We zijn allemaal een krukje met drie poten, zei AM. tegen me. We steunen op drie poten: identiteit, werk en familie/gezin/vrienden. Zodra er een gaat wiebelen, gaat alles wiebelen.
Ik belde haar op weg naar de begraafplaats waar de as van mijn moeder ligt. Het was Allerzielen en de monumentale begraafplaats staat er om bekend dat dat groots wordt ‘gevierd’. Overal stonden al kraampjes en lampjes en kaarsjes en lantaarns. Ik was er toen het nog licht was en vertrok voordat het donker was. Te veel poespas voor mij. Al geef ik toe dat het troostend is om mensen tegen te komen, ook op weg naar een graf met een bloemetje of een kaarsje, en dan even ‘Goedemiddag’ tegen elkaar te zeggen.
Ik wist helemaal niet dat mensen dat deden, naar de begraafplaats gaan. Het is alsof je toetreedt tot een nieuwe wereld waar je eigenlijk niet bij wilt horen. Maar als je er dan bij hoort, ben je blij dat je niet alleen bent.
Het blijft raar om te ervaren hoe rauw verdriet blijft.
Deze week is het al 7 maanden geleden en toch ben ik af en toe intens verdrietig. Zelfs al zag ik het al jaren aankomen. Zelfs al was mijn moeder op leeftijd. Zelfs al zijn er 1000 rationele argumenten om er vrede mee te hebben. Het maakt niet uit: het blijft rouw. En rauw. En er blijven momenten dat die pijnlijke plek opeens weer een nieuwe por krijgt.
Zoals afgelopen weekend, toen ik uit eten was met de (schoon) familie. We zien elkaar maar 1 keer per jaar, dus natuurlijk moest ik vertellen over mijn werk, over mijn moeder, over de eindexamens van de kinderen, over mijn oudste die uit huis is. Maar later vroeg ik me af of dat nou wel zo verstandig was.
Iedere keer dat je praat over wat je verdrietig maakt, word je als het ware teruggezogen in dat verdriet, in die gebeurtenis. Iedere keer doe je een stapje terug in plaats van een stapje vooruit.
Na een tijdje werd ik stil, aan tafel. Ik keek naar mijn tafelgenoten en realiseerde me dat de meesten van hen – voor zover in mijn leeftijdscategorie – hun moeder nog hadden (niet allemaal). Een rare gedachte was het. Die me nog stiller maakte.
Zo gaat het telkens. Iedere keer doet iets de poten van je krukje opnieuw wiebelen, zonder dat je er iets aan kunt doen. En moet je weer de balans en de stevigheid opzoeken.
Mooie metafoor, dat krukje, AM. 😘
214/1000
- 10 Social media tips voor kandidaat-raadsleden: hoe je vindbaar wordt, bereikbaar blijft en impact maakt - 16 januari 2026
- Bedank de mensen die je een pootje geven - 15 januari 2026
- Te AI-ig - 14 januari 2026
Ontdek meer van Elja Daae
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
“Rouw is liefde die de weg kwijt is”, hoorde ik laatst iemand zeggen. Dat zal altijd een beetje blijven dus denk ik. Dat is verdrietig, maar juist ook wel weer mooi. Want dan blijft je moeder altijd een beetje bij je.
Prachtig. ❤️
Mooie metafoor zo’n krukje.
Is het erg om even teruggezogen te worden? Is dat niet juist de rauwe rouw? Zelfs na ruim 20 jaar overvalt rouw soms nog. Het zij zo (vind ik, puur persoonlijk dus).
Bij rouw weet ik niet of het erg is. Wel hij dingen die je wilt afsluiten om verder te kunnen gaan.