Article

Zien gebeuren is ook een vorm van leren

garyvee dailyvee

Ik zat vanochtend voor en na het zwemmen (nieuw persoonlijk record, yayyy) naar GaryVee te kijken. Ik ben een beetje verslaafd, geloof ik, aan zijn video’s waarin hij zijn hele dag laat filmen.

Ik had niet verwacht dat hij zijn show ‘Daily Vee’, de shows waarin hij een dag lang gevolgd wordt door een videodirector, zou doorzetten. Zo veel, zo vaak. Maar hij ziet dat het werkt dus hij blijft het doen.

Hij bijt zich vast in het format en verfijnt het.

Hoe kom je er op om jezelf een dag lang te laten volgen door een video-director, en nog een, en nog een, en bijna iedere dag? Er zijn niet veel mensen die het aandurven. Omdat ze zichzelf niet zo bloot willen geven maar vooral ook omdat ze niet vinden dat ze het waard zijn, vermoed ik. Noch de investering in geld, noch de investering in energie. Hoe kan je leven nou zo belangrijk zijn dat je het laat filmen, dag in dag uit? (voor Nederlanders natuurlijk helemaal onmogelijk. Calvinisme he?)

Maar wat blijkt is dat mensen leren van hem, door te zien hoe hij dingen doet.

En dat doet weer iets voor hem. Dus hij gaat gewoon door. Het levert een boodschap af die hij weliswaar vaak probeert over te brengen maar die bij een groep mensen pas echt goed doordringt doordat hij laat zien dat hij hem zelf leeft.

In deze video zegt hij dit, over de nieuwe reeks video’s: (transcript door mij uitgeschreven en vast niet helemaal correct maar gaat om idee)

“It’s free content to teach people the way that I would learn, which is I wouldn’t learn by reading, I would learn by watching. And so the askgaryvee show is very prescription, very like ‘here’s the direct answer’. I’ve been very happy reading the comments on DailyVee for the people who are built like me, which is ‘I just learned something. And there’s 90% of you, you didn’t see it. But for the 10% that learn the way I do, they picked up on a cadence, or the way I said it, or how I’ve done it, or ….”

(min 03:01)

Wat een inzicht. Dat er mensen zijn die leren niet alleen door wat hij zegt maar ook door het ritme van zijn stem of de manier waarop hij iets zegt.

Want dat geldt voor mij ook. Dat is hoe ik leer van hem en van anderen.

Mensen dingen zien doen is mijn manier van leren.

Leren door te zien gebeuren.

Toch vond ik mezelf niet dat type learner, tot vandaag. Ik vond YouTube videos en vlogs saai. Ik had er het geduld niet voor.

Ik keek die video’s van Gary niet waarin hij vragen beantwoordt. Het is te “…very prescription, very like ‘here’s the direct answer’”, zoals hij zelf zegt. Ik wil de antwoorden niet direct krijgen, ik wil ze zelf opmaken uit en ontdekken in wat er gebeurt. Ik wil meekijken.

Dat is tegelijkertijd wat snapchat zo fascinerend en leerzaam maakt.

snapchat code Elja Daae

Je kunt (als de ander het toe laat) meekijken in het leven van die ander. Zijn of haar aanpak. Zijn of haar gedachtes. Zijn of haar dag. Daar leer je van. Ik wel althans. Wanneer anders neemt iemand de tijd om uit te leggen wat hij doet of waarom ze iets zegt? Dat is vaak veel te lastig, te hoogdrempelig. Vloggers moeten eerst achter de computer zitten met leuke belichting. Bloggers moeten eerst de tijd hebben om een tekst in te typen. Auteurs moeten eerst een heel boek schirjven.

Maar nu is de drempel om te laten zien hoe je dingen doet opeens laag. Het kost nauwelijks tijd.

Bovendien krijg je het totale plaatje. Niet alleen wat er in tekst gezegd wordt maar de intonatie, de emotie, de pauzes, de beweging. Dat totaalplaatje geeft je extra informatie. En zo leer je meer en beter.

Als je succes wilt hebben met snapchat moet je mensen entertainen of ze iets leren waar ze iets aan hebben.

En voor de mensen die leren zoals ik, is het laten zien van jouw aanpak en het delen van jouw gedachten voldoende.

(je vindt mij hier, garyvee hier)

Article

Je moet het niet zelf doen

hashtagIk heb vandaag uren besteed aan het veranderen van de opmaak van dit blog. UREN! Dat moet je natuurlijk helemaal niet zelf doen.

Maar zie je het? Zie je het? Zie je het hee??? (ik weet zeker dat er mensen zijn…ik noem Paul, Peter….) die het opvalt! Want:

Ik heb de afstand tussen de paragrafen verkleind. Dus tussen dit.

En dit.

UREN mee bezig geweest. Die ruimte was meer dan twee keer zo groot en daar werd ik GEK van.

Je kunt zeggen, je moet het niet zelf doen.

En dan geef ik je gelijk. Sterker nog, het is het advies dat ik beginnende ondernemers graag geef.

Maar ik ben eigenwijs. En ik wil ook gewoon niet vergeten hoe het werkt, HTML. Bovendien, mijn zoontje zag me gisteren (toen ik ook al aan het prutsen was) met HTML bezig en was onder de indruk, dat is ook veel waard he.

Ik weet het ook niet, waarom ik zo eigenwijs ben en door blijf rotzooien tot het lukt. Ik weet wel dat dat rotzooien de reden is  (zie je die leuke kleur van die link? Heb ik ook aangepast. Duurde ook even) dat ik heb leren HMTL-en, lang geleden. En dat ik vandaag geleerd heb wat een child theme in WordPress nu eigenlijk is. Ik heb dus weer dingen geleerd. En mijn eigen child theme geïnstalleerd. En code toegevoegd. Het is misschien geen grootscheeps coderen maar toch…het is me mooi gelukt!

Het is daarom ook een beetje zonde om het NIET te doen.

Want dan zou al die kennis en al die honderden, duizenden uren die ik in het verleden besteed heb aan het leren van HTML, niets meer waard zijn, als het ware. Ik kan beter een paar uur besteden aan het bijleren en bijblijven, dan die uren aan iets anders besteden en de kennis laten wegzakken.

Of zo.

Of misschien ben ik gewoon eigenwijs.

Een van beide.

(mooi he, die kleinere witte ruimte??? Zelf gedaan! Woohooo.)

Article

Waarom je geen expert hoeft te zijn om succesvol te bloggen

bloggen als een pro elja daae

Weet je wat veel bloggers tegenhoudt, bij het (beginnen met) bloggen?

Dat ze niet goed genoeg zijn.

Dat ze niet genoeg weten.

Dat ze – kortom – geen expert zijn, of althans, niet voldoende.

Het gevolg is dat mensen ofwel niet gaan bloggen, of dat ze gaan bloggen met een irritante tone of voice. Zo’n prekerige stem, weet je wel? Waarin ze anderen gaan uitleggen hoe iets moet. Of het over ‘we’ gaan hebben, omdat dat beter klinkt. Brrr.

Ook al hebben ze er zelf niet zo heel veel verstand van, ze durven niet kwetsbaar te zijn. Ze denken dat je overtuigt bent als je maar doet alsof je het weet. Maar mensen voelen feilloos aan dat het niet klopt.

Maar je hoeft helemaal geen expert te zijn om ergens over te bloggen.

Het enige dat je nodig hebt, is nieuwsgierigheid. Precies zoals Godelieve hier zegt (in een andere context).

Bloggen uit nieuwsgierigheid is kwetsbaarder maar ook weer niet, want je kunt veel makkelijker toegeven dat je iets niet weet. En je kunt veel makkelijker fouten maken. Fouten maken mag, als je iets aan het leren bent. Als je niet zeker weet hoe iets zit.

Waarom zou je niet bloggen over de reis naar het doel in plaats van alleen het doel? Er zijn genoeg mensen die al bloggende expert zijn geworden. Al bloggende komen ze meer te weten over een onderwerp. Of het nou gaat om lipstick of om hele andere dingen, zoals social media of psychogologie.

Bloggers die je mee nemen op hun reis, zijn de leukste, vind ik.

Ik lees mee met Paul, in zijn ontdekkingstocht op zoek naar programmeertalen en de vraag hoe mensen leren. Ik lees mee met Peter die stap voor stap een betere survival runner wordt of boeken stap voor stap uitleest en beschrijft. Ik las mee met Jacob Jan op weg naar het vervullen van zijn droom. Ik las mee met Leo Babauta, die een jaar lang probeerde te breken met slechte gewoontes.

Er is ook een ontwikkeling door de jaren. Bloggers die je al jaren volgt, zie je zich ontwikkelen, je ziet verandering. Dat is het mooie. Dat is het menselijke.

Door je reis te delen, wordt je vanzelf een expert.

Dat is ook de reden dat bloggen een hele slimme stap is voor studenten. Zei ik al eerder (hier). Maar neem het niet van mij aan: luister wat een bloggende studente daar over zegt! Precies de reden dat ik volgende week de studenten van Cor aan de HKU ga proberen te overtuigen om te bloggen ;)

Ik vroeg me af hoe ik dat nou deed, toen ik dit blog startte. Maar ik wisselde het af. De valkuil, waarin ik mensen ging uitleggen hoe het moest, en de stukken waarin ik gewoon verwees naar handige tools en artikelen die ik was tegengekomen. Niet direct ‘kwetsbaar’ maar ook niet echt pedant.

Dit blog is ook zo’n reis.

En ik ben er expert door geworden. Ik verdien er een gedeelte van mijn geld mee, zelfs.

Zo zie je maar. Begin vandaag nog je reis te delen. Wie weet wat het je op gaat leveren…!

Article

Omgekeerd denken voor bloggers

bloggen

Ik zweer tegenwoordig bij reversed engineering. Heb ik van Gary. Ja, Gary. Gary. Gary.

In mijn presentaties staat Gary dan ook prominent vermeld, tegenwoordig. Dat komt omdat ik aan de hand van Gary zo goed kan uitleggen waarom het voor bloggers belangrijk is om hun doelgroep goed te kennen en in gedachten te houden. (geldt eigenlijk voor iedereen die ik spreek en overal waar ik kom op het gebied van social media, want heel vaak gaat het helemaal niet over bloggen)

Dat gaat als volgt:

  1. Doel
  2. Doelgroep
  3. Waar raak je de doelgroep mee?
  4. Content die raakt.
  5. (kanalen)

Het klinkt o zo simpel maar in werkelijkheid vergeten we met zijn allen, wij mensen-met-een-doel, wel eens om zo te denken. We denken niet na over ons blog, niet over de tweets die we versturen (waarom doe je dat, als bedrijf?) en doen maar wat.

Zonde.

Ik bedoel, het maakt mij niet uit, ik blog gewoon doelloos en doelgroeploos. Mijn doelgroep bestaat uit “people who love what I do” dus dat cirkeltje is al rond. Maar als je serieuze plannen hebt met je blog, moet je het wel iets gerichter aanpakken.

Pak Gary’s reverse engineering-techniek, reken terug tot wat voor content je nou zou willen maken, en bedenk wat de allerkleinste actie is die je vandaag nog kunt nemen om die content werkelijkheid te laten worden.

Simpel.

?

Article

Over het ontdekken van snapchat trucs en wat dat betekent

snapchat tekening

Ik stond te wachten op het busstation vandaag. De bus was al weg en hij gaat maar een keer in het half uur. Ik had niets te doen. Bovendien is Den Haag CS echt het meest deprimerende busstation van Nederland. Bleh. Dus ik opende snapchat (ik ga de laatste tijd flink over mijn maandelijkse databundel heen!) en keek naar wat anderen aan het doen waren.

Anna-Maria (snapchat: puurevents) had een foto gemaakt van een gebouw en daar allemaal emojis, van die plaatjes, in geplakt. Leuk, dacht ik, hoe doet ze dat?

Vervolgens heb ik 20 minuten lang foto’s gemaakt en plaatjes geplakt. Met veel succes, al zeg ik het zelf. Lekker even spelen.
snapchat verhaal

 

En al doende begon ik me af te vragen hoe het zat met die emoji’s en het tekenen op het scherm. Je kunt emoji’s namelijk op twee manieren toevoegen aan je snaps: via het emoji-icoontje boven, los, of als onderdeel van het tekstveld.

Zo ontdekte ik dat je tekening achter de emoji komt als hij in het tekstveld zit:

snapchat trucs

 

En over je emoji heen als het een ‘losse’ emoji is.

snapchat trucs

 

Ik kreeg berichtjes van mensen die dat ook wel handig vonden om te weten. Dus dat waren 20 nuttige minuten. Maar het punt is: soms moet je je even vervelen om iets te gaan proberen. Om ergens achter te komen. Om iets te bedenken.

Zo’n 20 minuten niets doen kan goede dingen opleveren. In plaats van 20 minuten chagrijnigheid en bedenken hoe koud je het hebt. Ik noem maar een dwarsstraat!

snapchat

PS Het goede nieuws is dat er ooit weer nieuwe emoji’s aankomen. Lees dit mooie artikel over landen en bedrijven die graag eigen emoji’s willen maar die niet krijgen. Of vermaak jezelf met deze officiële emoji tracker, die live laat zien welke emoji’s mensen op Twitter gebruiken. En hier staat precies beschreven wat het proces is voor selectie van nieuwe emoji’s. Mocht je je er in willen verdiepen. Omdat je net zo’n emoji-nerd bent als ik.