Ik was uit eten vandaag. Voor Valentijn! Na 38 Valentijns besloot F dat hij me 1) ging verrassen door me op te halen op kantoor 2) met rozen (!) 3) met drop voor onderweg naar het restaurant en dan 4) samen chique uit eten na 5) een stop in een Ierse pub (want; cider).
F is jarig op 14 februari. Dus we vieren altijd zijn verjaardag en nooit Valentijn. Plus, Valentijn is een raar commercieel feest.
Maar dit was wel heel erg leuk.
Het restaurant was ook heel leuk. Heel hip, heel mooi ingericht, Frans, cocktailbar. De menukaart was geweldig, alles was lekker en Frans. Dat beloofde wat.
Mijn voorgerecht was lekker – oefs maynaise, mjam – maar duidelijk uit de koelkast. Zo koud dat het opvalt, zeg maar. Dat was minder lekker. Aangezien ik me voor heb genomen om gewoon eerlijk feedback te geven in restaurants, zei ik het toen de ober kwam afruimen. Dat het heel heel lekker was maar ook heel koud. De ober zei dat het toch echt kamertemperatuur hoorde te zijn. Hij zou het doorgeven aan de keuken.
Ik zag uit naar het hoofdgerecht, want ik besloot geheel tegen mijn gewoonte en mijn principes (rood) vlees te bestellen. Ik eet nooit meer rood vlees – milieuoverwegingen – maar ik dacht: als je het ooit doet, is het nu. Het gerecht was bavette met chanterellen en aardappelgarnituur. Ik zag het helemaal zitten.
Toen kwam het hoofdgerecht. Een stukje bavette. Met 2 hele kleine paddestoelen en 1 halve/steel. 4 Halve haricot verts (geen grapje). En twee kleine aardappeldingetjes van ongeveer een oude rijksdaalder groot, 1 cm hoog.
29 Euro.
Ik dacht eerst dat de mevrouw die het neerzette zou zeggen: de frietjes komen er aan. Maar ze zei ‘Eet smakelijk!’ en draaide zich om.
Hahaha. Ik zat F. verbaasd aan te kijken.
En by the way, toen we in Amerika woonden, was wat we nu chique Bavette noemen het goedkoopste stukje biefstuk-achtig vlees dat je kon kopen: flank steak. Niet altijd mals, dus belangrijk om het te marineren, volgens mijn bbbq-ende Amerikaanse vrienden. Maar wel goedkoop voor op de bbq.
Maar goed, nu doen we alsof het een chique stuk Frans vlees is. En why not.
Ondertussen zat F. ook naar zijn bord te kijken. Hij had iets anders besteld dan ik, iets met vlees, rodewijnzuurkoolstampot en spruitjes. Hij had ook inderdaad twee extra aardappeldingetjes. En 3 spruitjes. Letterlijk! De rodekoolstampot bestond uit twee kleine bolletjes.
Hahahaha.
Het was wel heel lekker. En zo’n prachtige setting, overal leuke kussens, prachtige comfortabele stoelen, het mooiste behang dat ik ooit gezien heb, vriendelijke bediening.
Maar wel 29 euro voor een hoofdgerecht.
Zonder frietjes.
F. nam een nagerecht, een kaasplank. Wel een echt mooie kaasplank, veel ook, maar ook weer recht uit de koelkast. Het is moeilijk voor te stellen dat je in Frankrijk een kaasplank krijgt waar zelfs de kaas die bekend staat omdat hij ‘loopt’ niet loopt omdat hij bijna ijskoud is. Toen we het tegen de (andere) ober zeiden (want: feedback), zei hij verbaasd: ‘Oh! Ik zal het doorgeven aan keuken.’
Ik weet: first world problems. Hoe ouder ik word, hoe meer ik ga zeuren. En hoe vaker ik denk: dit hadden we zelf lekkerder kunnen maken.
Ik stel me zo voor dat er in dat restaurant iedere avond wel mensen zijn die net als wij klagen over dat alles kennelijk in de koelkast staat te wachten en daarom zo koud is dat het niet lekker is, en dat de obers dan altijd verbaasd zeggen, iedere avond, meerdere keren, ‘Ik zal het aan de keuken doorgeven’. Scheelt een hoop gedoe, want de keuken kan alles voorbereiden, folie er over en in de koelkast zetten. Minder stress. De obers weten wat ze moeten zeggen. De klant voelt zicht gehoord. Win-win.
Het kan ook zijn dat wij gewoon moeilijk zijn, verwend, veelvraten en kaassnobs.
Het zat ook helemaal vol met mensen zoals wij, zelfde leeftijd en ouder, hoogopgeleid, wit. Mensen die van lekker Frans eten houden. Dan krijg je dat natuurlijk ook. Eerlijk is eerlijk. We vroegen er een beetje om. We zijn het type mensen dat dat soort prijzen betaalt voor dat Franse gevoel.
Maar volgende keer gaan we ergens eten waar we de oudsten zijn.
32/1000 (of 33/1000?)
PS Misschien sloegen wij de plank mis met ons gezeur. Of misschien sloeg dat restaurant de plank mis. Het is een beetje zoals die rare Amazon reclame waar een zielig muziekje ons vraagt medelijden te hebben met een knappe tiener die – heel zielig – met zijn moeder verhuist naar een heel mooi groot huis aan het strand EN DAN NIET KAN SKATEBOARDEN! WANT: ZAND! En dan koopt zijn moeder snelsnel een wakeboard voor hem! Gelukkig wordt het direct bezorgd en kan hij lekker op het strand AAN ZIJN HUIS wakeboarden. Tenzij het de bedoeling was om mensen zoals wij te bereiken – dat zou natuurlijk kunnen, maar dan nog – is het een prachtig voorbeeld van de plank mis slaan,
Happy Valentine!
Reageren?