Dit is mijn derde poging om te bloggen vandaag. Ik heb al twee versies weggegooid en daarna overwogen om een oud concept te publiceren. Maar ik heb het niet gedaan. Niets voor mij: ik geloof in het publiceren van die eerste poging.
Je kunt je afvragen hoe zinvol het is voor jullie dat ik alsnog publiceer, maar goed, de afspraak met mezelf is dat ik blijf bloggen en ik weet inmiddels dat er in ieder geval een paar lezers zijn dit dit soort geklets prima vinden. Dus schrijf ik door.
De reden dat het niet lukt is dat ik moe ben en verdrietig. Over meerdere dingen, helaas. Alsof dat ene niet genoeg is.
Het komt allemaal goed, denk ik.
Over een tijd is dit alles niets meer dan blogvoer, zullen we maar zeggen.
In plaats daarvan heb ik net in de schoenendoos zitten kijken die ik vandaag mee terug nam na het opruimen bij mijn moeders huis. Hij zit vol met een ratjetoe aan dingen die voor niemand anders waarde hebben. Plastic kettingen waarvan ik nog weet dat mijn moeder ze droeg, een verrassend grote hoeveelheid kleine slotjes met sleuteltjes (waarom?), een sleuteletui met nog meer minisleutels maar niets om te openen, clipoorbellen, zijden bloemen, broches, doosjes, naaispulletjes, hoedenspelden. Mouwophouders.
Een oude portemonnee met een pasfoto van mij toen ik een jaar of 15 was; een heleboel pasfoto’s van mijn moeder door de jaren heen; en een kistje waarvan ik het sleuteltje wel heb gezien maar nu kwijt ben.
Het is een schoenendoos vol troost.
153/1000
- Voor alles is een laatste keer - 16 maart 2026
- AI en creativiteit - 13 maart 2026
- Tussen twee banen in: een plan van aanpak - 12 maart 2026
Rouw. Rauw. Nadat mijn moeder was overleden ging ik door van alles: verdriet, woede, leegte, een beetje ontkenning. En ik heb nog steeds dozen vol, van nadat ook mijn vader overleed. Lastig om los te laten. Maar er komt een dag.
Zo herkenbaar. Ik wist natuurlijk rationeel wel dat alle mensen hetzelfde doormaken, maar om het nu zo vaak te horen en te lezen is toch anders. Het troost mij enorm, merk ik, heb jij dat ook?
Er komt een dag! Bewaren van de spullen waar je over twijfelt is gewoon de makkelijkste en beste oplossing, is mijn conclusie.
Toen mijn vader in Mei 2021 was overleden moesten we ook zijn huis leeghalen. We hebben alle meubelen aan goede doelen kunnen geven en alles wat verbonden was aan onze familie meegenomen. Ik wilde heel graag zijn foto’s terug vinden en die vonden we in een vochtige ruimte buiten in zijn schuur. Alles zat stijf in een plastic box verpakt. Van alle fotoboeken waren de metalen scharnieren en pennen weg geroest. De bladzijden waren ook aangetast langs de randen, maar gelukkig, de foto’s hebben we allemaal kunnen redden. Ik kan nog jaren vooruit met het digitaal maken van de erfenis: onze familie in beeld.
Wat bijzonder van die foto’s Gert. En ongelofelijk dat je ze nog kon redden nadat ze in een schuur hadden gestaan. Weet je waarom ze daar stonden?
Het klinkt alsof het ook een troostrijk project is, die foto’s digialiseren.
Wat klinkt het als een mooie schoenendoos. Vol mooie dingetjes! Heel bijzonder om te hebben.
Merel Morre heeft prachtige gedichten geschreven over rouw. Mooie bundel “Het bekende weg”. Bij een daarvan trof ze hoe het voor mij voelde. Omdat rouw niet minder of oppervlakkiger wordt. Niet echt.
“Het slijt niet
Het slijt in
Dieper en dieper
Inniger en inniger”
Het hele gedicht is erg mooi. Ook een vorm van troost. Zoals mooie dingen dat kunnen zijn. Van kunst tot een toffe boom.
Niet als iets dat het verdriet wegneemt of minder maakt, maar als een soort tegenhanger.
Wat mooi! Dank voor het delen.
Hey Elja, blijf vooral door bloggen, je verhalen zijn kleine inkijkjes in jouw leven en ik vind het fijn om ze te lezen. Het is lastig te verwoorden precies waarom, maar het zit juist in het kleine. Zo’n doos vol troost, al die herinneringen, ik denk dat veel mensen dit soort dozen hebben. Zo heb ik een postzegelverzameling van mijn vader, waar ik niets mee heb en toch bewaar omdat ik dan het beeld van mijn vader voor mij zie hoe hij met zijn bibberende en oude handen heel voorzichtig weer een postzegel in het boek schoof.
Ook al denk jij dat jouw geklets niets bijdraagt, voor mij wel omdat het mij laat stilstaan hoe dat voor mij is. Hoe ik omga met spullen en rouw en alles wat daarin voorbij komt. Dus dank je wel dat je blijft schrijven en delen!
Het is denk ik iets dat veel van ons verbindt, rouw, zonder dat we het van elkaar weten.