Waarom je lekker je eigen foto’s moet maken

elja

Op de middelbare school wist ik altijd zeker dat ik een onvoldoende zou gaan halen voor mijn overhoringen. En als student Rechten ook. Ik dacht altijd dat ik het niet goed genoeg wist.

Onterecht, bleek.

Ik was de beste van de MAVO met een extra examenvak, een tien, negens, achten en een 7. En op de HAVO ook. En zelfs VWO (ik deed 2 jaar in 1 jaar) haalde ik hoge cijfers. In mijn studie Rechten haalde ik alles met weinig moeite en slaagde ik met een 8 en twee job offers. Complete onzin dus om te denken dat ik het niet kon. Maar ik meende het iedere keer. Ik dacht niet dat het ging lukken.

Gelukkig is die tijd voorbij. Als ik in mijn werk iets wil waarvan ik denk dat ik het niet kan, ga ik het stapje voor stapje analyseren en bedenken hoe ik het wél zou kunnen. Waarbij ik het duiveltje op mijn schouder dat zegt dat ik het niet kan gewoon overschreeuw.

want ik heb geleerd: onzekerheid hoort bij groei.

En als je groeit, steekt hij de kop op.

Van de week werd ik dan ook overspoeld door angst en onzekerheid. Ik deed een fotoworkshop en ik was met veel plezier aan het fotograferen. Lekker op stap in mijn eentje en met anderen. Mijn gevoel volgen, plaatjes schieten

Maar toen ik het werk van mijn mede-cursisten zag, schrok ik. Ik wilde eigenlijk niemand mijn foto’s laten zien. Ik dacht dat ze niet goed genoeg waren.

De andere deelnemers maakten stuk voor stuk zulke mooie foto’s. Zo professioneel, zo mooi. Met practige lenzen en mooie camera’s. Met kleuren en mensen en detail.

Ik keek naar mijn eigen foto’s op mijn computer en voelde me opeens vreselijk onzeker.

Het idee dat anderen mijn foto’s zouden zien, joeg me angst aan.

Omdat de fotograaf die de workshop gaf, Thatcher, van ieders werk een selectie maakt en liet printen, hadden we onze foto’s de volgende dag in print. En toen ik de mijne de volgende dag op tafel neerlegde en er naar keek, realiseerde ik me dat ze OK waren. Dat ze van mij waren. Ik zag heel duidelijk dat ze heel anders waren dan die van de rest, maar dat ze echt van mij waren.

Dat ze sterk deden denken aan wat ik in de vorige jaren in de workshop had gedaan.

Ik was er niet zo heel blij mee, maar ik was wel blij met mijn eigen stijl.

Zondagmiddag hoorde ik pas wat Thatcher er van vond (hij bespreekt ieders selectie tijdens een ‘critique’). Toen hij mijn foto’s besprak, zag ik het pas: de lijn. De eigenheid. Omdat ik hem inmiddels al heel vaak feedback heb horen geven, realiseerde ik me binnen seconden nadat hij begon dat het OK was.

Dat ik met open blik moet kijken naar mijn eigen werkt. Dat ik er anders naar moest kijken, beter naar moest kijken.

elja2

Dat ik moet vertrouwen op mijn eigen stijl en mijn eigen aanpak en, uiteindelijk, mijn eigen foto’s.

Op mezelf.

Alles past en alles is een leercurve. Na al die jaren ben ik beter geworden in wat ik doe en hoe ik het doe. Niet iedereen hoeft dat mooi, leuk of slim te vinden. De validatie van iemand die je vertrouwt is wel heel fijn. Maar eigenlijk maakt die validatie niet uit.

Je moet je eigen visie blijven volgen.

En je eigen foto’s blijven maken!

Elja elders:

Elja Daae

Elja is spreker, trainer en adviseur op het gebied van social media. Ze is daarnaast een van de bekendste blogexperts van Nederland. Elja is de auteur van twee boeken over social media en heeft al een vaag idee voor de derde. Meer lezen? Abonneer je op haar nieuwsbrief over marketing, social media en ondernemersschap. Iedere vrijdag in je inbox!
Elja elders:

11 Opmerkingen

Discussieer mee en vertel ons uw mening.

Grote paginaschoonmaak – Elja Daaeantwoord
23 mei 2016 om 22:27

[…] bloggen vandaag maar toen kwam er iets tussendoor en moest ik een blogpagina updaten. Deze. Jajaja Thatcher komt weer naar Nederland, voor een weeklange workshop dit keer! Yay! Maar het is even afstemmen en […]

Mileneantwoord
17 februari 2016 om 21:22

Ik vond je foto’s hartstikke mooi hoor, Elja. Maar ik snap je volledig. Zelf had ik dat ook heel sterk. Het gras van de buren lijkt altijd groener, of in dit geval de foto’s van de medecursisten lijkt stukken beter. Ik vind het juist zo gaaf om te zien dat ieder zijn of haar eigen stijl heeft. Die heb ik bij mezelf nog niet gevonden. Ik wist het niet zo goed, was een beetje verloren in die mooie stad, in de leuke workshop. Maar ook daar heb ik wat van opgestoken =) Jij kan het en ik kan het ook!

Elja Daaeantwoord
18 februari 2016 om 09:33
– Antwoord aan: Milene

Zo is het! Ik vind nog steeds jouw foto van die man met die bubbels een van de leukste van de workshop! 🙂

simoneantwoord
16 februari 2016 om 21:17

Helemaal waar. Geloven in jezelf en weg met die zelfkritiek. Wel moeilijk soms. Ben blij dat anderen er ook last van kunnen hebben 🙂

Elja Daaeantwoord
17 februari 2016 om 20:48
– Antwoord aan: simone

Misschien is het gewoon menselijk? Of zouden er ook mensen zijn die het niet hebben???

Zo simpel is dan gelukantwoord
16 februari 2016 om 16:55

Heel erg mooi geschreven. Ik herken er veel in.

Elja Daaeantwoord
17 februari 2016 om 20:48
– Antwoord aan: Zo simpel is dan geluk

<3!

Nils Schmelingantwoord
16 februari 2016 om 16:17

Thanks!!!

Elja Daaeantwoord
17 februari 2016 om 20:48
– Antwoord aan: Nils Schmeling

Heeeeee Nils!!!!

Liesbethantwoord
16 februari 2016 om 14:02

Wat ben ik blij met dit blog. Zat juist heel erg te twijfelen. Over mijn bloggen, over ‘wie leest die nu’, over mijn foto’s die ik er in verwerk, eigenlijk over alles. Zo’n gevoel van ‘waarom doe ik dit’.
En nu weet ik het weer! Ik doe het omdat ik het leuk vind. Omdat ik geniet van het schrijven zelf, helemaal los van mogelijke lezers, omdat ik te pas en te onpas foto’s maak en ze net zo hard weer verwijder. Of juist niet en om er later blij van te worden. Gewoon ikzelf, blij van mijn eigen plaatjes. Omdat die iets zeggen over een moment dat ik blijkbaar bijzonder genoeg vond om het vast te leggen.
Dank je wel Elja!
Deze reactie is bijna een blog geworden….

Elja Daaeantwoord
16 februari 2016 om 16:12
– Antwoord aan: Liesbeth

Het is moeilijk om vast te houden aan je eigen idee. En als er dan ook nog eens rechtstreeks feedback op gaat komen, brrr. Het fijne is bij je blog dat je die feedbackgevers niet ziet dus je kunt lekker doorgaan zolang je zin hebt toch? Het enige belangrijke is dat jij het leuk hebt. Jij en ik zijn niet op de nobelprijs voor literatuur of een expositie in het museum toch? Dus! Punt. :))

Reactie achterlaten

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.