Blog

Ik heb een nieuwe hobby. Een tijdsverslindende, nerdige AI-hobby: ik ben de hele dag alt tags aan het genereren met AI.

Ik vond hier een goede uitleg van alt tags, grappig genoeg op een SEO-blog. Grappig omdat het misschien wel helpt bij SEO maar SEO is niet je doel bij alt-teksten, als het goed. Is je doel is je visueel beperkte lezer.

(Voor mijn lezers die niet thuis zijn in het rare wereldje van online marketing: SEO betekent search engine optimalisation, en het is het brood van niet alleen online marketeers maar ook zzp-ers met eigen diensten, die graag vindbaar willen zijn in online zoekmachines. Met de opkomst van AI apps is de druk nog groter, omdat mensen die als zoekmachine gebruiken maar het lastig is om te weten hoe je gevonden kunt worden in zo’n tool. Ik was vroeger heel goed in SEO en dit blog was heel goed vindbaar. Maar aangezien ik niets te verkopen heb, maakt vindbaarheid me niets meer uit.)

Na lang zoeken en 4 mislukte pogingen* om een goede plugin te vinden, ben ik uitgekomen op AltText.AI (<< dat is een referral link! Ha! Zo word ik toch nog miljonair! nee serieus … ik ging toch al linken dus why not). Je krijgt 25 gratis tags als je een account aanmaakt en het beviel goed. Ik ben om.

Door deze betaalde plugin heb ik nu een knopje in mijn mediabibliotheek waarmee ik lekker alt teksten kan genereren:

Het is de tekst bij deze foto:

Waarom het AI-model denkt dat dit een ‘hij’ is, weet ik niet. Het zou natuurlijk kunnen.

Hele fijne tool verder, die dus afbeeldingen leest en vertaalt naar een beschrijvende tekst.

Voor zover ik kan zien gebeurt dat nu ook automatisch bij nieuwe afbeeldingen. Maar ik ben vooral de ruim 4400 (!) afbeeldingen in mijn mediabibliotheek aan het doorworstelen en aan het updaten.

Er zit ook een vinkje (zie screenshot) ‘Add SEO keywords’. Voor als je het echt niet kunt laten. Dan kun je in de goede, beschrijvende alt-teksten ook nog wat SEO keywords proppen. Soms best handig.

Je kunt ook in een keer alle alt tags genereren voor je hele website, maar dan overschrijft de tool wat je al hebt terwijl ik erg mijn best heb gedaan op de alt tags van de betterimagesofAI-afbeeldingen. Of hij overschrijft het juist niet en dat is ook niet wenselijk, want ik heb door de jaren heen een hoop onzin – op SEO gerichte – alt tags toegevoegd.

Zo. Dan ga ik nu weer lekker alt tags genereren.

Heb ik niets beters te doen met mijn tijd?

Nee, ik heb niets beters te doen met mijn tijd.

En wie weet, komt er ooit een lezer met een visuele beperking die er iets aan heeft!

* Bijvoorbeeld om de mogelijkheid van Nederlandse taal ontbrak of omdat niet duidelijk was wanneer het wel en niet werkte. Sommige tools pakken stukken tekst uit het blog waar de afbeelding in gebruikt wordt en gebruiken die random als alt tags.

Terwijl jullie vandaag vast hard aan het werk waren – donderdag is kantoordag, am I right? – had ik het druk met andere dingen.

Nou ja, niet druk. Maar was ik bezig. Beetje zweten in de sportschool. En verder vooral op zoek naar een manier om de afbeeldingen op deze website te voorzien van goede alt tags.

Niet vanwege de vindbaarheid in de zoekmachines, want dat maakt me allemaal niet meer uit. Maar vanwege bezoekers die slecht kunnen zien of blind zijn en voorleessoftware gebruiken. Ik weet niet of ik die heb. Maar ik vind dat ik het moet regelen. Mijn online huis op orde brengen, als het ware.

Ook al omdat ik sinds ik betrokken ben bij betterimagesofAI me pas serieus realiseer dat als je deze dingen niet serieus neemt, er niets van komt. Het gebeurt veel te vaak dat organisaties de afbeeldingen van Better Images of AI gebruiken zonder duidelijke attributie. Ook al is dat het hele idee van de afbeeldingenbibliotheek.

Leesbare afbeeldingen zijn een dingetje

Deze website heeft ruim 4000 afbeeldingen. En vrijwel geen enkele daarvan is zodanig geconfigureerd dat mensen die voorleessoftware gebruiken er iets mee kunnen. Schandelijk. Ik was er nooit mee bezig. Maar vandaag besloot ik het op te lossen.

Net als bij het vinden van goede SEO plugins, is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben bezig om de vierde plugin van de dag te proberen. Gemini komt er ook niet echt uit, merk ik. Ik krijg wel goede suggesties en mooie verklaringen waarom iets niet blijkt te werken, maar het lijkt er toch op dat zo’n taalmodel niet echt in de workflow van zo’n tool kan kijken (niet verrassend! het is geen agent, he). Dus weet Gemini ook niet precies wat er gebeurt.

Het gaat maar langzaamaan. Maar het helpt wel. Zo kon ik de afbeelding bovenaan dit artikel plaatsen en kwam alle belangrijke informatie automatisch mee, inclusief het onderschrift. Maar goed, ik heb er denk ik 30 gedaan. Nog 4410 te gaan, of zo.

Werken zonder werk

Ik schrijf het maar op mijn lange lijst van ‘dingen die ik heb gedaan terwijl ik niet werkte’. Daar heb ik laatst een lijst van gemaakt, die ik update. Sportprestaties, vrijwilligerswerk, studiebezigheden, websiteonderhoud, presentaties, leeswerk, nieuwe hobby’s, alles gaat er op.

Zo heb ik nog een beetje het idee dat ik bezig ben.

Ik ben ook echt bezig!

Ik heb vrijwel iedere dag afspraken.

Maar het voelt toch een beetje als een, nou ja, sabbatical.

Ik kan het dan tenminste gebruiken om mijn website op orde te brengen, he? Nuttige tijdsbesteding. En je weet maar nooit waar het goed voor is.

Wel iedere dag sporten, moeilijke (vak) boeken lezen, huiswerk doen voor mijn moeilijke opleiding, veel naar musea, wandelen, fotograferen en heel veel gesprekken, kennismakingen en koffie, maar niet solliciteren. Hoe heet dat eigenlijk?

Zo was ik vandaag in Bergen, in museum Kranenburgh. Bij Bergen en musea kom je al heel snel uit op ‘de Bergense School’. Niet dat ik dat wist voordat ik in het Singer Laren was. Maar sindsdien heb ik veel musea bezocht waarin altijd Bergen weer op de proppen komt. Dus het begint me een beetje duidelijk te worden. Met dit als mijn grote favoriet:

Gelukkig is er in Bergen op dit moment ook een tentoonstelling van een Bergense kunstenaar, Dirk Filarski. Ik kende hem niet. Maar ik heb wel even 5 minuten op een bank gezeten om dit schilderij te bekijken:

Het is moeilijk te zien op de foto, omdat het zo donker is. Maar ik vond het prachtig. Vooral de manier waarop die witte muur oplicht. HOE DAN?!

De artist in residence

Anyway. Het Kranenburgh museum heeft soms ook ‘artists in residence’. Er is momenteel een expositie van zo iemand.

De kunstenaars worden ergens vlakbij gehuisvest, op een plek die eindeloos is vastgelegd door al die Bergense schilders. Zoals op dat schilderij helemaal bovenaan.

Het is de droom voor ieder creatief persoon, toch? Een paar maanden in een huis in het bos, betaald om alleen maar na te denken en te doen waar je goed in bent. Volledig gefaciliteerd. Lekker doen wat je wilt, met alle focus op je creativiteit.

Toen ik er over nadacht, realiseerde ik me dat het een beetje klinkt als wat ik ook doe, de laatste maanden. Alleen faciliteer ik mezelf.

Sterker nog: het klinkt eigenlijk alsof ik begonnen ben aan een soort sabbatical. Maar dan zonder de noodzaak om zoveel werk op te leveren dat een museum er een tentoonstelling van kan maken, want dat is bij die artist in residence wel de afspraak, denk ik.

Ik heb ook wel een doel, hoor. Bij mij is de deal (met mezelf) dat ik uiteindelijk uitkom op een baan.

Maar nu nog niet.

Nu ben ik nog met sabbatical.

‘Elja in residence‘.

Ik vind het wel wat.

Het is me een aantal keer gebeurd, de afgelopen maanden: complimenteuze maar vage berichten op LinkedIn. Goed voor mijn ego, dat zeker. Maar effectief? Ik weet het niet.

Sinds ik niet meer werk heb ik het druk op LinkedIn. Niet omdat ik zoveel berichten plaats, maar omdat ik zoveel berichten krijg. Ik ben een beetje up for grabs natuurlijk. Of misschien komt het omdat ik het vroeger meer afhield dan nu. Geen idee.

Wat vooral opvalt, is dat ik regelmatig berichten krijg waarin mensen in vage bewoordingen refereren aan ‘mijn vakgebied’ en me complimenteren met mijn kennis.

In mijn kopregel staat ‘AI governance’, een term die steeds belangrijker wordt. Dus waarschijnlijk doelen mensen daar op.

Het is natuurlijk een slimme manier om mensen positief te stemmen: een compliment.

“I have been following your work [on XYZ]”, zei iemand.

‘Knap’, dacht ik. Want ik wist niet dat ik over mijn werk had verteld in het openbaar. Plus: deze persoon spreekt geen Nederlands, terwijl mijn werk toch vooral in het Nederlands was. Ik heb wel eens in het Engels gesproken op events. Dus het zou kunnen. Maar ik twijfel.

Iemand anders had het over hoe ik zo vaak de vertaalslag maak van beleid op papier naar de praktijk.

“Goh”, dacht ik, ‘ben ik daar zo publiekelijk over geweest?’.

Ik ging aan mezelf twijfelen.

De waarheid is dat ik inderdaad veel weet over wat nu ‘AI governance’ wordt genoemd. En dat ik inderdaad bezig ben geweest met de vraag hoe je dat onderwerp vertaalt naar de praktijk, naar ‘instrumenten’. Maar daar heb ik zelden publiekelijk iets over gedeeld. Niet buiten de overheid, in ieder geval.

[de enige plek waar ik daar duidelijk over ben geweest, buiten mijn vroegere werkomgeving, is in mijn CV. Maar ik heb niet gesolliciteerd bij de organisaties van de mensen die me benaderden. Dus hoe zouden ze de inhoud van mijn CV kunnen kennen? (…)]

Het zou kunnen dat die mensen uitgebreid in mijn profiel zijn gedoken. Al mijn updates van de afgelopen 3 jaar hebben gelezen.

Ik weet niet of je dan het beeld krijgt dat ik weet waar ik het over heb. Misschien. Maar ik denk niet dat het je echt een beeld geeft van wat ik daadwerkelijk deed. Dat is het gekke van ambtenaar zijn (geweest): het meeste van wat ik deed, was achter de schermen.

Die mensen zeggen geen onware dingen. Maar het voelt een beetje ongemakkelijk.

Een slimme strategie, als je er over nadenkt: iemand complimenteren met iets waarvan je vermoedt dat ze er trots op is. Wie wil niet gewaardeerd worden om haar vakkennis?

De reden dat ik sceptisch ben, is dat er altijd een verzoek op volgt. Al-tijd. Ik heb inmiddels een LinkedIn-inbox vol met mensen die graag willen dat ik hun stukken lees. Hun papers, hun plannen, hun concepten, hun artikelen. Ze zouden allemaal heel blij zijn met mijn input en feedback.

Vanwege mijn ongeeevenaarde vakkennis, natuurlijk.

Flattery will get you everywhere.

Het is mijn moeders geboortedag, morgen. Heb je nog wel een verjaardag als je niet meer verjaart? Het is het soort vraag dat door mijn hoofd speelt. Net als de vraag hoe ik me voel, 10 maanden verder.

Sinds de Kerstdagen is mijn verdriet wat minder, lijkt het. Wat minder direct. Minder aanwezig.

Ik denk niet meer meerdere keren per dag aan haar. Alleen nog als ik iets van haar zie of iets doe of eet dat me aan haar doet denken.

Het voelt inmiddels alsof er ergens een gat zit.

Wat was dat programma vroeger, waar je aan het einde van iedere week een deelnemer gewist zag worden in de overzichtsfoto? Holland Next Top Model? Wie is de Mol? Waar de eerste aflevering een plaatje heeft met alle deelnemers? En dan aan het einde van de aflevering iemand zwart wordt gemaakt, alsof diegene alleen een schaduw achterlaat?

Zo voelt het.

Alsof er een 360-graden foto is gemaakt met daarop alle mensen die belangrijk voor je zijn. En een van die mensen alleen nog een outline is.

Een mensvormig gat.

Een schaduw.

Het doet geen pijn, zolang je er niet naar kijkt. Maar als je kijkt, dan komt het direct weer terug.

Vorig jaar op mijn moeders verjaardag gingen we met haar uit eten. Ik weet alleen nog dat ik ontzettend chagrijnig was, want mijn moeder was een typetje. Vooral in restaurants. Een vriendin van haar maakte er later nog een grapje over, over mijn moeder in restaurants. Hoe genant het soms was. Was op haar verjaardag ook zo. Ik kon haar wel achter het behang plakken.

Tsja.

Nu is die irritatie en dat etentje een diebare herinnering voor mijn hele gezin.

Het kan raar lopen.

Ik evalueer mijn week, zo op de zaterdagavond. Vooral omdat ik nadenk over mijn nieuwsbrief, die ik eigenlijk al vrijdag had moeten schrijven.

Voorlinden was wel een hoogtepunt, moet ik zeggen. Het heeft indruk op me gemaakt. Vooral het gebouw en de omgeving. Ik denk dat ik terug moet om een half uurtje niets anders te doen dan in die lange rare gang te gaan zitten met de ramen van boven tot onder.

Verder had ik iedere dag, behalve maandag, afspraken. Gelukkig maar. Januari was een beetje saai en eenzaam. Maar de koffietjes zijn weer op gang aan het komen. Daarom had ik drie dagen lang afspraken met oud-collega’s en semi-collega’s. Heerlijk bijpraten!

Want ik ben niet actief aan het solliciteren. Omdat ik niet precies weet wat ik wil en waar ik de meeste waarde kan toevoegen. Maar ik verzamel wel informatie! En introducties. Voor nog meer koffietjes.

Bovendien was dit de week dat ik besloot iedere week te bewegen. Dus was ik 4 keer in de sportschool en moest ik andere dagen zwemmen of wandelen. Gisteren na mijn date met N. zelfs eerder uit de bus gestapt en een paar extra rondjes door het mistige, doodstille dorp gegaan.

Oh en ik heb week 3 van mij policy clinic overleefd. Met moeite! Ik ben geloof ik niet precies genoeg voor deze opleiding – die eigenlijk vrijwilligerswerk blijkt te zijn. We zullen zien. Ik zit af en toe zuchtend achter de Zoom dus ik weet nog niet of het gaat lukken.

Verder geen nieuws! Hoop dat jouw week goed was en je geniet van je weekend!

De mogelijk toekomstig olympisch kampioen ijsdansen legde het uit: het moet moeiteloos lijken. Verslagen zat hij op een bank. Hij had vreselijke rugpijn maar stond op het punt om het ijs weer op te gaan om zijn vrouw op allerlei manieren boven zijn hoofd te tillen.

Je zag niet wat ze er aan deden, die pijn. Je zag hem alleen het ijs op gaan en slagen. Zonder zijn vrouw te laten vallen.

Het is wat me het meeste bijbleef van de documentaire over ijsdansers die ik gisteren keek. Nou ja, documentaire. Sprookje, zou je beter kunnen zeggen. Perfect geregiseerde poging om te zorgen voor meer bekendheid en het liefst ook meer punten. Misschien in de opmaat naar hun post-Olympische carrière.

De reden dat ik me opeens realiseerde dat het een prachtig sprookje was, was een van de eerste scenes. Daarin zijn de twee toekomstig kampioenen gezellig een ijsje aan het eten.

Ik wist eerst niet waarom dat ijsje me zo was bijgebleven na drie afleveringen. Maar vanochtend wist ik het opeens. Het was het bekende signaal. Want dat gebeurt nu altijd: hoe slanker de beroemde vrouw, hoe groter de kans dat ze gezien wordt met iets dat niet in het dieet van hele slanke vrouwen past. Ik herinner me een afgetrainde Instagraminfluenceter die zichzelf graag met pizza fotografeerde. En topmodellen die in ieder interview uitlegden dat ze graag pizza aten.

Het is de illusie die verkoopt. We willen graag geloven dat het kan, topmodellen-slank zijn en toch regelmatig pizza en ijs eten.

Net als we graag willen graag geloven dat die kunstdansathleten zonder veel moeite over het ijs dansen.

Aan de andere kant willen we ook graag zien dat er geleden is voor het succes. De stress, het doorzettingsvermogen, het vallen en weer opstaan.

Extra pijnlijk, dat vallen, bij ijsdansen en kunstschaatsen. En daarom des te spannender, vermoed ik.

Want ze mogen goden zijn, maar ze moeten wel menselijk blijven.

Een onmogelijke opgave.

Het is maar goed dat ik geen ijsdanser ben. Want dit blog heeft de illusie van moeiteloos al lang teniet gedaan.

Misschien scoor ik dan wel op menselijkheid.

Krijg je daar bonuspunten voor, als blogger?!

Zo mensen. Hier spreekt iemand tot je met buikspierpijn. Je hoort het goed! Spierpijn! Dat komt omdat ik van de ene dag op de andere in een sportbilly ben veranderd. Dat ging als volgt.

F. en ik besloten dat de Kerstkilo’s een beetje uit de hand waren gelopen. F. maakte een afspraak bij de sportschool voor een intake en een nieuw abonnement. Ik ging mee, want ik was nog nooit in de sportschool geweest maar ik dacht: misschien is dat pilates iets voor mij.

Voor zwemmen maken een paar kilo’s extra – of zelfs een boel kilo’s extra- niet zo veel uit. Vooral niet bij openwaterzwemmen! Dan is een beetje isolatie wel zo behulpzaam. Maar goed.

Eenmaal op de sportschool aangekomen legde ik uit dat ik vooral groepslaessen zou gaan doen, maar een intake hoorde er bij. Toen de aardige jongen die mijn intake deed mij had aangehoord (ik wil mijn core versterken), maakte hij met mij een programma op van die apparaten. Hmmm…., dacht ik, dat is eigenlijk wel heel leuk.

Daarna was het alsof er een switch om ging. Wandelen, zwemmen, sportschool … als ik maar iets doe iedere dag.

Daarom ga ik nu expres lopen als ik vroeger de tram of de auto nam. Op zoek naar die 10.000 stappen. Leek altijd onhaalbaar. Maar ja, ik heb de tijd.

Ik vind die sportschool ook een uitkomst. En niet alleen omdat het apparaat je helpt om buikspieroefeningen te doen die heel moeilijk zijn als je ze van jezelf thuis moet doen.

Ook omdat je zo een plek hebt waar je altijd heen kunt als je niets te doen hebt! En ik heb ook niets te doen!

Ik kan op maandag om 10:00 yoga doen, met alle andere mensen die kennelijk niets te doen hebben. LOL (beetje museum-op-dinsdagochtend-vibes).

Oude mensen moeten spieren bouwen, dus het zou goed zijn als dit een levenslange gewoonte wordt.

We zullen zien.

Tot nu toe geniet ik van de buikspierpijn!

Ik ging een online dienst opzeggen, omdat ik een afschrijving kreeg die ik niet begreep. En kwam er achter dat dat niet eenvoudig was.

In december heb ik een jaarabonnement op een SEO-dienst genomen – een plugin voor mijn website die me helopt om met AI iedere pagina van mijn website beter vindbaar te maken. Uitgebreid over geschreven.

Maar ik twijfel over die plugin, nu ik hem een tijdje gebruik. Niet in de laatste plaats omdat de vindbaarheid van deze website me niet boeit. Maar ook omdat ik de AI-suggesties die ik telkens krijg niet zo geweldig vind. En omdat ik, ondanks vele pogingen, maar niet kan uitvogelen hoe ik de SEO-ranker voor mijn pagina’s op groen kan krijgen. Kennelijk is mijn schrijfstijl zodanig onder de maat, dat zelfs oranje geen haalbare kaart is:

Bovendien kreeg ik van de week een factuur voor een afschrijving van een extra product waarvan ik niet wist dat ik het gekocht had. Dus tijd om op te zeggen.

Maar dat was niet makkelijk! Nadat ik op ‘opzeggen’ had geklikt (1), kreeg ik weer een scherm (2). Of ik misschien extra hulp nodig had:

Toen kreeg ik een scherm waarin me gevraagd werd of ik me realiseerde hoeveel voordelen ik had (3):

En dat was nog niet genoeg. Het volgende scherm gaf nog een overzicht van alle voordelen van de dienst (4). En – niet onbelangrijk – ik moest EEN VINKJE aanklikken.

Ik vermoed dat deze praktijken in Europa onder vuur zouden komen te liggen. Maar het is een Amerikaanse bedrijf, dus het kan gewoon:

Was dat alles? Nee hoor. Opzegknop 5:

Als je geen reden gaf, kon je uberhaupt niet verder in het scherm. Ook iets waarvan ik me afvraag of dat in Europa zou mogen, zo’n verplichte knop.

Ik geloof dat dat het laatste scherm was. Ik kan het niet meer helemaal terugvinden in al mijn screenshots.

Het kan zijn dat er nog een 6e was.

6 Keer bevestigen dat je op wilt zeggen. Het is me nogal een marketinginsteek.

Ik heb even de company values er op nageslagen.

Ik weet niet of je kunt zeggen dat het opzegproces er tegen in gaat? Want als je opzegt ben je geen klant meer …

Achteraf niet zo gek, deze aanpak. Toen ik bij het overzicht van oprichters keek, herkende ik iemand die volgens mij lang geroemd werd in de start-up wereld als iemand die fantatische marketingtactieken had en daar weer een online dienst van had gemaakt.

Tsja.

Gelukkig hebben ze nog tot december van dit jaar om me te helpen herinneren dat ik het echt nodig heb, deze plugin. Ik verwacht dat ik nog wel ergens in een mooie marketing automation terecht zal komen, met ongetwijfeld nog een flinke aanbieding.

Maar iets zegt me dat ik niet meer van gedachten zal veranderen …

Ik was vandaag voor het eerst in museum Voorlinden. Dat had ik best wat eerder kunnen doen.

Een paar jaar geleden gaf A. me een boek: waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt. Het was verrassend leuk. Ik weet de inhoud niet meer precies, maar wat me bij is gebleven dat nieuwe ervaringen er voor zorgen dat je je jong blijft voelen. Of dat de tijd langzamer gaat of juist sneller? Ik weet het niet meer. Alleen dat het goed voor je is.

Daar moest ik aan denken, terwijl ik allerlei nieuwe dingen deed. Zoals naar Voorlinden.

Ik was er nog nooit geweest. Aangezien het museum zich op 15 minuten (of, in mijn tempo, 19 minuten) fietsen bevindt was dat toch gek. Iedereen die ik ken is er geweest – en niet alleen mensen in de buurt. Ie-de-reen. Behalve ik.

Ik wist niet goed waarom ik nooit geweest was. En waarom het me altijd een beetje tegenstond. Maar wat ik me gaandeweg realiseerde was dat ik mijn hele beeld van het museum had gebaseerd op de twee kunstwerken die iedereen altijd op Instagram deelde. Het zwembad en de twee twee-keer-zo-grote mensen. En die spraken me niet aan.

Het was een domme fout. Het heeft me een heleboel doen missen de afgelopen jaren, vermoed ik.

Gelukkig stelde vriendin W. stelde het voor en dacht ik … why not?!

Het gebouw is de helft van het plezier. Het uitzicht, de lange gang met banken waar je gewoon een beetje naar buiten kan kijken. De grote witte muren, de houten vloeren, het dak … prachtig.

Ik kan niet wachten tot de tuin weer bloeit (en daarvoor heb je geen toegangsbewijs van 22 euro nodig. de museumkaart is niet geldig).

Ik vond niet alles even aansprekend. Sommige dingen waren weliswaar indrukwekkend maar ook een beetje makkelijk. Of juist heel moeilijk te begrijpen (waar ik een beetje giechelig van werd, geef ik toe).

En toch heb ik genoten. Vooral van de tentoonstelling van Shilta Gupta.

Moderne kunst is vaak moeilijk te begrijpen. Of lastig mooi te vinden als je het verhaal er achter niet kent. Maar soms kan het je echt grijpen. Omdat iemand een thema als het ware vastpakt en er een totaal nieuwe draai aan geeft.

Het grote thema van Gupta is poëzie (denk ik). En dan specifiek verboden poëzie of althans woorden die niet mogen worden uitgesproken. Dichters die de mond gesnoerd wordt, van vroeger en van nu. En met dat gegeven maakt ze vervolgens tastbare objecten. Zoals deze indrukwekkende installatie waar je door heen kunt lopen:

Hoe kom je er op? vroeg ik me telkens weer af. Hoe maak je van iets dat niet tastbaar is zoveel concrete, tastbare uitingen?

Zo had ik eigenlijk nog 30 minuten voor bovenstaand klapperbord (zo’n bord als je hebt op vliegvelden) willen zitten. Ik vond het briljant op zoveel manieren. Als Voorlinden de museumkaart zou accepteren, was ik volgende week teruggegaan om er nog een tijdje te zitten. Maar helaas! Wekelijks een ticket kopen is me een beetje te gek. Denk ik. Wie weet.

De tentoonstelling van Gupta is een aanrader voor iedereen die van tekst houdt. En helemaal voor iedereen die van gedichten houdt.

Maar er was nog veel meer kunst die verbaasde en verraste. Niet alleen die ietwat makkelijke kunst die je op Instagram ziet. Ook heel veel andere dingen. Echt een aanrader.

En (tip!): als je van plan bent te gaan en je bent iemand die wel houdt van een beetje performance art, zorg dan dat je een uurtje extra uittrekt en wordt onderdeel van de tentoonstelling. Je kunt je tijdslot hier boeken. Je hoeft er niets voor te kunnen, behalve een uur lang concentreren op een activiteit.

PS Een kaartje is dus 22 euro en de museumkaart is nniet geldig. Er is een mooi maar niet goedkoop restaurant, parkeren en bezoek van de tuin/landgoed zijn gratis. Hele fijne museumwinkel (kun je ook in zonder kaartje). De mooiste toiletten die ik ooit in een museum heb gezien. En let op: het is een stukje lopen vanaf de parkeerplaats naar de ingang, mocht je slecht ter been zijn. En het is ook een flink eind vanaf de bushalte, maar te doen als je gewoon mobiel bent. Oh en tenslotte: er zijn iedere week stilte-uren, Stilte-op-sokken-uren