Vandaag waren H en ik in het Kröller Möller. Het aantal Van Goghs dat ik deze week gezien heb zal ik niet vaak meer halen, denk ik. 150? Zoiets?
H. leest net als ik dat boek, ‘Dat kan mijn kleine zusje ook’. En net als ik is ze blijven steken bij de impressionisten. En vooral bij Van Gogh. Hij is een bijzonder iemand die je niet los laat, door al zijn worsteling. En door zijn invloed op alle kunst die na hem kwam. Plus, dat impressionisme! Zo mooi.
Volgens de podcast die ik maandag noemde probeerden de puissant rijke mevrouw en meneer Kröller Möller (waarmee waren ze zo rijk geworden, eigenlijk? iets van handel? Maar waarin? Tijd voor Google? Niemand wordt zo maar rijk…) alle Van Gogh’s te kopen van de weduwe van Vincent’s broer Theo. De totale collectie, dus. Alles, behalve wat hij al had weggegeven.
Dat is niet gelukt, maar na zijn dood zijn ze samen op jacht gegaan om de exemplaren die verkocht werden alsnog op te sporen en op te kopen. Daarom heeft het museum de een-na-grootste collectie Van Gogh’s ter wereld.
Daarom kunnen we er van genieten in Nederland. Behalve het beroemde ‘Cafeterras bij nacht’, want die is op reis naar Japan.
Van Gogh, again
Mijn favoriete schilderijen van Van Gogh vandaag waren de olijfgaard bij de ‘inrichting’ (eufemistisch woord voor wat het was), die ik in het echt heb gezien, deze zomer toen we daar waren:
En de landweg bij nacht. Zo mooi! De foto’s die je online vindt doen het schilderij geen recht, maar dat is heel vaak zo weet ik inmiddels. Het is veel groter dan je denkt. En Van Gogh heeft de verf heel dik opgebracht zodat je een bijzonder effect krijgt. Dat was bij heel veel werken zo, trouwens.
Ook ontdekt: een soort voorstudie van de aardappeleters, waar niet die twee theepotten op staan die ik maandag ontdekte. Hij heet wel vrolijk ‘De aardappeleters’, dus je zou kunnen denken dat dat het beroemde schilderij is. Is alleen niet zo.
En nóg een schilderij van de vrouw van de bevriende postbode in Arles, Roulin. Van Gogh schilderde voor het eerst een hele familie, inclusief de baby. Hij schilderde ze meerdere keren en gaf ze ook 1 exemplaar per familielid cadeau. Helaas voor hen hebben ze ze alle 5 na zijn dood verkocht.
In de tentoonstelling in het Van Gogh museum over de familie Roulin hangen 3 precies dezelfde schilderijen van mevrouw Roulin naast elkaar! Maar daar zeiden ze lekker niets over op het kaartje in het Kröller Möller. Begrijpelijk, begrijpelijk, het is toch minder leuk als het minder uniek is. Maar wij weten beter. Het enige verschil dat ik zag was haar ring, die met een enorme dikke klodder verf was gemaakt zodat hij uitstak alsof hij echt was.
Jaja. Als je dan toch de tijd hebt, kun je je leesbril opzetten en met je neus bovenop zo’n schilderij gaan staan. Dus dat hebben we ook gedaan.
Winterlandschappen zijn mijn nieuwe favo
Misschien net zo mooi als die Van Gogh’s vond ik dit schilderij, ‘Sneeuwstudie’ van Floris Verster. Sorry, Vincnet.
Niet dat ik weet wie Floris Verster is. Ik moet het nog even googlen (zo te zien heb ik weer een lijst met musea gevonden om af te gaan!).
Ik denk niet dat je het kunt zien (tenzij je dit leest op een scherm waarop je kunt inzoomen), maar het is zo ongelofelijk mooi hoe hij sneeuw heeft geschilderd die helemaal niet wit is. Maar blauw en roze. En toch is het echt sneeuw. Ik zou hier de rest van mijn leven naar kunnen kijken en het zou nooit vervelen.
(toen ik met W. naar Singer was, ontdekte ik al een voorliefde voor sneeuwlandshappen waarvan ik niet wist dat ik die had. Extra opvallend omdat W. winterlandschappen totaal niet leuk vond en juist voor stillevens van bloemen ging. Grappig genoeg heeft mijn moeder ook twee schilderijtjes met sneeuwlandschappen. maar die heeft ze pas gekocht toen ik al uit huis was. go figure)
Anyway. Er hangt veel moois in dat museum! Picasso’s ook, inclusief een beeld waarvan ik laatst nog een foto tegenkwam. Of eigenlijk waren er heel veel werken die me bekend voorkwamen.
H. en ik grapten tegen elkaar dat het de hoogste tijd wordt dat we eens doorlezen in ons kunstboek. Maar allebei vinden we dat impressionisme zo mooi. Er is ook nog zoveel over te leren. Dus of we ooit bij Picasso en het kubisme aanlanden, ik weet het niet.
Trouwens, ook het gebouw is bijzonder en mooi. En die beelden. En de heide! Die was regenachtig en mistig en daarom totaal verlaten en een genot om doorheen te lopen.
Kunst moet je beleven
Ik weet niet welke criteria het museum hanteert voor het aankopen van nieuw werk en voor tentoonstellingen. Er zaten bijzondere, ultramoderne exposities bij.
Voor mij kwam de echte verrassing pas op het einde van ons bezoek. Terwijl H. de museumwinkel ging verkennen, liep ik nog even de expositiezaal tegenover de ingang in. Ik werd getrokken door wat ik dacht dat een rood kurken- of kralengordijn was. Maar wat rode lijnen met daaraan gekookte en geregen runderbotten bleken te zijn.
Het klinkt verselijk maar het was heel decoratief en aantrekkelijk. Van veraf althans.
Het was ook direct een ERVARING. Er stond een grote tekst op de muur die uitlegde dat het juist de bedoeling van de kunstenaar was dat je ‘interacteerde’ met de kunst door er doorheen te lopen. Maar dat je dat, als je niet wilde, kon vermijden door om te lopen en via een andere ingang de expositie in te lopen.
Door die tekst werd het meteen een experience. Het voelde gedurfd. En het voelde ook raar, die grote botten en het geluid dat het gordijn maakt als je er doorheen loopt.
Maar daar bleef het niet bij. Het volgende kunstwerk bestond uit twee grote scharnierende schermen waarvan je op het eerste gezicht dacht dat ze bij het museum hoorde. Maar waarvan je werd uitgenodigd om ze te bewegen.
En er was een grote kunstopstelling waar je in moest gaan zitten. Er stonden ook banken. De kunstenaar die dat maakte, vond dat kunst democratisch moest zijn, dat je er onderdeel van moest zijn.
Ik kreeg een grote glimlach op mijn gezicht en ben eerst H. gaan halen uit de museumwinkel om samen op de bank te gaan zitten. Want dit was duidelijk iets dat je samen moest meemaken.
De andere objecten en kunstwerken waren allemaal even bijzonder. Zoals zwevende keien. En een muurschildering gemaakt van modder uit een of andere rivier.
Hop naar Otterlo
Ik had meer foto’s moeten nemen voor jullie. Of misschien moeten jullie zelf gaan kijken.
Als er een nadeel te benoemen is, is het dat er nogal een hoge drempel is voor het Kröller Möller. Niet alleen omdat het in een dunbevolkt gebied ligt en de meeste in Nederland mensen een eind moeten reizen om er te komen. Maar vooral omdat de toegang tot het park Hoge Veluwe prijzig is. Plus parkeerkosten … het loopt flink op. Je krijgt er gratis witte fietsen voor terug, maar toch. Het leidt ertoe dat al deze prachtige werken uiteindelijk denk ik maar voor een kleine groep mensen toegankelijk blijven.
Ik voelde me onderdeel van een elitaire groep (negatief) maar ook gewoon blij dat we het ons konden veroorloven (positief). Plus het witte fietsenritje, de regen, de heide, de wandeling terug …
Genoten.
123/1000
- Vertel jezelf verhalen over jezelf – maar zorg wel dat ze kloppen - 22 januari 2026
- Ben je bezoeker van het museum? Of word je onderdeel van een geheel? - 20 januari 2026
- Waar is Elja mee bezig (in januari 2026)? - 17 januari 2026
Ontdek meer van Elja Daae
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Helemaal achterin de tuin staat een trap naar de hemel. Die staat ook beschreven in de dwarsligger De 222 gekste plekken van Nederland. Ik heb het onzalige idee opgepakt dat ik al die plekken met mijn eigen ogen gezien (en dus gefotografeerd) moet hebben. Helaas bestaan ze niet alle 222 meer. Maar ook dat levert soms mooie gesprekken op met bijvoorbeeld de makers van een kunstwerk.
Eens met jouw reactie op het museum, het ís spectaculair. Vroeger was het overigens wel betaalbaar, geen idee wie op het onzalige idee van die hoge kosten is gekomen. De laatste keer ging ik voor de trap, dure grap die trap 😉
Na jouw beschrijving van die extra expositie plan ik iets in december, een extra lange dag om te genieten. Kom maar door met nóg meer tips!
Ha! Ik blijf tips zoeken voor je. Totaal eigenbelang natuurlijk 🙂
Welke trap???
En eigenbelang is ook belang 😁
De hoge kosten komen doordat het park maar een beperkte hoeveelheid overheidssubsidie ontvangt, wat te weinig is om het hele park zo goed te onderhouden.
Die hoge kosten zijn echt een groot nadeel om het park en het museum te bezoeken en tegelijk ook wel weer heel verklaarbaar als je bedenkt wat het kost om alles te onderhouden. Van mij mogen ze die overheidssubsidies die het park krijgt wel ophogen😊