Ik lig al dagen ziek op de bank naar Bones te kijken – seizoen 4 inmiddels – en af en toe, als mijn hoofd het toelaat, een klein uitstapje of wat lezen. Er is zoveel moois te lezen over AI, als je alle blablabla-het-ligt-aan-je-prompt overslaat.
Mijn antibiotica doet het nog niet dus ik kan niet heel goed nadenken. Maar wel net genoeg om ingevingen te hebben. Anders dan hoe ik het snelst naar het volgende level van Candy Crush kom.
Die ingevingen heb ik nodig, want ik ben bezig met een presentatie voor een verhaal komende week over AI en creativiteit. Of eigenlijk over AI en verspilling. Maar dan met het oog op de creatieve sector. Of vanuit de creatieve sector.
Nu ik er zo over nadenk realiseer ik me dat ik eigenlijk zelf een soort prompt-machine ben. Stop er een prompt in (“maak een verhaal van een half uur voor een groep merkeigenaren over AI en creativiteit”) en er rolt iets uit. Uiteraard met mijn eigen guard rails, want die vul ik lekker zelf in (“ga er van uit dat je publiek niet helemaal precies weet wat AI is en stel je tot doel dat ze met een kritische blik en beter besef naar buiten lopen”).
Het menselijk brein is misschien gewoon een algoritme. Alleen dan een heel ingewikkeld algoritme waarvan ik blijf hopen dat we het nooit zullen kunnen namaken. Als je het maar de goede opdracht geeft, komt er meestal wel goede output uit.
Het verschil tussen het invoeren van deze prompt in je favoriete AI-tool of hem mijn kant op te gooien is dat de combinatie van eigenzinnigheid, visie, ervaring en kennis niet zo goed vervangen kan worden door een systeem dat gemaakt is om te herkauwen wat anderen al gedaan hebben.
EN LAAT DAT NOU PRECIES DE BOODSCHAP ZIJN VAN MIJN PRESENTATIE.
Zo.
Ziek maar scherp!
Ziek maar scherp! haha, zeker weten.
Beterschap!
Zo is het! Vandaag als compromis maar 2100 meter gezwommen ipv mijn gebruikelijk 3600m. Zodat ik wel scherp kan blijven 🙂
Ik snap ook nog steeds niet zo goed waarom AI ingezet wordt om teksten te produceren. Of misschien snap ik het wel, maar wil ik niet mee in die massale eenheidsworst. Als je zo’n tekst leest, dan weet je toch zelf wel dat het niet ‘jouw stem’ is? Dat pik je toch gewoon niet?
Ik vraag heus wel eens een beoordeling van teksten, maar dan op logica. Dat die 🐱 dan vindt dat hij de tekst moet herschrijven, is zijn probleem (is die kat mannelijk of vrouwelijk? Le chat… zegt genoeg).
Hij kan alleen veel sneller en logischer zoeken. Moest-ie zich tot beperken.
Mijn conclusie is dat het 1) gemak is, vooral voor mensen die niet veel hebben met teksten schrijven of onzeker zijn; 2) voor veel mensen een verbetering is ten opzichte van wat ze zelf zouden produceren; en 3) mensen last hebben van automation bias, namelijk dat computers beter zijn dan zij zelf; en 4: dat mensen in de hype trappen en gaan geloven dat dit onvermijdelijk is.
(ik voel een blog aankomen!)