Ik deed vandaag een aantal dingen die ik al een tijdje wilde doen maar waar ik nooit tijd voor neem: 1) lunchen met AM; 2) een museumjaarkaart kopen; en 3; fotografietentoonstellingen bezoeken.
Iets meer dan 2 jaar geleden waren AM en ik aan het lunchen in The Dylan toen ik gebeld werd dat ik de baan had waar ik op had gesolliciteerd. Vandaag vierden we dat opnieuw, met precies dezelfde gerechten als 2 jaar geleden. Traditie!
Daarna moest AM aan het werk maar ik niet.
Paris!
Ik ging foto’s kijken van Parijs uit 1904 -1908 in Huis Marseille. Mooi hoor. Gevouwen en wijken die niet meer bestaan maar dankzij een slim stadsbestuur toch zijn vastgelegd. Ze schreven jaarlijks een fitowedstrijd uit. De foto’s van de winnaars gingen naar de gemeente. En ieder jaar draaideuren opdracht om bepaalde plekken en wijken in Parijs.
Extra bijzonder omdat je overal mensen ziet die er natuurlijk uitzien maar totaal geposeerd zijn (vanwege de lange belichting die nodig was). De mooiste vind ik de serie over Montmartre.
Nog meer fotografie
Toen naar Foam voor de tentoonstelling van Saul Leiter. Mijn soort fotografie! Genieten. En de foto die in de media gebruikt wordt is in het echt 10 keer zo mooi (met die rode paraplu in de sneeuw). Ik heb hem goed gestudeerd van dichtbij. (Vandaag was de eerste dag OOT dat ik mijn leesbril op moest in een museum. Worth it!)
En toen weer Parijs: ik ging naar galerie Galerie Fontana voor de tentoonstelling Les ruines de Paris. Officieel geen fotografie, zei de galeriehouder, want allemaal met AI gegenereerd. Dat is kennelijk moeilijker dan het klinkt want het kostte 1000 uur en 52000 afbeeldingen, met zo’n 650 iteraties per afbeelding.
(Bij een van de afbeeldingen, van de moulin rouge, zie je in het klein al die iteraties. Leuk gedaan).
Het concept is interessant: het idee is dat je iconisch Parijs ziet maar dan alsof er opeens geen mensen meer bestaan.
Het is een soort Urbex: een fotografie categorie rondom ‘urban exploring’ waarbij fotografen verlaten plaatsen (gevouwen) fotograferen. Google maar eens. Verzonnen urbex. AI urbex!
De galeriehouder zei dat de kunstenaars echt eigen foto’s en archieffoto’s hadden gebruikt. Dus.
Wat interessanter was, was dat ik het gevoel had dat het niet klopte. Ik kon maar niet uitvogelen hoe het zat. Hoe lang duurt het voor gebouwen overwoekerd raken? Wanneer vallen de glazen in een restaurant om als er niemand meer is? En hoe dan? Wanneer kruipt de schimmel tegen de muren?
Het was misschien juist daarom fascinerend. Omdat het niet klopt met echte urbex. Kunst is pas Kunst als het iets teweeg brengt. Als je blijft kijken omdat het je raakt, bezig houdt.
Des te meer reden om een kijkje te gaan nemen! Tot 3 mei, dacht ik.
Vakantie!
De staycation gaat top. Ik ben met boek 6 bezig. Ik gek in de tuin gewerkt en de bramen gesnoeid. De kas klaargemaakt. musea bezocht. Managementboek gelezen. Nagedacht. Uitgeslapen. Gezwommen. Gegeten met vriendinnen. Ontbeten met mijn kinderen en ‘s avonds samen TV gekeken. Benieuwd wat ik morgen ga doen!
45/1000
- Voor alles is een laatste keer - 16 maart 2026
- AI en creativiteit - 13 maart 2026
- Tussen twee banen in: een plan van aanpak - 12 maart 2026