‘Je bent wel heel ad rem‘, zei iemand tegen mij. ‘Misschien kun je af en toe een beetje terugschakelen.‘ Ze had gelijk. En bovendien betaalde ik haar om eerlijk tegen me te zijn, dus ik had ook alle reden om haar gelijk te geven.
Het gesprek was onderdeel van mijn huidige ‘journey of self discovery‘. Die begon met een leiderschapscursus en werd begeleid door een terugkerende refrein van ‘onvoldoende reflecteren’ en ‘gebrek aan leiderschap’.
(een van de vele goede dingen van die cursus is dat ik leerde dat leiderschap en leiderschap multi-interpretabel zijn en in dit geval helaas twee verschillende dingen)
Ik dacht dat ik best goed was in reflecteren, maar nu ik aan de journey begonnen ben moet ik toegeven dat dat niet zo is. Hoewel ook ‘reflectie’, of je vindt dat je er wel of niet voldoende aan doet, of en waarom het een vereiste is en met wie en waarop je zou moeten reflecteren, nogal multi-interpretabel blijken te zijn.
In mijn geval bleek niet zo zeer dat ik niet nadacht over hoe anderen zich voelden maar dat ik meer moest reflecteren op hoe ik me voelde.
Hoe dan ook: ik ging dus inderdaad nadenken en reflecteren. Lang en breed, veel en vaak.
Een mens kan ook te veel reflecteren. Het schijnt dat Plato daar al grappen over maakte, mensen die te veel nadenken. Of was het Socrates? * (In beide gevallen wel ironisch, ja.)
Anyway: zo langzamerhand ben ik uitgereflecteerd.
Al reflecterende heb ik geconcludeerd dat mijn oude motto (‘vertragen en verdragen’):
- Niet echt lukte in de praktijk**;
- Beter het probleem weergeeft dan ik besefte toen ik 8 maanden geleden dit lachend en nietsvermoedend opschreef; en
- Aangevuld moet worden.
Motto 2.0
Ik overweeg nu om mijn motto als volgt uit te breiden ***:
- Vertragen. Als je iets voelt, merk het op, en sta er bij stil.
- Verdragen. Blijf er vervolgens lekker mee zitten. Ongemak en frictie zijn een teken. Misschien speelt er iets bij je zelf, misschien iets bij de ander. Tot je er bij stil staat, verandert er niets.
- Vragen. Er is 1 ding dat je altijd kunt doen als iets niet goed voelt: een vraag stellen.
- Niet klagen. Ik weet inmiddels helaas wat er gebeurt als we als mensen over elkaar, tegen elkaar en tegen anderen over elkaar gaan klagen****. Iets waar je als zzp’er weinig last van hebt blijkt in loondienst een giftige heidebrand. Of je hem nou zelf start of dat je het onderwerp wordt van die heidebrand, het leidt nooit tot iets positiefs. De oplossing is gelukkig simpel: doe het niet. Baal je ergens van? Ga terug naar 1.
We zullen zien hoe het uitpakt, in de praktijk.
Op dit moment kan ik alleen maar zeggen: pfff.
Hard werk, bezig zijn met jezelf.
Is het al weekend?
187/1000
* ‘The ego is the enemy’. Ik lees het nog steeds. Ik ben nog steeds van plan er over te bloggen. Ondanks mijn cynisme blijven er toch veel dingen hangen.
** Tip voor mezelf en voor jou: om je eigen gedrag te veranderen kun je je motto ook op je binnenarm laten tatoeren. Waarom niet? Er zijn mensen die het doen, zoals de auteur van dat boek onder *.
*** Vertragen verdragen vragen en niet klagen. Het bekt nog niet zo lekker. Suggesties welkom.
**** In het seizoen dat ik momenteel kijk van de soapserie die mij het afgelopen half jaar zoveel afleiding bezorgde, Below Deck, grijpt de kapitein van het luxe yacht hard in als hij merkt dat er door mensen over elkaar geklaagd wordt. Zijn argument: zodra dit gebeurt, wordt de sfeer giftig en is het hek van de dam en de boot aan het zinken. Wijze man, die kapitein. Echt, die superdeluxe yachten zijn gewoon de wereld in het klein! Zo leerzaam! 🙂
Stof tot nadenken!
Onder andere dat je eigen gevoel ook bij reflecteren hoort.
Fijne blog weer 🙂
Thanks Marijke. Ik heb een nogal harde les geleerd de afgelopen maanden dus des te fijner als het ook nog ergens toe leidt en iamdn anders er een beetje iets aan heeft!