Ik was onverwacht op vakantie, de afgelopen weken. Eerst was ik met V. mee naar Frankrijk. En toen op familiebezoek in Engeland. Geen blog. Geen nieuwsbrieven. Best lekker, een tijdje niets. Een vakantie van het niet-werken van de afgelopen 6 maanden.
Pas gisteren realiseerde ik me dat het zondag was en ik alweer vergeten was om mijn nieuwsbrief te schrijven. Maar ik had ook eigenlijk niets te melden. Weinig gelezen over werkdingen, de afgelopen weken. En zonder dat ik het door had is mijn nieuwsbrief toch een werkding geworden.
Het was tijd voor een vakantie. Na 6 maanden niet werken leek het wel of niet-werken mijn baan was geworden. Terwijl ik niet werkte en ook niet solliciteerde, was ik wel de hele dag met (niet-) werk bezig.
Tien keer per dag LinkedIn openen. Afspraken met oud-collega’s en mensen uit mijn netwerk. Heel veel lezen over werkonderwerpen. Intensieve opleiding doen over mijn vak. Bloggen over mijn vak. Nieuwsbrief. Etc. etc.
En heel veel aan mensen uitleggen dat ik niet werkte en niet op zoek was naar werk.
Die vakantie van niet-werken kwam op het juiste moment. Ik had het druk met tuinieren, uit eten gaan, de omgeving. verkennen en familie zien.
De enige AI-gerelateerde gekte die ik tegenkwam was dit rare fenomeen in Leeds Castle, waar je met een voormalige koningin en bewoonster kon spreken:
De koningin, die met een Engelse koning was getrouwd en uit Spanje kwam, had gek genoeg een Amerikaans accent. En er moest de hele dag een suppoost naast staan om te zorgen dat bezoekers instructies opvolgden. Anders zei ze niets. Ik vond het wel symoblisch: AI als leuk idee, dat perfecte instructies nodig heeft voor een matig resultaat 🙂
Maar verder was ik met uitzondering van 1 gesprek niet met AI bezig.
Op het lijstje van ‘dingen die ik kan doen als ik ontslag neem’ stonden dit soort reisjes. Naar familie, met vriendinnen. Dingen waar je normaal vakantiedagen aan moet opofferen.
Ik ga langzaam weer actief niet-werien. Eens kijken of er iets veranderd is na een paar weken niets doen….
Reageren?