Ik was zenuwachtig vandaag. We hadden een debat. Is onderdeel van het werk als beleidsmedewerker, of je nou bij een ministerie, een gemeente, waterschap of provincie werkt (of bij de Eerste of Tweede Kamer natuurlijk).
Ik had dit type debat (er zijn verschillende soorten, die allemaal andere voorbereiding en inzet vragen. Veel geleerd de afgelopen jaren) maar 1 keer meegemaakt en dat was het meest stressvolle half uurtje van de afgelopen twee jaar. Ik had het onderschat, we hadden geen duidelijk proces, niet genoeg mensen … brrr. Het ging goed maar het was niet fijn. Dus ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten.
Ik was eerst heel relaxed. Ik vertelde mezelf dat we alles goed hadden voorbereid, dat we onze onderwerpen kennen, dat we we met genoeg mensen zouden zijn, etc. Het is nu eenmaal zo met een debat dat het vrijwel direct een sneltrein wordt, en opeens is de trein bij het station en is het weer voorbij. Dus je weet: we starten en we doen ons best en we dealen met wat er op ons afkomt.
Maar toch werd ik langzam een beetje zenuwachtig.
Tot ik met collegas afsprak om eerst samen te gaan zitten, kopje koffie te drinken, proces te bespreken, wie doet wat … en toen was alles OK. Ik was rustig.
Ik heb geleerd de afgelopen twee jaar dat die stressvolle momenten er bij horen maar ook eigenlijk wel leuk zijn. Onder druk presteren heeft wel iets. Vooral als je het samen kunt doen (in je eentje is het een ander verhaal!).
Ik roep altijd tegen mezelf en tegen mijn collega’s: dit is het hart van de democratie! Het is een voorrecht om dit te doen en het is ook gaaf om dit te doen. Er zijn niet zo heel veel mensen die dit ooit mee maken. We moeten er ook een beetje van genieten.
Rustig blijven is belangrijk. Niet dat ik van nature een rustig persoon ben (nope!) maar ik probeer voor mijn doen rustig te blijven. Dat kan ook, als je vertrouwen hebt in jezelf en in de anderen. In de gezamenlijke dossierkennis, in dit geval. In de achtervang, de collega’s die klaar staan om bij te springen als het nodig is. Te weten dat je elkaar allemaal probeert te helpen.
Nou ja. Samengevat: ervaring helpt. Want dan heb je vertrouwen, blijf je rustiger, dan gaat het beter.
Ik ben niet geselecteerd op mijn vermogen om onder druk te kunnen presteren. Ik hebben geen stressbestendigheidsassessment gedaan om te kijken of ik het aan zou kunnen. En er is geen cursus voor (ook al proberen we wel te oefenen).
Daarom is ervaring belangrijk.
Als je het eenmaal doet, de ervaring krijgt, dan blijkt dat samen onder druk presteren ook heel leuk kan zijn. Met dat gevoel van ‘we did it!’ aan het einde. En dat is redelijk onbetaalbaar.
39/1000
Reageren?