Ik zag een bericht op LinkedIn van het Koninklijk Huis over de bachelor van de prinses. Trots stond ze op de foto met baret. En ouders, zussen en oma. Ze zag er stralend uit en de familie ook.
Het kan niet makkelijk geweest zijn na die start, dacht ik bij mezelf. Leuk om te zien dat ze dat eerste gedeelte heeft afgerond. Helemaal omdat het over de AI-verordening gaat, een onderwerp waar we in mijn werk de afgelopen 2,5 jaar intensief mee bezig zijn geweest.
Je kunt je afvragen waarom het nodig is, zo’n bericht. Of het ons zou moeten boeien als burgers. En wat er nou zo bijzonder is aan een bachelor. Maar ik vond het gewoon leuk. Blije en trotse mensen en een Koninklijk Huis dat een persoonlijk gezicht laat zien.
Toen keek ik naar de comments. En bovenaan in mijn weergave stond een zure opmerking van iemand over de baret van de prinses en het vieren van de bachelor. Negatief en ook nog eens persoonlijk.
‘Arme man’, dacht ik. ‘Die zit niet lekker in zijn vel.’
Niets is makkelijker dan negatief zijn op social media. Je eigen onvrede uiten door anderen te bekritiseren of neer te halen onder het mom van ‘kritisch zijn’.
In het moment vraag je je niet af ‘Wat voegt dit toe?’? Wat jammer is, want de online wereld zou er anders uit zien als we ons af en toe afvroegen wat onze posts en opmerkingen nou toevoegen aan het leven van anderen. Want vaak is het antwoord: helemaal niets.
Het helpt niet dat negatieve emotie meestal goed scoort in de algoritmes die bepalen wat boven komt drijven. Niet voor niets stond deze betreffende comment bovenaan in mijn overzicht, als enige leesbare comment zonder door te klikken.
Niet dat dat altijd voldoende is, want ook positieve dingen kunnen soms weinig anders tot doel hebben dan anderen overtuigen van jouw geluk. Of gewoon, om je eigen ego. Kijk maar naar dit blog: het voegt soms misschien iets toe, maar is meestal gewoon een ego-oefening. Ik wil schrijven en ik wil gelezen worden – meer is het niet. Nou ja, misschien is het ook ‘ik wil verbinding’? Dat is op zich nog wel een mooi doel.
Maar negativiteit? Waarom?
Ooit, op de basisschool, kwam ik trots bij een vriendinnetje aan in mijn nieuwe jurk. In mijn herinnering was het een knalblauwe wijde jurk, maar misschien verzin ik dat. Wat ik nog zeker weet, is dat de moeder van mijn vriendin zei: “Oh? Kan je moeder dat wel betalen?”.
Mijn moeder was gescheiden en ze was, gehele tegen de dorpstraditie in, in ons huis blijven wonen. Dat was niet hoe het hoorde te gaan. Gescheiden vrouwen moesten kleiner gaan wonen in een ander deel van het dorp. Huurwoningen. Ze bleven zeker niet in ‘grote’ nieuwe huizen wonen.
Ik weet niet meer of ik nou overstuur was of niet. Wel dat mijn moeder me troostte.
Nadat ik uit het buitenland terugkwam, viel me op dat het typisch Nederlands is om altijd maar commentaar te hebben op anderen, liefst negatief, en dat dan te framen als ‘kritisch’ en ‘we zeggen gewoon wat we denken’. Maar in het buitenland leerde ik dat de wereld wat vriendelijker wordt als je je negatieve reacties achterwege laat of afzwakt.
Je zult me op het internet niet snel betrappen op negatieve reacties. Misschien vroeger wel? Kan het me niet herinneren, maar denk het niet.
Toen ik de zure comment openklikte, bleek dat een aantal mensen had gereageerd op zijn reactie. Een daarvan was: ‘Hoe gaat het met je (naam)? Tennis je nog? Hartelijke groet.
Misschien is dat de oplossing.
Overweldig ze met liefde!
154/1000
Ik kom al jaren niet meer op LinkedIn. Als baanmijder heb ik daar niets te zoeken.
Zelf reageer ik vaak en vaak te lang. Blogs of dergelijke kunnen dat in me los maken. 😉
Het mooie van Mastodon (en ook X) is dat je je eigen reacties kan weghalen. Dat doe ik als ik de indruk krijg dat een reactie anders opgevat wordt als hoe ik het voor ogen had. Eigenlijk zou die verwijderoptie overal aanwezig moeten zijn. Je kan ook een blogger vragen om iets te verwijderen, maar volgens mij is die drempel voor veel spijtoptanten net iets te hoog.
Ja eens, het is fijn als je iets kunt deleten, als dat althans gewoon is en niet tot gedoe leidt zoals op X/Twitter.
Ik vind LinkedIn een fijne bron van informatie en gebruik het ook voor mijn werk. Ik ben natuurlijk ook niet ‘baanmijdend’ 🙂
Haha ja, ik denk ook dat je gelijk hebt: ‘Overweldig ze met liefde!’
Fijne blog weer uit mijn hart gegrepen.
Ik moet toegeven dat ik meestal helemaal niet reageer online. Misschien stuur ik hooguit een priveberichtje. Overweldig ze met liefde is meestal toch het beste!
Perfecte reactie, positief benaderen werkt soms bij negatieve reacties.
Ik volg echt bijna geen nieuws meer, soms kom ik dingen per ongeluk tegen. Ik lees, sla het al dan niet in mijn achterhoofd op, en ga door. Af en toe betrap ik me erop dat ik vraag waarom een negatieve reactie nou nodig was. Note to self: niet doen, ik lok alleen nog erger uit.
Ja precies. Het kan nuttig zijn, maar meestal is het dat niet. Vooral niet openbaar.