Ik was op vakantie en dat was lekker. Maar op vakantie neem je jezelf mee. Je kunt niet weglopen van jezelf en je gedachten. Je kunt jezelf alleen even op pauze zetten.
Het was niet mijn topjaar, mijn 51e levensjaar, of liever gezegd: 2025 tot nu toe. Ik ging de zomervakantie in met een gevoel van vermoeidheid maar ook met een grote vraag. En meerdere uitdagingen.
Ik kon niet alles vermijden (de afhandeling van mijn moeders nalatenschap, bijvoorbeeld, gedoe met bankpapieren, etc. etc.) maar de vrage kon ik even laten voor wat ze waren.
Ondanks momenten van grote stress was het toch een fijne vakantie.
En op de terugweg in de auto begon het te dagen. Toen ik weer thuis wakker werd, na de eerste nacht terug, zag ik het opeens, het antwoord op een van mijn Grote Vragen. Die vooral bestond uit: ‘Waarom’?
Ze zeggen vaak dat je afstand nodig hebt om dingen helder te zien en dat klopt natuurlijk. Afstand in meters, afstand in tijd, het helpt.
Je kunt alleen geen afstand nemen van jezelf.
164/1000
Vorige week stelde iemand me de vraag ‘pieker je als je ‘s nachts wakker ligt?’. Nee, maar het inzicht kwam pas vannacht (ergens tussen 3 en 6). Ik pieker niet, ik denk na, ik krijg ideeën – die ik gek genoeg het liefst meteen zou uitvoeren. Blijkbaar werk ik dus op gebroken nachten.
Ik nam even afstand van mijn ideeën en kwam tot een conclusie.
‘Waarom’ vind ik dan weer de moeilijkste vraag.
Haha. ‘Piekeren’ is ook maar een perspectief, bedoel je? Het lijkt me OK om een bepaald ritme te hebben, als het geen negatieve invloed heeft op je leven.
Soms is ‘waarom’ (in dit geval als in ‘waarom liep dit nou zo?’) best een goede vraag.