potentiële klanten. Daar heb ik destijds heel lang over na zitten denken. Om vervolgens op de vraag te komen: mag ik niet zijn wie ik ben vanwege een eventuele baan?
Jouw persoonlijke blog is wie je bent. Als een potentiële werkgever/opdrachtgever je daarop afwijst, is het dan niet zo dat je als persoon niet past bij die werkgever/opdrachtgever? En wil je dan wel voor zo’n iemand werken als degene je niet leuk vindt zoals je daadwerkelijk bent?
Ja, is ook wat ik tegen Veroniq zei: aan de ene kant begrijp ik de angst en vind ik dat ook terecht (hoewel de vraag is of mensen je blog ooit vinden als je het althans niet zoals ik je eigen naam geeft!). Maar ik denk dat ik inmiddels binnen mijn werkveld zodanig heb laten zien wat ik kan dat dit blog meer een bonus zou moeten zijn dan een minpunt.
Het enige dat ik wel eens merk is dat het woord ‘blog’ erg onpopulair lijkt te zijn en als ouderwets gezien wordt. En dat is natuurlijk gevaarlijk als je 51 bent, ‘ouderwets’ worden gevonden 🙂
Oeh…wat verwoord je deze mooi zeg! Hier kan ik me helemaal in vinden. ‘Mag ik niet zijn wie ik ben vanwege een eventuele baan?’ en als het ze niet bevalt, dan ben je als persoon gewoon geen match met die werkgever/opdrachtgever.
Ja helemaal eens. Maar toch. Je baan is je economische zekerheid en de vraag is of je daar echt mee wilt gokken …?
Ben ik even blij dat ik het dan toch wel gelezen heb. Ik vond het juist super eerlijk, het gaf duidelijk aan waar je mee bezig bent én mee worstelt. En daar is niets mis mee. Toch?
Persoonlijk bloggen naast je werk, je bént je werk niet. Je bent Elja met een mooie persoonlijkheid die gezien mag worden.
😘