Desillusie

Ik lees een boek over leiderschap. De auteur klonk goed, in de podcast die ik luisterde. Maar al na een paar bladzijden werd het allemaal erg ingewikkeld.

MOVE 3-4-5-10

Ik ben op 30% van het boek en er zijn al meerdere modellen die telkens door elkaar gebruikt worden:

• MOVE: een manier om bewust in je werk te staan
• De 3 dimensies van leiderschap: met wie heb je te maken
• De 4 houdingen: manieren om te reageren op wat er op je afkomt
• De 5 C’s: een checklist om te leren kalm, empatisch en nog 3 andere dingen te blijven
• De 10 van 10 methode: jezelf scannen op hoe je zou willen zijn en wat je moet doen om daar te komen.

Oftewel: de 3-4-5 en 10. Maar dat is niet het stomme aan dit boek. Wat het stom maakt, is dat het boek eigenlijk niet over mij, de lezer gaat. Maar over de twee auteurs.

Visitekaartje

Ik denk – nee, ik weet zeker – dat dit boek met name dient als visitekaartje voor de twee auteurs. Die willen door middel van het boek bewijzen én zorgen dat ze CEO’s van fortune 500 bedrijven coachen.

Een managementboek als visitekaartje is de klassieke manier om je professionele imago als adviseur, expert of coach vorm te geven. Zonder boek besta je niet, zeker niet als je heel veel geld vraagt voor je diensten.

Is geen grapje. Is echt zo. Iedereen in de wereld van managementboeken weet het. Zonder boek word je niet serieus genomen. Als je je geld wilt verdienen als spreker, is een boek wel het minste. Maar ook als ’topcoach’ moet je publiceren. En niet alleen op een blog, en niet zelf uitgegeven. Veel mensen (lees: topmanagers) nemen alleen een boek dat is uitgegeven door een echte uitgever serieus.

Managementboek 101

De kwaliteit van het boek is wel heel matig, moet ik zeggen. Het zit enerzijds ramvol met theorien en tips en vragen en invulformats, zo vol dat er geen lijn in te ontdekken is. Nou ja, behalve dan dat veel weer terug gaat naar de 3-4-5-10 modellen.

Als voormalig-managementboekschrijver (die ook nog eens meerdere keren heeft meegedacht en -gelezen met/over andere managementboeken) weet ik dat boeken met te veel theoriën niet de beste boeken zijn. Idealiter heeft je boek 1 heldere boodschap, verdeelt in bijvoorbeeld 3 subthema’s. En die weer onderverdeeld.

Zonder centrale boodschap en een goede structuur is het lastig voor mensen om te begrijpen waar het over gaat en te onthouden wat je bedoelt. En als ze het niet onthouden, kunnen ze ook geen reclame voor je maken of aan je denken als ze een adviseur, expert of coach nodig hebben.

De crux is de ander

Maar het is vooral ook de schrijfstijl die dramatisch is. Goede, moderne managementboeken hebben een vertellende stijl, met verhalen en voorbeelden van Echte Mensen. Dat is precies wat hier geprobeerd wordt, maar het is allemaal niet gelukt. De voorbeelden komen over alsof ze verzonnen zijn, met nep-namen. En ze lijken vooral ook te gaan over de twee auteurs.

In ieder voorbeeld draait het om het advies van de auteur aan de CEO, de slimme dingen die de auteur zei tegen de CEO waardoor diegene tot inzichten kwam, de topbaan kreeg of het bedrijf kon redden. Kortom, de voorbeelden gaan eigenlijk niet over de clienten, maar over de auteurs.

Of je nou managementboekschrijver, adviseur, spreker of trainer bent, er is 1 belangrijk uitgangspunt: de ander moet centraal staan. Altijd. Je lezer die iets wil leren of geinspireerd wil raken; de groep die je iets bij probeert te brengen; de congresganger die graag hapklare, inspirerende brokken kennis en inzichten wil krijgen; de cliënt die een oplossing wil of gewoon een goed gevoel.

Als je de ander niet centraal zet, krijg je nooit een goed resultaat.

Vakantieklus

Ik moet het boek uitlezen van mezelf, deze vakantie. Het is weliswaar saai en het is slecht geschreven, maar ik heb er veel te veel geld voor betaald. En ik leer er wel het een en ander van, vooral de lijstjes met vragen. Het is allemaal niet heel anders dan wat ik tijdens mijn leiderschapstraining leer, alleen een andere vorm. Dus op zich nuttig als reflectie (en laat ‘ refelectie’ toevallig mijn huiswerkopdracht zijn).

Het enige dat ik jammer vind is de totale desillusie over Harvard Business Review. Dat zo’n boek wordt uitgegeven door HBR verbaast me. Met een goede ghost writer of gewoon heel goede begeleiding had je hier iets moois mee kunnen doen en het veel pakkender kunnen maken.

Ik vermoed dat de auteurs gewoon weigerden om hun verhaal aan te passen. En dat ze te veel belangrijke CEO-vrienden hadden om ze af te poeieren.

Helaas bevestigt het dat HBR niet zo’n kwaliteitsstempel is als ik altijd hoopte en vooral draait om marketing en branding. Uiteindelijk draait het niet om kwaliteit. Als er maar mensen instinken – mensen zoals ik.

Morgen verder met de 5C’s. En de 4 houdingen. En de 3, ehm … en de 10/10. Want qua modellen is het in ieder geval wél waar voor mijn geld.

44/1000