Het gebeurt de hele tijd: ik lees iets dat niet zo interessant lijkt. Maar later schiet een detail uit een artikel of bericht me weer te binnen. En dan kan ik het niet meer vinden. Hoeveel ik ook opsla en bewaar, sommige informatie gaat toch gewoon verloren.
Het ligt niet aan een gebrek aan methodes en tools voor het bijhouden van notities, dat ik soms informatie niet meer terug kan vinden. Wie Frank volgt weet dat er eindeloze manieren zijn om informatie te bewaren en te indexeren, online of op papier.
Maar je kunt niet alles dat je tegenkomt bewaren en opslaan. Niet alles dat je leest, niet alles dat je denkt en niet alles dat je in de wereld tegenkomt. Tenzij je gelooft in de apparaten die sommige techbedrijven beloven. Die zorgen dat je al je gesprekken opnemen, uitschrijven en bewaren. Koppel dat aan overal waar je bent geweest, iedereen die je kent, iedere email en aantekening. Niets gaat meer verloren en al die data levert alle connecties en verbanden.
Informatie is grip
Het klinkt voor mij als een nachtmerrie, maar ik begrijp ook dat het voor veel mensen juist heel verleidelijk is. Hoe meer je weet, hoe meer grip je denkt te krijgen op de wereld. Hoe meer informatie we hebben, hoe beter. Hoe meer data, hoe meer controle.
Zelf geloof ik dat controle een illusie is. En dat de mens altijd manieren zal vinden om buiten de systemen om te gaan, bewust of onbewust. Maar dat gelooft lang niet iedereen, merk ik.
Toen ik nog veel met marketing en analytics bezig was, zag ik het overal: het idee dat data heilig is en dat je moet proberen om er zoveel mogelijk van te verzamelen. De belofte is dat hoe meer je meet, hoe meer je weet. En hoe meer je weet, hoe meer controle je hebt.
Maar zelfs toen ik zelf nog bezig was met conversie, zag ik al dat het niet opging. Je kunt heel veel meten en zoveel mogelijk optimaliseren, maar je kunt toch nooit precies weten waarom mensen iets doen. Je analytics vertellen je een gedeelte van wat er gebeurd is, maar niet alles. En niet waarom.
Bij mij gaat die hang naar informatie – en de lichte paniek als ik iets niet meer terug kan vinden – niet om grip. Mijn behoefte om informatie te verzamelen draait om iets anders, denk ik.
De onstilbare kennishonger
Want informatie … kennis … ik houd er van. Ik ben er verslaafd aan, zou je kunnen zeggen. Ik mis Instagram, Facebook of TikTok totaal niet. Maar ik breng heel veel tijd door op LinkedIn. Met Follow The Money. Met de krant. En met al die nieuwsbrieven die ik volg.
Instagram en TikTok gaven me niet wat ik zocht. Het voelde als de McDonalds: alsof ik heel veel consumeerde, maar niets binnenkreeg. Alsof ik altijd honger hield (ik las op LinkedIn een prachtige verklaring voor dat gevoel).
Hoewel het even lastig was om niet meer door Instagram stories te kunnen scrollen, mis ik het verder niet. De kennisdichtheid van wat ik te zien kreeg was gewoon te laag om mijn informatiehonger te stillen. En die is enorm, die honger.
Daarom sla ik al jaren interessante artikelen op in Evernote. Spreek ik ideeën die ik krijg in de auto meteen in (vooral als ik podcasts luister), zodat ik ze niet vergeet. En heb ik gespreksverslagen van al mijn zakelijke gesprekken.
Maar waarom? Ik heb er drie dagen over nagedacht, maar ik denk dat ik het weet.
Informatie is inspiratie
Informatie is gewoon de voedingsbodem. Maar niet voor grip, maar voor vooruitgang. Hoe meer informatie, hoe meer inspiratie, hoe meer ideeën je hebt.
Je kunt je honger naar kennis op veel manieren stillen – door te lezen, te praten, podcasts te luisteren of door YouTube te kijken. Maar de vraag is: wat doe je er mee?
Ik kan je bloggen van harte aanraden ….
- Informatiehonger - 13 januari 2026
- Waarom gebruiken we AI? - 9 januari 2026
- Gevraagd worden - 8 januari 2026
Ontdek meer van Elja Daae
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
