Haags Gemeentemuseum

museumHet leek ons goed om de kids een keer op te splitsen. Lekker alleen met mama of papa mee.

En omdat de middelste, T (6) zo van tekenen houdt, dacht ik: we gaan naar een echt museum. Een schilderijenmuseum.

Het Gemeentemuseum in Den Haag. En wat een geweldige ervaring!

De mevrouw in de hal bij de informatiebalie wist precies wat hij leuk zou vinden:

  • De Rothko speurtocht
  • De gifjurken
  • Het poppenhuis.

En zo geschiedde.

Na een speciaal boek te hebben gelezen in een aparte ruimte met mooie schilderijen over schilderijen, gingen we aan de slag.

Hij zat heel tevreden Rothko’s werk na te kleuren. Tussen al die serieuze volwassenen (drukke tentoonstelling, die Rothkotentoonstelling!). Schijnt een bijna religieuze ervaring te zijn, sommige Rothkoschilderijen.

Dat had hij niet.

En hij liep de Picasso’s, Kandinsky’s en Appels zo voorbij.

Die hingen in een paar zalen over ‘kinderlijke kunst’, oid.

Haha!

PS Kinderen mogen gratis naar binnen. En de speurtocht was ook gratis. En voor kinderen vanaf 10 jaar is er een speciale benedenverdieping met spannende kamers. Ben ik niet geweest maar ga ik nog wel een keer doen. En in de buurt kun je ook nog gratis parkeren. Als je vroeg genoeg bent. En in de grote koffiezaal hebben ze banken op wielen. What’s not to like?!

Repatblues, revisited

wolkenLaat ik beginnen te stellen dat ik kamp met een luxeprobleem.

Erge dingen zijn Erge dingen.

Oorlog. Dakloos zijn. Fysieke ontberingen. Ziekte. Verlies. Armoede. Geweld. En nog erger als er kinderen bij betrokken zijn (ik was dit weekend in Istanboel waar je op alle drukke punten zoveel Syrische kindertjes ziet lopen en bedelen. Dan word je goed met je neus op de feiten gedrukt…).

Mijn blues zijn geen Erg Ding.

Maar je leeft in je eigen wereld. Je ervaart uiteindelijk alleen je eigen leven. Je zit in je eigen hoofd, in je eigen hart en in je eigen lichaam.

Alles is relatief, maar je moet soms wel echt je best doen om jezelf dat in te prenten, in het midden van je eigen leventje.

En na een kleine twee maanden terug in het dagelijkse Nederlandse leven is me wel duidelijk dat ze bestaan, die repatblues. Ik weet niet of het een bestaand woord is. Maar zo voelt het.

Ik kan het niet echt terugvoeren op iets.

Gedoe op school.

Druk bezig om vast te stellen waar de achterstanden zitten. Dankbaar voor alle hulp en de inzet van de school om iedereen ‘op de rails’ te krijgen. De Nederlandse rails. Maar ook verdrietig om de onrust bij de jongens.

Waarom ze geen math mogen doen, klassikaal, op de mat? Zoals in Turkije? Waarom ze de hele dag stil moeten zijn in plaats van in groepjes te overleggen over opdrachten? Waarom je niet mag spelen in de klas? Wat schoolschrift is en waarom je schuine letters moet schrijven en lezen?

Zo graag nieuwe vriendjes willen maken dat iedere strobreed die in de weg wordt gelegd (zoals, ehm, etenstijd, bedtijd) tot woede leidt.

Cultuurschokjes.

Over reclame, interactie, de supermarkt. Vandaag zat ik in de bus, trein, tram. En weer terug. En ik was vergeten hoe druk het is, in de trein vanaf Schiphol. Hoe mensen doen tegen elkaar. Wat de onuitgesproken regels zijn, in het openbaar vervoer.

Ik moest aan de conductrice vragen of ik nou het poortje door mocht als ik er uit wilde om koffie te halen buiten het station. Als een buitenlander, ja. Ik wist het gewoon niet zeker.

Verhuisgedoe

Vandaag ontdekte ik dat onze ziektekostenpolis niet klopte. Maar ja, ik kon de polis niet vinden. Want die heb ik afgesloten voordat al onze spullen aankwamen. En toen die er eenmaal waren, gooide ik alle papieren van die eerste maand ergens op een stapel in de studeerkamer.

Chaos, kortom. Chaos is niet erg maar geeft wel onrust. Voor iemand die alles in principe netjes in mapjes bewaart! (jurist, he, kan het niet helpen)

De foto’s van de vriendjes van de jongens moeten nog in lijstjes en aan de muur.

De gordijnen uit ons oude huis zijn veel te lang voor ons nieuwe huis. Het boeit natuurlijk niets maar toch boeit het stiekem een beetje. :)

Ik verwachtte dat ik direct aan de slag zou gaan in onze tuin (voor het eerst dat we een echte, heuse, eigen tuin hebben die van ons is en niet van een huisbaas) maar in de praktijk is dat natuurlijk niet zo.

Het is cultuurschok zonder de honeymoonfase.

De zogenaamde honeymoonfase, dat is die eerste fase als je naar het buitenland verhuist waarin alles spannend en leuk is. Een ontdekkingstocht. Een avontuur.

Maar het is geen ontdekkingstocht, dit keer. Het is meer een herontdekkingstocht die leidt tot een gevoel van vervreemding.

Alleen als de nummerborden. Bij iedere auto die ik zie met een ‘nieuw’ nummerbord denk ik: hee! Een nieuw nummerbord. Duh.

Hoewel dat voor mijn zoontjes weer anders is. Want voor hen is het geen terugkeer, maar een verdergaan naar een nieuw land.

Ik kan het niet goed uitleggen.

Alles lijkt normaal. Alles lijkt OK. Alles lijkt goed. Er zijn heel veel dingen om van te genieten.

Ik weet waar ik moet zijn. Ik weet wat ik moet doen. Ik weet ongeveer hoe het werkt.

Maar het is niet normaal, voor ons, het dagelijkse leven.

Heel gek.

Ik verwacht dat ze nog wel even gaat duren, die repatblues.

En dat ze vanzelf over gaan!

 

 

Het leukste aan Lego World NL is …

Ik was vandaag naar Lego World. In de Jaarbeurs in Utrecht.

Ik dacht van tevoren: dat wordt 18,50 (per persoon! Ook voor de kids!) betalen voor een grote legoreclamestunt. En dat was gedeeltelijk ook zo. Getuige de enorme Intertoyswinkel met de grootste, uitgebreidste collectie Lego die ik ooit gezien heb. Met 4 rijen dik voor de kassa’s!

En, zoals verwacht, eerst in de file naar de parkeerplaats, om met duizenden kinderen vergezeld door duizenden ouders samen miljoenen legoblokjes te bekijken en te voelen.

Een paradijs voor velen.

Een cynicus zou zeggen: je zet wat legobouwwerken neer. Je maakt een ‘Star Wars’ lichtshow in een verder vrijwel lege ruimte. Je zet wat mensen in Star Wars pakken neer. Je zet om de zoveel meter een lage tafel met honderden legosteentjes, een thema en een opdracht. Plus wat springkussens en je bent klaar.

Een grote Legoreclamestunt.

Maar lego is meer dan dat. Lego is positief speelgoed. Lego is creativiteit en fantasie.

Lego is exciting.

(En niet alleen voor jongens! Er waren ook heel, heel veel meisjes. Phew. En die waren heus net alleen bij Lego Friends te vinden)

En dat blijkt vooral uit een ding. Het leukste aan dat hele Lego World.

De hal met ‘Lego Fans’.

Dat zijn de mensen die voor de lol dingen maken van Lego. Waanzinnige dingen.

(een aantal van de ‘fans’ kwamen van deze club, mocht je dat soort dingen interessant vinden)

Een gigantische track bestaande uit honderd (den) Legobouwwerkjes die balletjes op allerlei manieren voortbewegen, van de ene machine naar de andere, zonder stoppen, in een gigantische kring.

Hobbittown. Grote kastelen. Hele steden. Landschappen. Heel, heel veel treinen. En alles met beweging, met motoren, met automatische spoorlijnen. Met eigen computerprogramma’s waar duizenden uren aan geprogrammeerd is. Of gebouwd. Met miljoenen steentjes.

Dat was wat mij echt greep.

De fans die daar dag in, dag uit staan om te laten zien wat ze zelf ontworpen hebben, wat ze zelf gebouwd hebben. Met zo’n bordje er bij wie het heeft gebouwd. En dat ze er 6.750 uur aan besteed hebben met daarachter: “drie avonden, twee jaar lang”. En dan hoeveel steentjes ze gebruikt hebben.

Moet je je voorstellen. Wat een hobby!

Ontwerpen, verzamelen, bouwen, showen, bespreken.

Met zoveel oog voor detail! Je kunt er uren naar kijken want je blijft dingen ontdekken.

Zij bouwen zonder oog voor business cases en de kosten om iets te maken of hoe goed iets zou verkopen. Hoeven zij ook niet, natuurlijk. Ze bouwen voor de lol van het bouwen. Voor het mooie. Voor het leuke.

Dat is nou de echte ‘Lego World’.

En ook meteen de kracht van Lego. Als je een groep jongens van een jaar of 18 rond ziet hangen, helemaal in hun sas omdat ze op Lego world zijn.

Echte lego fans.

 Sharing is caring

Ik vond dit Legoblog. Geen idee wie er achter zit, maar vond het wel leuk. En deze, in het Engels.

 

Noot van de redactie: te moe voor plaatjes. Volgen later. :)

Smoesjes

IstanboeluitzichtIk was een weekendje weg, terug naar Istanboel.

Ik had mijn laptop niet meegenomen.

Het hotel had alleen betaald internet.

Ik vond het veel te duur om het internet op mijn telefoon aan te zetten terwijl we op stap waren.

Ik wilde ook gewoon genieten van het samen zijn (dat gebeurt niet vaak, samen een weekendje weg) en het niets doen. En van het uitzicht genieten (foto).

Ik vond het wel lekker, offline zijn.

Ik was, merkte ik vrijdag, door en door gesloopt en toe aan vakantie na die eerste 6 weken terug in Nederland.

Ik mocht ook niet bloggen over waar ik was, omdat ik iemand ging verrassen zaterdagavond.

Ik kwam terug van het feestje en viel in slaap.

Ik werd wakker en ging snel nog even ontbijten met vriend A. en toen snel naar het vliegveld.

Ik mocht op het vliegveld in Istanboel eerst de douane niet door omdat ik mijn verblijfsvergunning niet bij me had omdat ik dacht dat die niet meer geldig was en hoewel het allemaal goed kwam was het een beetje rennen en vliegen allemaal.

Ik had in het vliegtuig geen internet.

Ik kwam terug thuis bij drie jongetjes die aandacht wilden en eten en 5 verhaaltjes voor het slapen gaan.

Tijdens de film gisteren na het eten die we met mijn oudste zoontjes keken pakte ik mijn computer en toen zei J “Mama, als ik groot ben ga ik niet de hele dag op de computer werken”.

Ik viel op de bank in slaap gisteren.Ik dacht: het komt morgen wel.

Ik ben mijn eigen baas.

Ik heb soms toch andere prioriteiten.

Ik blog anders wel twee keer op een dag om het goed te maken. (mwah. Nee. Dat is ECHT onzin)

(…)

De katten hadden mijn laptop opgegeten?

Sharing is caring

En dat terwijl Anna-Maria dit schrijft….

 

Spammers uit de buurt

Ik heb laatst een stukje geschreven over mijn zoontje. Hij had pseudo-kroep.

Het ging over de geweldige service van de apotheek.

Gisteren stond hier op de site een comment onder dat artikel. Het was geschreven door een bezorgde vader. Dacht ik.

Hij vroeg: hoe lang duurde het tot het over was?

Dus ik begon een geruststellend antwoord te typen. En ik las de comment nog eens goed.

Toen zag ik de link die er in stond. Naar een site over kroep.

En ik keek naar de afzender. Info@ dezelfde site.

En ik voelde me gepakt. Dit was geen bezorgde vader.

Dit was een webmaster die probeert links naar zijn site te krijgen.

Spam is iets waar ieder blog last van heeft. Mijn spamsoftware houdt iedere dag tientallen spamcomments tegen, gemaakt door computersoftware.

Maar dit is anders.

Dit is persoonlijk. Handmatig. Opzettelijk. Gemeen.

Smerig.

Mensen pakken als ze op hun kwetsbaarst zijn: met een ziek kind.

Ik heb de sites niet bekeken. Maar hoe betrouwbaar kunnen ze zijn?

Ik ga er werk van maken, ook.

Bah.