Ik zit in de trein van Arnhem naar Utrecht. Gebeurt niet vaak.
Ik liep net door stil en heiig Arnhem en dacht: mooi is het hier.
Ik haalde koffie, keek om me geen in het stille station, checkte in (op zich al bijzonder), zag de mistige kerktorens in de verte, vond een plekje.
Als toerist is alles bijzonder.
Ik denk wel eens: dat is het leuke aan expat zijn, dat alles bijzonder is. Zelfs naar de supermarkt gaan. In het buitenland omdat het exotisch is (en blijft) en in Nederland omdat het bekend is.
In een Nederlandse trein zitten, op weg naar iets of iemand, is voor mij bijzonder.
Ik keek naar de meneer tegenover me, in zijn dagelijkse ritueel van iPad, koptelefoon, krant en dacht: blijft het leven bijzonder, als ik weer in Nederland woon?
Ben ik voor altijd verpest?
Maar toen herrinnerde ik me hoe ik als kind iedere dag genoot van de mist over de weilanden op weg naar school met mijn Walkman op mijn hoofd.
Het leven is altijd bijzonder, iedere minuut. Al was het maar omdat iedere minuut een oneindige hoeveelheid keuzes in zich bergt en zo veel mooie momenten.
Je moet het alleen blijven zien.
- 50 worden: het alternatief is minder - 11 augustus 2024
- Vakantie - 1 augustus 2024
- Achieve more - 25 mei 2024
Wat was je dichtbij! (zonder dat ik het wist…)
Je blijven verwonderen is een gave.
Een gave – of een cadeautje!
of een mindset?
Mooi. Deze Raaphorst gezien vandaag? http://raaphorst.info/post/79448457144/holocaust-survivor-alice-herz-sommer-my-world
Zeker weten! Life is beautiful.
Geluk zit in kleine dingen! Maak er een mooie dag van.
Mooi!