Links delen op je blog & terug naar een traditie

LinkIk lees zo veel goede artikelen iedere week. Maar ik vergeet ze te delen. Zonde.

Er zijn heel veel redenen om links te delen, op je blog:

  1. Het is leuk om te delen wat je tegenkomt. Belangrijk :)
  2. Het geeft artikelen een diepere laag en maakt ze per definitie waardevoller.
  3. Het is handig voor lezers om nuttige informatie te vinden (de oude ‘wegwijzer’ functie van blogs, waar bloggers door links te delen hun lezers de weg wijzen over hun internet).
  4. Het kan discussie uitlokken over onderwerpen en ontwikkelingen die jou bezig houden.
  5. Het geeft je lezer een idee van wat er in je hoofd zit, hoe je denkt, wat je belangrijk vindt.
  6. Het wijst lezers niet alleen op goede artikelen, maar ook op nuttige bronnen om in de gaten te houden. Mogelijk andere dan die ze al kennen.
  7. Corporate bloggers bevestigen door links te delen in feite hun expertise, ze laten zien dat ze op de hoogte zijn van ontwikkelingen en dat ze kennis van zaken hebben.
  8. Bronvermelding: linken naar de plekken waar je je informatie van haalt, is niet meer dan netjes. Andere bloggers doen hun best om kennis te delen en verwijzen naar die informatie is het minste dat je kunt doen.
  9. Sharing is caring: soms gun je andere blogs of bloggers gewoon dat jouw bezoekers er een kijkje nemen.
  10. Een online archief: het is een mooie manier om al dat interessants dat je tegenkomt online te bewaren, bij wijze van archief voor jezelf en voor je lezers.
  11. Onderbouwing: als je een onderwerp belangrijk vindt, is het delen van links een goede manier om je punt te maken.

Mijn links deze week

link2Geheel in het kader van een oude traditie, daarom mijn favoriete links van deze week.

  1. Webcontent voor verschillende onderdelen van de sales funnel

    Prachtig artikel over de functie die content kan vervullen in je sales funnel. Mensen die zich orienteren op de aankoop van een product of dienst, zoeken andere informatie dan mensen die bijna klaar zijn om te kopen. In dit artikel krijg je suggesties aangereikt over het type content dat je moet maken om hier op in te spelen.

  2. De nieuwe tijd

    Ik moet altijd lachten om kalebaard.nl, maar ben ook geintrigeerd. Zo vaak kom je niet zo maar een goed geinformeerd maar niet heel bekend blog tegen. Je voelt je een beetje een ontdekker van een geheime plek. In dit geval ook nog eens iets dat je aan het denken zet en waar ik het mee eens ben: hoe we met zijn allen langzaam anders zijn gaan denken over de wereld. Ook als marketeers.

  3. De rol van (nieuws) media en hoe belangrijk die kan zijn

    Dit is een artikel over hoe de BBC worstelt met digitalisering. Meerdere interessante dingen:

    • The internet is not keeping everyone informed, nor will it: it is, in fact, magnifying problems of information inequality, misinformation, polarisation and disengagement…“, zegt de BBC schijnbaar. Ik moet het rapport nog lezen maar van die zin word ik niet blij. Aan de andere kant erger ik me sinds onze terugkeer in Nederland vreselijk aan de verslaggeving van ‘serieuze’ media. Dus wat dat betreft.
    • De verantwoordelijkheid die een outlet als de BBC heeft richting landen waar de persvrijheid ernstig aan banden is gelegd, waaronder Turkije
    • De rol van lokale media bij het aanpakken van problemen, ook op het niveau van steden of wijken: “Bradford is a city of more than 500,000 about 200 miles north of London. It has one of the highest infant mortality rates in Britain, and the gap between wealthy and poor is also among the highest in the U.K.Bradford is the type of place where local news coverage could make a significant impact, but three years ago, as part of larger budget cuts, the BBC closed its local operations there.
  4. Online voor online: elkaar helpen via online communities

    Bij het nadenken over de vraag hoe #blogpraat een goed doel kan helpen, is dit stuk inspirerend. Ik kende de persoon in kwestie niet, maar vindt het geweldig hoe MOZ haar community inzet om een community member te helpen. Zie onderin het artikel de suggestie voor de ‘lazy RT’, de code om een widget te embedden en de foto om te retweeten en elders te delen.

Tot zo ver.

Fijne zondag (of wanneer je dit dan ook leest)!

Sociale verhoudingen ontzenuwen is een nieuwkomersuitdaging

bloemen

Net als op iedere nieuwe plek waar we naar toe verhuisd zijn, en iedere nieuwe omgeving waarin we terecht zijn gekomen, probeer ik de sociale verhoudingen te begrijpen van onze nieuwe wereld.

En, niet onbelangrijk, nieuwe relaties op te bouwen. Dat gaat gelukkig grotendeels vanzelf. En ik weet dat het een kwestie van tijd is, dus dat scheelt.

Maar het ontzenuwen van sociale verhoudingen, dat is een gecompliceerde kwestie.

Zo had ik op school een beetje contact met de moeder die een kind had in twee van de klassen waar twee van mijn kinderen in zitten. Haar jongste mocht naar een andere klas en ik zie haar niet meer zo regelmatig omdat de kleintjes op andere tijden worden opgehaald dan de grotere kinderen.

En als ik haar nu zie, maakt ze geen oogcontact meer en zegt niets.

Ik ga er van uit dat het niets met mij te maken heeft en alles met haar situatie of haar focus op haar kinderen of iets anders dat niets met mij te maken heeft.

Dat is in mijn ervaring de grootste fout die je kunt maken:

denken dat iets met jou te maken heeft. Want het is meestal niet zo. En het beïnvloedt jouw gedrag en daarmee het gedrag van een ander.

Maar het is lastig om in te schatten hoe, wat, waarom. Het hoe en wat van de kleine dingen die met jou te maken hebben maar ook de dingen die je ziet gebeuren.

Wie met wie en wie niet met wie en waarom niet en wat er vroeger heeft gespeeld en waarom die dit en die dat. Terwijl je het toch moet gaan begrijpen. Niet omdat je mee hoeft te gaan in bestaande verhoudingen maar omdat het goed is om je bewust te zijn van wat er speelt.

Je moet sowieso ook gewoon echt je best moet doen, als nieuweling.

Je best doen om je eigen draadjes weven in het sociale tapijt van je omgeving.

Een buitenlandse moeder zei tegen me dat ik in al die maanden de enige was geweest die haar gegroet had en een gesprek was begonnen. Toenadering had gezocht.

Ik dacht eerst, welnee! Want ik zag haar zo vaak met mensen praten. Maar dat bleek altijd vanuit haar te zijn gekomen en zelden vanuit die ander. Of in ieder geval ervaart ze het zo.

Zij wijdt dat aan haar buitenlands-zijn. Maar ik weet dat het daar niet aan ligt.

Het ligt gewoon aan het leven.

En misschien een stukje aan de Nederlandse cultuur die wat meer naar binnen is gericht dan sommige andere culturen.

(Zo hebben wij jaren tegenover een Brits stel gewoond in Den Haag zonder dat het in ons opkwam om een keertje contact te leggen. Achteraf voelden we ons daar raar over, toen wij eenmaal expats waren in andere landen waar lokale mensen zich vaak geroepen voelden om ons welkom te heten en de weg te wijzen in ons nieuwe land)

Als je daarbij optelt dat ouders met jonge kinderen, of ze nou werken of niet, vaak overlopen van de drukte, verplichtingen en andere zaken, begrijp je wel dat mensen die je via school tegenkomt je soms niet groeten, niet zien, geen contact maken en niet zitten te wachten op nieuwe vrienden.

Het komt wel, denk ik dan maar. Of niet. Dat is ook prima.

Er zijn gelukkig ook mensen die echt out of their way gaan om je te vragen hoe het gaat, zoals een lieve moeder van school die laatst aan me vroeg hoe het met mijn zoontje ging. Waar ik me toevallig zorgen over maakte. Waarna ze me even op de hoogte bracht van allerlei schoolpolitiek en schoolervaringen. :) Heerlijk, zo’n gids.

Die aardige mensen die wel energie over hebben om contact te leggen, die zijn overal.

Gelukkig maar!

PS De foto is gemaakt op de buurtbarbeque van de zomer. Hoera voor buurtborrels en buurtkinderen en achterommetjes en pleintjes en klimbomen!

 

 

Je klanten kennen

Elja DaaeIk heb een heleboel klanten, tegenwoordig.

Een aantal vanuit mijn werk als spreker, adviseur etc. Maar de meeste vanuit Frankwatching Webinars.

Duizenden, inmiddels.

En al die namen gaan door mijn handen. Bij het factureren (zoals vandaag), bij het invoeren in het webinarsysteem (zoals vandaag), soms extra via de email (zoals vandaag). Soms via de chat tijdens het webinar (zoals vandaag).

[dat maakt zo’n webinar modereren nog leuker, dat je echt contact hebt met mensen. helemaal als je een hele serie webinars doet met dezelfde groep!]

Het leuke van relatief ‘klein’ zijn is dat je je klanten als het ware kent.

Dan herken je een naam in de chat vanuit een gesprek per email. Of je maakt een factuur aan en herkent de naam van een ander webinar.

Soms zie je iemand ook nog terug op Twitter, Facebook of LinkedIn. Dan wordt het helemaal leuk.

Hoewel we in de fase zijn dat andere mensen dingen gaan overnemen van me, dat processen ingebed zijn en automatischer lopen, blijft dat het leuke aan een ‘klein’ bedrijf vind ik: dat je je klanten bij naam kent.

Het lijkt me gek om bij een bedrijf te werken waar klanten geen naam hebben, geen gezicht. Waar je soms in posities werkt waar je nooit een klant ziet, nooit een naam kent.

Hoe meer contact, hoe leuker.

Anders is het niet echt meer ‘mensenwerk’, he. En dan vind ik het een stuk minder leuk.

Roepen in de woestijn

beachIk had een supercomment op mijn stuk van laatst (“Iedere dag bloggen is als fotograferen in een lege kamer“).

De vraag was of je niet een beetje een roepende in de woestijn bent, als je iedere dag blogt.

Of je niet blogt om het bloggen, dan.

Ik vond het allebei zulke rake opmerkingen.

Want het is precies wat ik doe.

Bloggen om het bloggen.

Ik begrijp ook dat dat voor veel mensen echt iets ondenkbaars is, hoor. Bloggen om het bloggen. Dat mensen niet geloven dat ik niet blog voor jou, de lezer, maar voor mezelf.

Mij gaat het om de actie, om het doen, het bezig zijn. Niet om het effect.

(Heb ik bij meer dingen.)

Maar volgens mij maakt de intentie wel uit, bij dat bloggen om het bloggen. Dat het uitmaakt of je het oprecht doet uit passie, of dat je blogt om iets terug te krijgen van de wereld.

En ik denk dat de intentie, het ‘waarom’ ook maakt dat die roepende in de woestijn opeens in een kamer vol mensen blijkt te staan. Of dat de woestijnwind die stem toch verder draagt, wie zal het zeggen.

Er zijn mensen die geloven dat alles impact heeft.

Je gedachten. Je acties. Je woorden. In de woestijn, of elders.

Dat de slag van de vleugels van een vlinder ergens op de wereld, aan de andere kant een orkaan kan veroorzaken.

Als dat zo is, kan zelf die roep in de woestijn gehoord worden.

En misschien maakt het voor sommige bloggers ook niet echt uit, hoeveel ze gehoord worden. Iedere blogger wil gehoord worden, tuurlijk, maar als je lol hebt in het bloggen zelf, het delen, is dat misschien voor veel mensen toch het allerbelangrijkste?

PS Had geen plaatje van een woestijn. Wel van een strand. Dussss.

Blogtip: Gun je lezer een kijkje in je hoofd

weg plus wagenHet grootste obstakel voor mensen die bloggen namens een bedrijf is dat ze zich afvragen of het wel interessant is, wat ze te vertellen hebben. Of ze wel ‘expert’ genoeg zijn.

Dat obstakel geldt denk ik net zo goed voor mensen die bloggen om niet-zakelijke redenen. Is het goed genoeg? Is het leuk genoeg?

Ben ik goed genoeg, als blogger? Ben ik leuk genoeg?

Natuurlijk is het onzin om je te profileren als expert als je dat niet bent. Als ik naar de toonzetting van mijn eigen blog posts kijk, aan het begin van dit blog, had die een hoog ‘laat-mij-je-even-vertellen-hoe-het-zit’-gehalte. Ik durfde niet te laten zien dat er dingen waren die ik niet wist.

Het resultaat is een arrogante toon die afstand creeert. Of, wat veel vaker gebeurt, een leegte. Een blogleegte, waar geen blog posts verschijnen. Omdat de drempel te hoog is.

Zonde! En makkelijk te voorkomen. Want zoals altijd zit het allemaal in je hoofd.

En het enige dat je hoeft te doen, is de lezer meenemen in dat hoofd.

Hoe kijk je naar de wereld? Naar de ontwikkelingen in je vakgebied? Naar de dingen die je meemaakt? Wat is jouw visie? Wat zijn jouw gedachten?

Welke dingen vraag je je af? Welke vragen stel je jezelf, als je nieuwe ontwikkelingen ziet of als er dingen gebeuren?

Als je de lezer een kijkje gunt in je hoofd, is het altijd goed.

Want niemand zit in jouw hoofd, behalve jij.

Is dat probleem van ‘jezelf onderscheiden’ ook meteen opgelost. Hop. Twee vliegen in 1 klap…

PS Dat het belangrijk is om als creatieveling (want dat ben je, als blogger!) niet zo zeer te laten zien wat er ís, maar wat jij ziet, heb ik geleerd tijdens mijn workshops fotograferen in Istanbul. Vorig jaar. En dit jaar.