Article

Common ground

IMG_6092

Ik belde van de week met een vriendin.

We zijn totaal anders. Het is eigenlijk een wonder dat we vrienden zijn geworden. Zó anders. Ik heb het altijd gezien als een soort van uniek moment, het moment dat de vonk oversprong.

Dat kwam door haar. Ze was zo openhartig, zo kwetsbaar, tijdens onze eerste ontmoeting. Ik was meteen een beetje verliefd op haar, zeg maar. Vriendinnenverliefd. Girl crush.

Het bleef niet altijd goed gaan want onze levens zijn zo anders. Tegenovergesteld bijna. Er zijn momenten geweest dat het uit was. Letterlijk. Te veel oordelen over en weer. Te weinig begrip voor elkaar. Heel stom.

Maar we hadden ook juist een tijd lang de omstandigheden van ons leven gemeenschappelijk. Dat was de common ground zoals ze dat zo mooi noemen, in het Engels. We weten precies hoe het is, bij de ander. Hoe het voelt om in die omstandigheden te zijn. Waar je mee worstelt en wat je er leuk aan vindt.

Inmiddels is mijn leven totaal anders geworden. De verschillen tussen ons worden daarom duidelijker en groter. Het is niet makkelijk voor ons allebei om elkaars keuzes te respecteren zonder het gevoel te hebben dat de keuze van de ander iets zegt over de keuze van jezelf. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Als je als goede vrienden tegengestelde keuzes maakt is het lastig om die te accepteren als los van jezelf. Als dingen die nul betrekking hebben op wat jij doet. Alleen onzekerheid kan roet in het eten gooien: dan betrek je alles op jezelf en zie je de keuze van de ander als een afwijzing van jouw eigen, tegengestelde, keuzes.

Allemaal ego en onzekerheid natuurlijk. Althans, bij mij.

We hadden even zo’n momentje dat het bespreken van onze keuzes botste, van de week. Dat zij blij was met haar keuzes terwijl die precies tegengesteld zijn aan mijn keuzes. Dat ik even mijn oude leven miste. En dat zij geconfronteerd werd met het leven dat zij niet heeft. En we allebei even voelden wat de consequenties zijn van die keuzes! Best confronterend.

Maar we kwamen er uit. We vonden de common ground. Namelijk dat ik haar begrijp en dat zij mij begrijpt en dat we elkaar gunnen wat we hebben. Dat we respect hebben voor de keuzes die we gemaakt hebben.

Als je geen historie deelt, moet je soms even zoeken naar de gemeenschappelijke factor. Naar wat je bindt. De klik. De herkenning. De liefde.

Common ground moet je soms even zoeken om hem te vinden. Maar wij kunnen dat.

<3

Article

Een heel verhaal – in een gerecht?!

Ratatouille HaarlemMijn moeder is vandaag jarig (technisch gisteren, als ik dit publiceer). Ik zeg niet hoe oud ze is geworden want dat houdt ze altijd geheim. En ze leest mee, he. Ssstttt.

Toegegeven, ze heeft het getal zelf ook een paar keer hardop gezegd vandaag. Want: de 5 zat nog niet in de klok maar wel in haar leeftijd dus de wijn mocht open! ;)

Om het te vieren gingen we in Haarlem uit eten in het restaurant van een vriend van mijn broertje en mijn schoonzus. Ratatouille.

Het was geweldig.

Ratatouille zit aan het Spaarne in een prachtig oud pakhuis met van binnen een mooie combinatie van superhoge plafonds met prachtige houten balken en een lekker moderne strakke inrichting vol warme tinten. En fijne, attente bediening. Een absolute aanrader. Niet alleen vanwege het innovatieve, spannende eten maar ook de hele goede prijs-kwaliteit verhouding.

We hadden het verrassingsmenu, nou ja, verrassing? Het lollige is dat alle gerechten die in het verrassingsmenu zitten achterin het menu staan zodat je eigenlijk weet dat je een aantal van die gerechten zult krijgen. Maar toch min of meer een verrassingsmenu met complimenten van de chef :))

Het ene na het andere verrassende gerecht kwam op tafel. Zulke onverwachte smaken en texturen. Te gek.

Het hoofdgerecht was duif.

Ik was al heel blij met onze avond en het eten maar na die duif was ik verkocht. Want het was niet zo maar duif: “De hele duif”, zoals de ober zei. Er was niets weggegooid, vertelde hij. Kijk: daar ligt het hartje.

In de praktijk betekende het inderdaad een half duivenhartje op je bord en een hele griezelige gefrituurde duivenpoot die als een soort spookgedaante omhoog stak (zie foto). Toen de obers de borden neerzetten dacht ik eerst dat ik het verkeerd zag. Dat kon toch onmogelijk een echte duivenpoot inclusief klauw zijn?? Maar het was toch zo.

De hele duif.

Niet al mijn tafelgenoten waren blij met de poot. Noch met het hartje (mijn moeder at het vrolijk op van wie het niet wilde). We hadden discussie over dat hele duivengerecht met ‘de hele duif’. Sommige tafelgenoten vonden het niet kunnen (ook al was het heel lekker, de trek was ze vergaan als het ware, hoewel alle borden toch leeg waren gek genoeg).

Maar ik vond het GEWELDIG. Want:

Het was een VERHAAL. Het hele gerecht was een verhaal: “DE HELE DUIF”.

Inclusief klauw. Inclusief hartje. En nog lekker ook. (ik heb het hartje niet opgegeten en de klauw ook niet maar de rest wel!)

Toen chef Jozua naar onze tafel kwam om even na te kletsen, begonnen mijn tafelgenoten over de duif. Want zelfs de ober had toegegeven dat sommige mensen er niets eens aan beginnen maar het meteen laten staan.

“Shocking he?” zei de chef, blij.

Superkoppig. Superslim. Ik vermoedde al een beetje dat hij er zo in zat. En dat hij zijn ‘hele duif’ lekker op de kaart liet staan wie er dan ook iets van vond. Het is anders en memorabel en lekker. Het is innovatief.

Het is een verhaal in een gerecht.

Ik begrijp wel dat Jozua, getraind in bekende lokale toprestaurants als de Bokkedoorns en Chapeau, een groter restaurant nodig had. Ik begrijp wel dat hij altijd vol zit.

Als je de kans hebt, ga er eten. Je zult topgerechten eten. Ratatouille. Net als de film. Oh en net als in de film hebben ze een signature ratatouille waar je van achterover slaat!

(adres en site Ratatouille nogmaals, mocht je het gemist hebben, nee, dit is geen affiliate link. parkeer in de vd Kampgarage, 5 min lopen!)

 

PS Vandaag is ook een verdrietige dag, de sterfdag van een vriendin, 10 jaar geleden. Ik wilde het niet zeggen maar ik zeg het toch want ik weet dat mensen meelezen die aan haar dachten net als ik. 

Article

Dit is voor die studente

gastcollege bloggen elja daae HKU

die eerlijk antwoord gaf toen ik vroeg wie er wel eens had gedacht over bloggen maar niet begonnen was en zei dat het kwam omdat ze dacht dat wat ze te melden had niet interessant genoeg was. Ik hoop dat je me mailt en/of een LinkedInverzoekje stuurt. Ik heb het idee dat wat jij te melden hebt heel bijzonder is. Ik wil het graag lezen.

Dit is voor die studente die doelbewust met Facebook bezig is en Gary kende: you know who you are. Hoezo, focus? I like it. Heb ik je linkedInverzoekje al in mijn inbox???

Dit is voor die twee jongens achterin die selfies nemen op Instagram. Ik zag het licht wel aangaan hoor, bij jullie. Ik zag de ideeën bijna letterlijk ontstaan. Ik wil horen wat jullie gaan doen. Ik wil het meemaken. Connect, please!

Dit is voor de jongen die Enzo volgt en muziekblogs leest. Ik wed dat er een ton creativiteit in jou zit. Ik hoop dat je die gaat gebruiken om te bloggen. Maker! Laat me weten wat het wordt.

Dit is voor de enige andere blogger in de zaal. Welkom bij de club. Gebruik dat kaartje en bel me!

Dit is voor die jongens vooraan. De jongen die te veel gaat nadenken over zijn nieuw te starten blog: niet doen. Just do it. Begin gewoon. En besluit daarna gewoon wat je nog meer of anders wil gaan doen. En die jongen die aangaf dat hij genoeg heeft van delen op Facebook omdat het mensen niets aangaat: I’m with you. Maar wat jij doet en denkt is interessant. Ik wil het horen, als dat mag. Laat weten waar en hoe, zodat ik het kan volgen.

Dit is voor de studente die iets wil delen van haar gedachten maar met een kleine groep: ik wou dat ik kon horen wat je te zeggen hebt. Het is vast interessant. Ik hoop dat je een manier vindt. No fear.

En even iets anders: ik begrijp de verslaving van jullie docenten wel, aan dat lesgeven. Jullie zijn unieke mensen in een unieke positie om in een uniek curriculum te worden wat jullie willen worden. Leuker dan die reis meemaken, wordt het niet. Ik hoop dat jullie hem delen.

Gastcollege bloggen: bronnen

Dit is die video van Casey Neistat:

Dit is de video van Enzo:

Hier is Gary:

en hier heeft hij het over reverse engineering van je doelen en dromen.

De presentatie van vanochtend staat hier:
[slideshare id=58051833&doc=wordeencorhkubloggen-160209132353]

Dank dat jullie op kwamen dagen. Stuur me een LinkedIn-verzoekje zodat ik op de hoogte kan blijven van wat jullie doen – ik wil meekijken in jullie hoofden en mee op reis!

Cor: ik hoor wel wat er beter kon he? ;)

PS Aan de aanwezigen vanochtend: ik kan niet geloven dat jullie mijn ‘major key’ ref niet begrepen. Google ‘major key’!!! Grrrr.

Article

Het moet niet blogger

blijfbloggen

Ik praatte vandaag op Twitter over bloggen

Ik maakte vandaag een presentatie over bloggen

Ik droomde vannacht over bloggen (vanwege die presentatie).

Ik dacht gisteren en vandaag na over bloggen.

Ik zocht voorbeelden van blogs.

Ik las vandaag een heleboel blogs.

Ik praatte vandaag met mensen over blogs.

En nu moet ik zelf zeker ook nog bloggen?

Het moet niet blogger worden.

Article

Wanneer is het tijd om met Twitter te stoppen?

 

twitter

Ik kreeg een vraag, laatst. Over Twitter. “Wanneer”, vroegen mijn gesprekspartners, die Twitter alleen zakelijk gebruiken, “is het nu tijd om te stoppen met Twitter? Waneer heeft het geen zin meer?”

Ik vond het een intrigerende vraag.

Wanneer ís het eigenlijk tijd om met Twitter te stoppen?

En ik heb een intrigerend antwoord:

misschien is die tijd al gekomen.

Want als je niet weet wat je er doet, moet je er misschien gewoon niet zijn.

Uiteindelijk hadden mijn gesprekspartners best helder waarom ze er waren en wat ze er wilden bereiken en met wie. Dus de vraag stellen was hem beantwoorden.

Maar als je niets anders doet dan automatisch persberichten, blogartikelen en nieuwsitems van je site doorplaatsen, waarom zou je dan nog doorgaan? Ik kan je garanderen dat in dat geval het verkeer naar je website minimaal is en de interactie op Twitter vrijwel verwaarloosbaar.

Je bent aan het zenden in emailnieuwsbrieven van 140 tekens.

Niets meer dan dat. Bij berichten over het naderen einde van Twitter, zucht je opgelucht, want je wist toch al dat het niets was.

Twitter naar 10.000 tekens? Stoppen. Twitter introduceert een algoritme in je timeline? Stoppen. Twitter’s hoger management stopt er mee? Stoppen. Twitter is ouderwets? Stoppen.

Je was er eigenlijk toch alleen maar omdat je verkeer naar je site wilde genereren.

En of dat Überhaupt een valide doel is, ‘verkeer naar de site’?

Even serieus: mensen klagen zich een slag in de rondte over Twitter. En over die stomme doelgroep die niet meer klikt op banners en advertenties. Maar ik zie een patroon. Want mensen klagen ook over de belachelijke prijzen van AdWords-advertenties.

Over het stomme algoritme van Facebook dat er voor zorgt dat je moet betalen om je boodschap aan de man te brengen. En over de onzinnigheid van 90% van de jongeren in een bepaalde leeftijdscategorie die alleen nog maar op snapchat schijnt rond te hangen.

Over je geen likes krijgt op je Instagramfoto’s, ook al voeg je braaf 30 relevante hashtags toe aan je updates. Over de vraag waarom Instagram geen clicks naar de site oplevert. En hoe irritant het is dat collega’s weliswaar kunnen bloggen op LinkedIn, maar alleen vanaf hun persoonlijke profiel.

Zo irritant, social media.

Zou er gewoon mee stoppen.

Elja Twitter

Foto: Flickr.