Vandaag sprak ik iemand die 4 vriendinnen heeft die ze al vanaf de peuterschool kent. Vanaf dat ze 4 of 5 was. Ze woont ook in het dorp waar ze is opgegroeid. En hun kinderen gaan naar dezelfde basisschool en middelbare school als hun ouders. En dezelfde hockeyclub.
Het was vooral een veilig gevoel, zei ze, om op te groeien met een vaste groep vriendinnen die op dezelfde scholen zaten en in dezelfde klassen. Dat kan ik me goed voorstellen. Want omgekeerd is het misschien niet zo zeer onveilig, maar soms wel eenzaam om niet die basisvriendengroep te hebben als je jong bent.
Ik ken niemand meer uit het dorp waar ik ben opgegroeid. Het was daarom extra bijzonder om mijn oude buurjongen te zien, op mijn moeders uitvaart laatst. Voor het eerst in ruim 30 jaar.
Het was gek om in die 10 minuten dat we elkaar spraken te ontdekken hoeveel hij nog wist. Alsof er uit het niets een getuige uit mijn jeugd opstond die mijn eigen herinnering aan mijn jeugd valideerde.
Dat is natuurlijk ook een belangrijk voordeel van vrienden uit je jeugd: zij kenden je eerder dan je partner. Naast je ouders en eventuele broers of zussen, zijn zij de getuigen van je jeugd. Als enigen zien zij wie je was in de persoon die je nu bent. En kunnen ze je hele levenslijn tekenen.
Ik heb geen vrienden uit mijn jeugd, of van mijn middelbare school. Mijn vriendenkring is anders samengesteld. Vriendin uit mijn jaarclub, vriendin uit mijn eerste baan, vriendin die ik op de school van mijn kinderen heb leren kennen, vriendin die ik van Twitter ken, vriendinnen uit mijn tijd in het buitenland … het is een diverse groep die elkaar eigenlijk nauwelijks tegenkomt. In sommige gevallen zelfs nooit.
Voordeel van mijn vriendenkring is dat er altijd ruimte is voor nieuwe vrienden. Iets dat (heb ik gemerkt) bij mensen die al van jongsafaan dezelfde vrienden hebben, soms wat lastiger is. Maar als je zoals ik vaak gedwongen op zoek moest naar nieuwe vrienden, blijf je altijd open staan.
Mijn theorie is dat je misschien wel genoeg aan een handvol vrienden. Maar dat neemt niet weg dat je telkens opnieuw diepe vriendschappen kunt ontwikkelen rondom nieuwe interesses of nieuwe fases in je leven. Of bijvoorbeeld met collega’s.
Dus wie weet wie er nog op jouw of mijn pad komt?
121/1000
Van dit blog word ik filosofisch geloof ik. Wat zijn vrienden? Mensen die komen en gaan in je leven, mensen die je met golfbewegingen tegenkomt. En als je ze dan tegenkomt, is het net alsof je elkaar gisteren nog gezien hebt. Er hoeft niet zo nodig bijgekletst te worden, je gaat verder waar je gebleven was. Er is wel iets gemeenschappelijks, maar dat kan steeds anders zijn. Een vriendin had een fles Jägermeister in de vriezer gelegd ‘voor als ik kwam’. Niemand mocht daar aankomen. Ze woont wel 18.750 kilometer verderop, niet zo evident dat ik zomaar op de stoep sta. De eerste avond openden we de fles, om na de eerste slok in lachen uit te barsten en te constateren dat het goedje toch wel erg zoet was. De mannen dronken stoer de rest op. Gelukkig had ik Juttertje voor ons meegenomen. Vrienden… rare wezens 😉
Ja, afstand maakt niet uit bij goede vrienden, mooi is dat!