YO! Waarom de lol van spelen winnaars oplevert

 Vanavond had ik een etentje met mijn collega’s van Frankwatching (Frank, dankjewel, het was gezellig!). Het leuke van zo’n bedrijf is dat niemand het raar vindt dat je tijdens het eten met je smart phone bezig bent. Gezellig!

Na het dessert kwamen de telefoons op tafel.

Ik kwam er achter dat ik potentiële snapchatvrienden aan tafel had zitten (zoek ze maar eens op, Snapchatters: @flying-butter & @djmerco) en ging ze snel opzoeken, toevoegen en stomme plaatjes sturen (het leek me leuk om een serie te doen met foto’s van mensen aan tafel die allemaal op hun telefoon bezig waren, en dan met de tekenpen een cirkeltje om de iphone. Tsja. Dat vind ik dan leuk, ja.).

Ik zat naast Maaike en die download altijd nieuwe apps. Gewoon om te kijken wat het is.

[ik heb haar inmiddels gecontracteerd om mij te vertellen wat ze download, dan loop ik niet zo achter!]

Nu denk ik dat zo’n mentaliteit, spelenderwijs dingen proberen, je heel ver kan brengen. Dat dat Maaike heel ver gaat brengen.

We zaten te kijken naar Yo, de app die veel geld in een investeringsronde heeft buitgemaakt voor een app waarmee je alleen ‘Yo’ kan zeggen tegen elkaar.

“Yo is geweest”, zei iemand.

Dat mag dan zo zijn, maar bedrijven zijn daar toch nog slimme dingen aan het doen.

Een app waarmee je niets anders kunt dan de ander een berichtje sturen waar YO in staat. Het lijkt te dom voor woorden.

Maar toch worden daar slimme dingen gedaan. Er zijn bedrijven die twee dingen begrijpen:

  • Als gebruikers daar willen zijn, dan willen wij daar ook zijn en ze geven wat ze willen. Zo blijven wij contact houden met die gebruikers, ook als ze niet op het platform van onze keuze zitten.
  • Als een miljoen mensen een app downloaden, is dat mogelijk een interessant platform voor ons.

Zo kun je je binnen Yo abonneren op Techcrunch. Als een tweet van Techcrunch meer dan 250 keer is geretweet, krijg je een Yo met de link naar die tweet.

Briljant.

Het is makkelijk om nieuwe apps weg te lachen omdat ze belachelijk lijken. Maar dan onderschat je het belang van spelen. Niet alleen omdat al die nieuwe apps en platforms speelelementen bevatten. Maar ook omdat je in deze wereld van technologie alleen blijft leren als je blijft spelen.

Spelen levert winnaars op.

Enfin. Ik heb zojuist mijn Snapchatgids nog even verder aangevuld, omdat Maaike me weer wat nieuwe dingen heeft geleerd.

Die leert ze, omdat ze zit te spelen met die apps.

Ik speel niet om te winnen. Maar ik win wel door te spelen. Maaike ook.

Hop.

Nederlandse lente

boomlicht
De geur van gras en bloemen:

boterbloemen-fluitekruid

en een beetje koeiepoep. De geur van

prikkelplant met witte bloemen

met blaadjes als sneeuw en van

seringen (vlinderplanten!).

Nat gras, nieuwe blaadjes

regennatte velden om me heen

(ik ruik ze maar ik zie ze niet)

Nederland ruikt naar weilanden

(met molens)

en naar zee.

Madeliefjes geknotte wilgen

kikkergroeneblaadjessloten

dat soort dingen.

Het ruikt naar…Nederland.

De geur van lente: wat heb ik die gemist.

Het goede leven is een plaatje

  Tijdschriften. Ik ben er gek op.

Ik vermoed vanwege de afwisseling die tijdschriften bieden (ook een reden dat ik het heerlijk vind om heel veel verschillende blogs te lezen). En vanwege de plaatjes. Van kindsafaan scheur ik al plaatjes uit tijdschriften om ze in een doos te bewaren en af en toe in plakboeken te plakken. Op thema.

(sinds ik zelf kinderen heb, heb ik dat niet een keer meer gedaan! maar goed. wie weet…ooit weer)

Het leukste vind ik van die tijdschriften als Elle Decoration en Homes & Gardens en Good Food. Zulke mooie plaatjes. Heerlijk. Je kunt me niet gelukkiger maken dan met een kop thee, niemand om me heen en dan een stapel tijdschriften en dan uren lezen en bladeren.

(sinds ik kinderen heb, heb ik dat ook niet echt meer gedaan! maar goed. wie weet…ooit weer)

Nu was ik gestopt met het kopen van tijdschriften sinds we terug zijn in Nederland. Te duur. Ik moet op mijn geld letten en laten we wel wezen, mooie tijdschriften zijn waanzinnig duur. Maar op vakantie in Engeland had ik me voorgenomen om gewoon weer eens gek te doen onder het mom van ‘ze zijn hier goedkoper dan thuis’.

Zo kwam het dat ik net even de Homes & Garden zat door te lezen. Voor het eerst in hele lange tijd. En het was toch niet helemaal wat ik dacht. Of misschien dacht ik gewoon niet, vroeger? Ben ik nou veranderd, of die bladen?

Dat zit zo.

Zoals in al die tijdschriften staan er interviews in met Mensen Met Mooie Huizen. MMMH’s. :) MMMH’s hebben heel veel geld uitgegeven aan hun huis en/of inrichting om vervolgens in zo’n blad te staan en andere mensen de ogen uit te steken te laten zien hoe mooi hun huis is en hoe gelukkig spullen je kunnen maken.

Hoewel ik geniet van die plaatjes, gaan ze me toch meer en meer ergeren, merk ik. Het ideaalbeeld dat ze schetsen is voor vrijwel iedereen in de wereld onbereikbaar. Bovendien is het NE: Niet Echt.

Zelfs de advertenties in die bladen draaien om producten die vrijwel niemand zich kan veroorloven. Dingen als (ik neem even een willekeurig voorbeeld uit het blad) “garden houses for those who appreciate the difference’. Lees: onbetaalbaar. Of badkamers die ‘synonymous with beauty, quality and technology’ zijn of ‘exclusive luxury’. Of keukens van ‘Shaker oak & alabaster’ (?). Of ‘bespoke furniture handcrafted for life’.

Ik gun het iedereen, zo’n eiken keuken of handgeblazen badkamer. Ik wil er op zich ook best eentje, al denk ik niet dat het gaat gebeuren. En ik bewonder de ondernemers en merken die het voor elkaar krijgen om zulke spullen te maken en een markt te vinden.

Maar toch.

Ik weet het niet. Het heeft iets raars. We maken onszelf en elkaar gek met al die bladen. We schetsen een wereld die niet echt bestaat.

In mijn Homes & Gardens staat een MMMH die een huis in de Hamptons heeft. Dat wil zeggen: haar vader heeft het huis in de Hamptons. Zij mocht het opknappen. (haar vader heeft het te druk met geld verdienen! zij mag het alleen uitgeven).

Over haar eigen slaapkamer in het vakantiehuis, dat ‘vooral gemaakt is om te entertainen’, zegt ze: “De beste les die ik van mijn moeder leerde is: richt je slaapkamer zo in dat je er voordelig in uit ziet.”

Staat er echt.

Unreal.

 

 

Nu weet ik wat het is

jaguarkatDe gordijnen uit Turkije zijn nog niet vermaakt, gestoomd en opgehangen. Het is een hele klus. Ik zie er tegenop. Het ophangsysteem is anders dus ze moeten vermaakt worden. De plafonds hier zijn hoger en lager, dus ze moeten verkort en uitgelegd worden. En ze moeten gestoomd worden (5 euro per meter!).

De muren in ons nieuwe huis zijn allemaal nog wit. Er moet nog een kleurtje op. In ons oude huis in Den Haag hadden we grijs, rood, limegroen en gestreept (roze/oranje). De jongens hadden blauw, in Turkije. Hier is alles nog wit. Ondanks de krijtverf die ik al lang heb gekocht voor hun kamer, 8 maanden geleden.

De schilderijen die we hebben (kaarten, foto’s) hangen nog steeds niet aan de muur, op een paar uitzonderingen na. In Hongarije hadden we een hele stapel foto’s aan de gangmuur maar hier nog niet.

Eigenlijk voelde ik me er na iedere verhuizing schuldig over.

Over dat niet-inrichten van ons huis.

Maar nu weet ik wat het is, dat niet-schilderen, niet-ophangen, niet-regelen.

Het is gewoon een proces dat plaats vindt. Het wennen aan een nieuwe omgeving.

Je moet ergens een tijdje wonen tot het huis gaat voelen als een jas. Bovendien was het in dit huis ook een geval van weggooien (weggeven): het was veel te klein voor al onze spullen. Het was een heel proces, sinds de vorige zomer.

Al die verhuizingen waren hetzelfde: het duurt even.

Aan een huis moet je wennen, aan een straat, een wijk, een plaats.

Het maakt niet zo veel uit of dat huis in Hongarije staat, in de VS, in Turkije of in Nederland. Of je het gehuurd hebt of gekocht.

Je moet toegeven dat je er langer gaat blijven en dat het een thuis is of zal worden. En dan moet je dingen doen.

Gordijnen ophangen. Schilderijen een plaats geven. De muur een kleurtje.

Nu weet ik wat het is: het is gewoon een wenproces.

Iedere keer hetzelfde. Rustig aan. Wennen. Als een spijkerbroek die steeds lekkerder gaat zitten.

Het komt vanzelf.

Fladderaar

  

Ik sta al 15 min buiten op het pad naar de vleermuizen te kijken.

Kun je ze horen? Aanraken? Waarom zijn ze zo intrigerend?

Daar heb je er eentje, op de foto.

En weg is’ie.

Dag, vleermuis!