Niet vastpakken maar doorpakken, zei Lode gisteren. Dat beschrijft wel een beetje hoe ik me voel, vandaag. Het was een beetje overweldigend om de wereld te verstellen dat ik mijn baan had opgezegd. Ik moest mezelf vandaag even, vastherpakken.
Ik kreeg niet alleen massa’s reacties op mijn LinkedInbericht, maar ook op mijn bericht hier, en via whatsapp op mijn privételefoon, en in mijn signal, in mijn werkmail, in mijn werkwhatsapp en in mijn werksignal.
Alleen maar positief, warm en met volop kansen en suggesties.
Het was een bevestiging van mijn besluit. Niet alleen omdat het bevestigt dat er genoeg werk te doen is binnen mijn vakgebied, met mijn kennis en met mijn, eh, skill set. Maar ook omdat al die warme reacties van mensen met wie ik gewerkt heb de afgelopen jaren iets heelden dat na maanden twijfel een pleister nodig had.
Dus dank daarvoor!
Er was eigenlijk maar 1 bericht een beetje confronterend. Omdat ik iets moet gaan loslaten dat ik eigenlijk wil blijven vasthouden. Ik had mijn kop in het zand gestoken, om heel eerlijk te zijn. Ik dacht: ik zie het wel. Maar zo werkt het natuurlijk niet.
Maakt het niet minder moeilijk om weer een stukje los te laten. Vooral omdat dit project me zo veel energie gaf de afgelopen jaren. Er was – letterlijk – niemand anders die het interesseerde, binnen mijn organisatie. Maar ik vond het te gek.
Loslaten, wie heeft er zin in? Ik niet
Loslaten, pfff. Het is niet makkelijk. Ik heb het afgelopen jaar tot mijn spijt heel veel ervaring opgedaan met (gedwongen) loslaten. Het is me helemaal niet goed bevallen.
Ik heb dossiers los moeten laten, teamleden, mijn doelen en mijn purpose. Mijn rol. Mijn invloed en mijn impact. Mijn macht, ook.
Veel heftiger was dat ik ook mijn moeder heb moeten loslaten. En twee van mijn kinderen toen ze eindexamen deden en er eentje uit huis ging. Niet dat ik ze echt loslaat, hoor. Ik doe gewoon alsof! (TIP: Fake it till you make it, ouders.)
Maar nee, gedwongen loslaten is niet leuk. Niet als het op je werk gebeurt. En als je geliefden verliest, dan word je geconfronteerd met een type gedwongen loslaten dat je nooit mee wilt maken.
Het enige voordeel van ontslag nemen is dat je in ieder geval nog zelf beslist wanneer je loslaat. Maar het kost je ook wat. .
We zijn onze rol
Loslaten van je baan is een beetje alsof je jezelf verliest, heb ik gemerkt in de aanloop naar mijn ontslag.
We zijn tenslotte als mensen geneigd om ons zelfbeeld te bepalen aan de hand van wat we doen, wat onze functietitel is, wat we bereiken in de wereld. Ons schaalniveau, ons mandaat, onze prestaties.
Ons huis, onze inrichting, ons salaris, onze auto (al heb ik dat gelukkig wat minder. Als je onze auto kon zien, zou je begrijpen wat ik bedoel!).
We zijn nu eenmaal mensen. De meeste van ons zijn niet zo Zen dat we ons zelfbeeld weten los te koppelen van al die labels en al die status. Ik niet, in ieder geval.
Dat is wat loslaten zo moeilijk maakt. Het opgeven van een goede, vaste, impactvolle en leidinggevende baan voelde alsof er een groot stuk van mijn ego afbrak.
Aanpakken
En vandaag dus nog het laatste stukje.
Nou ja. Het went, dat loslaten.
Ik had er even een paar uur voor nodig. Ik moest even mijn big girl pants aantrekken. Maar het is gelukt.
En gelukkig is er veel om door te pakken.
Ik raad niemand aan om ontslag te nemen. Maar ik moet zeggen: er komt opeens ruimte in de tijd (een lege agenda!). En ruimte in je hoofd. En ruimte in je hart. Wat een groot goed is dat.
Carina zei: ‘Zo ken ik je! Altijd moedig!’ (dankjewel!). En het klopt, het vraagt moed om los te laten, zeker als je salaris, pensioen en financiële zekerheid in het geding zijn.
Maar het vraagt ook weer niet zo veel moed als je misschien denkt. Als je althans het vertrouwen weet te vinden dat er aan de andere kant van de beslissing mooie dingen wachten. Ik weet uit ervaring (Carina kent me al heel lang en ze heeft gelijk: het is niet de eerste keer dat ik zoiets doe) dat ik dat vertrouwen in mezelf soms moet forceren.
Doorpakken
Gisteren was een boost voor mijn vertrouwen. Er kwam zo veel op me af dat ik zelfs een lijstje ben gaan bijhouden. Ik kon niet meer overzien wie wat voorstelde, met wie ik een afspraak moest maken, wie welke mogelijkheid noemde en welke vacature. Dus ik heb alles meteen opgeschreven. Om over na te denken.
Nu heb ik een lijst met mogelijkheden. En al een paar afspraken. Plus een flink aantal koffie dates. En twee borrel dates.
Lode heeft gelijk.
Tijd om door te pakken.
Zo lang ik Lode ken, heeft Lode gelijk 😉 en jij ook. Loslaten wordt makkelijker als je voor echte beslissingen komt te staan. Dat wat jij net deed, is een knap staaltje loslaten. Jij kunt dat.
Lode heeft altijd gelijk
Je kan pas loslaten als je iets nieuws beet durft te pakken, zei een tegeltje ooit. Dat ben je dus ook aan het doen. Heb begin dit jaar hetzelfde gedaan en kan daarmee minder op oude routines varen, maar dat is ook wel weer tof, wat er dan allemaal ontstaat.
Ja herkenbaar. Het is even eng en dan voelt het eigenlijk heel lekker, he?