De afgelopen tijd hebben mijn broer en ik mijn moeders huis opgeruimd. We zijn nog niet klaar, maar veel is inmiddels weg.
We zijn allebei radicaal geweest: vrijwel alles gaat naar de recycling of de kringloop. Dat voelt lekker opgeruimd. Maar het doet ook pijn.
Een aantal dozen met spullen zijn naar het vakantiehuis van een vriendin gegaan, waar ik ze van de week weer tegenkwam. Het waren niet eens spullen die ik wilde hebben, maar toch deed het pijn.
Je zou denken dat ik blij zou zijn dat die spullen een goed thuis hebben gevonden. Maar in plaats daarvan werd ik verdrietig.
Het is ook een rare ontdekking dat niets nog iets waard is. In theorie wel natuurlijk. Maar in de prakijk zijn tweedehands dingen waardeloos. Misschien omdat er zoveel in omloop is.
Mijn broer probeerde de nog goed werkende, vrij nieuwe wasmachine te verkopen op marktplaats en niemand wilde hem hebben. Niet eens gratis. Laat staan dat we al die huisraad verkocht krijgen. De schaaltjes en serviezen die voor mijn moeder zoveel betekenden, zijn nauwelijks geld waard. Beter om alles aan de kringloop te geven of te recylen. Vandaar dat we alles aan het opruimen en aan het inpakken zijn.
Mijn broer stuurde een foto van alle dozen en spullen die door de kringloop worden opgehaald van de week en ik had opeens spijt. Moeten we die dingen niet houden? Wat als ik spijt krijg?
Als mijn moeder zou weten hoe we met die spullen omgaan, zou ze het vreselijk vinden.
Maar de waarheid is dat we allebei al een huishouden hebben. Zo gaat dat als je 50 bent: je hebt alles wat je nodig hebt, als het althans mee heeft gezeten in het leven. Je hebt servies en pannen en lampen en banken en bestek. Je hebt niets meer nodig, tenzij het mooier is dan wat je hebt. En dat blijft een kwestie van smaak.
Er staan nu dozen in mijn huiskamer met spullen die ik niet weg kon doen: een doos vol foto’s en foto-albums, een doos met een paar schalen die ik wilde houden, en een paar dozen met huisraad voor mijn zoon die op kamers gaat. Maar dat is het.
Het gekke aan die spullen is dat 1 doos als het ware gelijk staat aan 100 dozen: een paar emotioneel beladen spulletjes zijn net zoveel waard als de hele inboedel. We zouden alles kunnen houden of heel veel, maar we willen eigenlijk alleen die paar dingen die ons aan haar doen denken of die we toch goed kunnen gebruiken.
Ik ben nooit iemand geweest die veel om inrichting heeft gegeven – ons huis is een nogal eclectische mix van dingen uit landen waar we gewoond hebben en heeft nauwelijks moderne of hippe of design dingen. Dat is ook zinloos met 3 opgroeiende jongens, vind ik – vroeg of laat zit alles onder de yoghurt of cola. Mijn moeder had een hele goede smaak en hield juist van mooie spullen, ze hechte er juist waarde aan.
Helaas kan ik haar spullen niet eens kwijt, al zou ik het willen. Het lijkt zinloos om alles op te slaan in een garage, om ze vervolgens nooit te gebruiken.
Maar toch. Toch doet het pijn.
Bah.
Opruimen is helemaal niet zo leuk.
151/1000
- AI en creativiteit - 13 maart 2026
- Tussen twee banen in: een plan van aanpak - 12 maart 2026
- Bloggen met AI maakt meer kapot dan je lief is* - 10 maart 2026
Ik voel met je mee.
<3
Nee opruimen is helemaal niet leuk. Vorig jaar ruimden mijn schoonzus en ik het huis van mijn schoonmoeder leeg. Bijna 70 jaar in een huis…. en rucksichloss ging alles naar kringloop en stort. Een paar dingen verkocht. En het was niet eens mijn eigen moeder. Maar na 18 jaar kerstfeest, zomers en zo maar vakanties daar voelde ik me schuldig, verdraaid en heel verdrietig. We stonden allemaal tranen met tuiten te huilen toen we haar trouwschoenen die ze 65 jaar bewaard had weg deden. Maar ze waren geel geworden, eigenlijk niet mooi en maat 36…. Maar eerlijk, nu wel blij dat we op een paar dingen na alles weggedaan hebben.
Veel sterkte daarmee.
Ik vond ook een verzameling kleren uit de jaren 50 die ze bewaard had met een dagboekje. Een beetje zoals die trouwschoenen. Ik heb het net als jullie toch weggedaan, want wat moet ik er mee? Maar het was heftig en confronterend, alsof ik het jonge meisje zag dat mijn moeder ooit geweest was. Fijn om te horen dat het goed is zo en dat je geen spijt hebt, dat sterkt mijn eigen gevoel over hoe ik het aanpak.
Ja, vreemd is dat toch, dat spullen alleen betekenis hebben als ze van iemand zijn, en dat wanneer die persoon overlijdt, ze ineens geen waarde meer hebben. Toen mijn moeder overleed- mijn vader was drie jaar daarvoor overleden- wilde ik maar een paar dingetjes hebben. Een schelp, waarvan mijn ouders altijd tegen mij zeiden als kind: ‘Als je em tegen je oor houdt, dan hoor je de zee’. En een kleine fruittest, dat is een ouderwetse aardewerken schaal met een paar gaatjes erin en een schotel eronder. Die gebruik je bijvoorbeeld als je aardbeien wast. En tenslotte een heel oud eierprikkertje en een paar theelepels. En nu hecht ik weer aan die spulletjes. Als ik dood ga, dan heeft het geen waarde meer…..Such is life.
Ja dat is het precies. Mijn moeder had ook zo’n fruittest dacht ik, maar ik kan hem niet meer vinden. Ik heb een klein glazen cakestandaardje meegenomen. Het is een nutteloos ding maar het is echt iets voor mijn moeder. Tsja. Als wij overlijden gaat het waarschijnlijk precies zo. Gek idee (en reden om zelf altijd te blijven opruimen!).
Wat een mooie, invoelbare tekst weer Elja. Dank je.
Jij bedankt voor je lieve reactie Erwin! <3