Terug naar groen

pluimen

Het was gisteren precies een jaar geleden dat we terug in Nederland arriveerden na 7,5 jaar buitenland. We vertrokken op 3 februari 2007 en we waren veel langer weg dan we hadden gedacht.

We gingen weg met een baby van 9 maanden en kwamen terug met drie kinderen die zelf konden lopen ;)

Vandaag kwam ik iemand tegen bij de zwemles die ook net terug kwam uit het buitenland. Haar kinderen waren ook de grootste van de zwemles.

Toen ze vroeg hoe het beviel, verwachtte ze te horen dat het tegenviel, geloof ik. Dat het vooral goed is voor de kinderen. En het is ook goed voor de kinderen, dat is waar. De vrijheid die kinderen hier hebben, de luxe van fietsen naar school, die is onbetaalbaar.

Maar het bevalt mij zelf ook heel goed om terug te zijn.

Als mensen me vragen hoe het is om terug te zijn, denk ik: groen.

 

Groen!

Gras, bomen, regen, de grote wilg bij ons voor de deur, de heg die niet te temmen valt, de berk bij de buren achter, de geur van mest op het gras die ik soms ruik als ik met de kinderen naar school fiets. De geur van blaadjes.

Hoe groen Nederland is, weet je pas als je ergens gewoond hebt waar het niet groen was.

Maar op de fiets, door het groen?

Priceless.

 

 

 

 

 

 

Waarom ondernemers gewoon moeten bloggen

bloggen

Moeten ondernemers bloggen? Natuurlijk moeten ze dat.

Ik had vandaag een gesprek met een ondernemer. Iemand waarvan ik diensten afneem. Het gesprek kwam op bloggen (het gesprek komt bij mij altijd op bloggen, als ik mede-ondernemers spreek).

Waarom je moet bloggen? Ze zag het niet zo, eerst.

Dan moet je net mij hebben. Het is mijn stokpaardje. Natuurlijk moet zij bloggen. Iedere ondernemer moet gaan bloggen.

Waarom?

Omdat iedere ondernemer geld wil verdienen. En bloggen kan je daarbij helpen.

1. Bloggen verbetert je vindbaarheid in de zoekmachines

Je kunt een aversie hebben tegen internet en je website een crime vinden. Je bent niet de enige ondernemer.

Maar de waarheid is dat je klanten, of het nou consumenten zijn of zakelijke klanten, online zoeken naar informatie.

Als jij met je website antwoord weet te geven op de vragen waar je doelgroep mee worstelt, of je doelgroep weet te entertainen op een manier die bij hen en jou past, of het zo weet te doen dat je eenvoudig hoog in de zoekresultaten staat als mensen bepaalde, relevante zoekwoorden invullen (liefst zoekwoorden met een koopintentie, natuurlijk), dan helpt dat je zaak direct.

Een blog waar je

  • regelmatig nieuwe content plaatst (of laat plaatsen)
  • rekening houdt met je doelgroep, zoekwoorden en
  • een klein beetje met de regels rondom zoekmachineoptimalisatie,

daarmee kun je je online positie alleen maar versterken.

2. Bloggen helpt je om potentiële klanten te overtuigen

Stel, die potentiële klant heeft over je gehoord. Of je site gevonden via de zoekmachines. Wat ziet hij of zij dan? Hoe weet hij of zij dat jij biedt wat hij of zij wil hebben? Dat je betrouwbaar bent? Dat je goed bent? Dat je doet wat je belooft?

Overtuigen zit hem niet in schreeuwende praatje en gillende banners. Wist je he? Houden mensen niet van.

Overtuigen zit hem in:

  • Antwoorden geven op de vragen die zo’n potentiële klant in zijn of haar hoofd heeft over jouw product, dienst, proces, voorwaarden en portfolio
  • Antwoorden geven op problemen waarvoor jij een oplossing biedt
  • Laten zien hoe je het met andere klanten hebt aangepakt
  • Laten zien wie jij bent en wie er eigenlijk werken bij jouw bedrijf
  • Laten zien hoe jullie als onderneming kijken naar je vakgebied, hoe jullie voorop lopen, hoeveel passie jullie hebben voor jullie producten en diensten
  • Laten zien hoe goed je relaties zijn met klanten en leveranciers
  • Delen hoeveel enthousiasme je voelt voor wat je doet.

Ook hier is een blog een prachtig middel voor. Want een blog is minder formeel dan een bedrijfsfolder of een corporate website. Het is een minder strak keurslijf waarvan lezers accepteren dat je dingen persoonlijk maakt, dat je niet zo formeel schrijft, dat je eens iets anders laat zien dan je promopraatje.

3. Bloggen is de leukste vorm van marketing

Jaja. Je bent een drukke ondernemer. Je hebt geen tijd voor al dat gedoe. Je hebt al nieuwsbrieven en direct mailings en een advertentie in je plaatselijke courantje. Plus een bureautje dat advertenties voor je plaatst op Google

Alsjeblieft. Hou op, schei uit. Druk. Gedoe. Bah.

Luister: bloggen hoeft niet veel tijd te kosten. Sterker nog, hoe meer je het doet, hoe sneller en beter je wordt.

Je hoeft geen topschrijver te zijn (je kunt er trouwens altijd eentje inhuren. of je laat je interviewen en laat dat uitwerken, kan ook). Je kunt ook gewoon 20 vragen van klanten opschrijven en daar 20 stukken over schrijven. Ze hoeven niet lang te zijn.

Je kunt lijstjes maken met de leukste, de beste, de handigste, de mooiste… locaties, tools, tips, vragen, producten…

(hier nog een heleboel andere ideeën voor mogelijke blogonderwerpen. En hier nog meer)

Bloggen is leuk, mensen. Bloggen is leuk.

Je kunt fotobloggen, eventverslagen maken, laten zien wat je opvallend vond op de vakbeurs waar je was, lijsten maken de nieuwste trends op je vakgebied.

En terwijl je lekker schrijft en deelt en vertelt hoe je naar de wereld kijkt, wat je opvalt en hoeveel je weet, doe je aan marketing.

Mooier wordt het niet, aan marketing doen.

4. Bloggen is de goedkoopste vorm van marketing

geen geld geen tijd toch doen

Met een blog op je website ligt de wereld aan je voeten. En het kost je niets. Toegegeven, sommige ondernemers hebben geen tijd, dus tijd is geld. Maar ook toegegeven: sommige ondernemers zouden hun tijd best beter kunnen besteden. Of ze hebben zelfs tijd over.

Zet je Facebook-account gewoon een tijdje on hold. Stop even met tijd verdoen in webshops. Kijk een TV-programma minder.

(Marcel van Driel beschrijft dat prachtig in zijn boek ‘Geen geld, Geen tijd, Toch doen‘ – geen aff link!, waar ik zelf overigens prominent in sta, yessss! Hij heeft het o.a over de tijdvinder, oftewel eens echt bij te houden wat je nou de hele dag (ver) doet)

En deel wat je weet.

Marketing was nog nooit zo makkelijk. Je hoeft er (als je het zelf doet) niemand voor te betalen. Geen bureau voor in te huren. En alles wat je toevoegt aan je site, geeft je online positie meer waarde.

Bloggen is investeren in de waarde van je merk, online.

Dus bloggen is nooit een weggegooide investering.

 

(behalve als je je hele blog offline haalt omdat je het over een andere boeg gooit. Ik kijk naar jou, Patty! )

Je kunt trouwens ook je collega’s vragen om mee te werken. Je kunt je klanten en leveranciers betrekken.

Stel nou dat 2 mensen in je bedrijf twee uurtjes per week zouden besteden aan een blog. Dan had je al snel 1 of zelfs twee nieuwe blogposts per week.

Gratis marketing, mensen.

5. (toegift) Het hoeft niet perfect

Het handige aan een blog is: het hoeft niet perfect. Mensen verwachten helemaal geen perfectie! Ze verwachten iets persoonlijks. Iets leuks. Iets handigs.

Eerlijk gezegd: al doe je niet meer dan delen wat jij weet, antwoord geven op al die vragen van klanten, dan ben je al aan het scoren. Dan maak je potentiële klanten en bezoekers al blij.

Als je dan ook nog wat afbeeldingen toevoegt, een beetje oefent met schrijven, af en toe een collega aan het woord laat, een beetje op de opbouw van je stuk en zoekwoorden let, dan ben je eigenlijk al klaar.

Niet perfect. Wel leuk.

Alle ondernemers zouden moeten bloggen.

Echt.

 

 

 

Waarom je in je pyjama de hond uit moet kunnen laten en wat dat met Instagram te maken heeft

2015-07-16_1437056887Instagram.

Ik vind het een prachtig medium.

(ik heb wel eens anders beweerd, ja. Don’t remind me)

Instagram heeft weinig met pyjama’s te maken, toegegeven. Als je de vele kronkelende dames met slanke bruine benen die in de pyjama’s van hun vriendjes op hun bed koffie drinken, niet meetelt.

Maar ook zonder pyjama’s vind ik het een prachtig medium.

Niet alleen om wat het is en wat het kan en hoe het verandert. Maar vooral als gebruiker.

Ik ben gek op foto’s en Instagram biedt me als gebruiker een non-stop stroom van mooie, leuke, interessante, lieve, bijzondere of rake foto’s. Over onderwerpen, mensen, ideeen, plaatsen waar ik iets mee heb of die me raken.

Ik deel zelf ook foto’s op Instagram.

(je vindt me hier)

En net als hier op dit blog doe ik wat me goed dunkt. Wat me leuk lijkt. Wat me blij maakt of wat me verwondert.

Dat is de reden dat er in mijn Instagramfoto’s, net als op dit blog, totaal geen lijn zit. Althans, niet een zichtbare lijn. De lijn is ‘Elja’.

Ik ben de rode draad.

Het is net als met bloggen of met fotograferen in het algemeen:  ik deel de wereld door mijn ogen.

Dat leidt helaas niet tot een enorme snelle groei in volgers, die wereld door mijn ogen. Want er zijn, net als bij andere sociale netwerken, regels die er voor zorgen dat meer mensen die je vinden en meer mensen je volgen.

Je helpen om ‘succesvoller’ te zijn met Instagram.

Die regels pas ik niet toe. Om je een idee te geven, dingen als:

  • Zorgen dat je alleen mooie, gestileerde foto’s maakt
  • Bepaalde kleuren en filters gebruiken, die volgens onderzoek meer mooi gevonden worden
  • Hashtags gebruiken. En veel. En vooral hashtags waarvan je weet dat ze populair zijn.
  • Zorgen dat alle foto’s bij elkaar horen en even mooi zijn. Een ‘curated feed’, een foto-overzicht dat herkenbaar en mooi en eenduidig is.

Tsja.

Als je hier wel eens komt, weet je hoe ik denk over regels.  Over het ‘hacken’ van succes.

Ik houd niet zo van social media regels.

Er is niets mis mee op zich. En als ik weet wat werkt, deel ik het graag. En ik vind het niet stom dat mensen die regels toepassen.

Maar van mij hoeft het niet, op mijn blog, op mijn twitter account, op Instagram. Geen zin in.

Ze horen bij een focus op ‘succesvol social media’ waar ik geen zin in heb. Want die focus ontneemt me het plezier.

Plezier is heel belangrijk. Ook op social media.

Maar vandaag, tijdens twitterchat #blogpraat die over Instagram voor bloggers ging, zag ik heel veel tweets die eigenlijk op hetzelfde neerkwamen:

het gevoel dat je het ‘goed’ moet doen.

En dat het anders geen zin heeft. Dat je er anders beter weg moet blijven.

Het tegenovergestelde van er plezier in hebben, kortom.

Waanzinnig leuke bloggers die nauwelijks nog foto’s posten omdat ze denken dat hun leven ‘niet interessant’ is om te delen.

Omdat ze zichzelf vergelijken met succesvolle instagrammers met prachtige foto’s waar ze niet aan kunnen tippen.

Maar hoe zonde is het, dat je het dan niet meer doet omdat het ‘niet goed genoeg is’??

Hier is mijn gouden Instagramtip:

Geef jezelf toestemming om er lol mee te hebben en dingen te proberen.

Een gouden tip die overigens voor elk sociaal media kanaal is toe te passen. Elk ‘social channel’.

Lol hebben is de enige manier om goed te zijn in social media.

Precies zoals Petra hier concludeerde:

Want je kunt ook te veel nadenken over wat je doet op zo’n social media kanaal. Te veel nadenken over wat anderen van je verwachten.

Dat werkt verlammend. Geloof me maar.

De kracht van social media ligt namelijk in het durven uitlaten van je hond in je pyjama.

Verwachtingen waarvan je denkt dat de buitenwereld die van je heeft loslaten en de verwachtingen die je zelf hebt over wat je zou moeten zijn loslaten.

Jezelf zijn.

Dat zit zo: ik zag iemand vandaag een grapje maken op Twitter. Dat ze de hond uit moest laten maar dat ze zich eerst even ging omkleden. Want ze kon natuurlijk niet in haar pyjama de straat op.

Toen ik zei dat in mijn oude straat in de VS mensen soms gewoon met een kop koffie in de hand, op hun sloffen en in hun badjas de hond uitlieten, moest ze lachen. Dan kende ik haar dorp niet!, zei ze. Wie weet ooit, zei ze.

Shit, dacht ik.  Wat shit. Dat je wie weet ooit jezelf mag zijn?

Wie weet ooit stoppen met je iets aantrekken van verwachtingen van anderen waar je helemaal niet eens aan wilt voldoen, eigenlijk?

Mijn zoontje ging laatst mee naar de Albert Heijn in zijn pyjama en op zijn blote voeten. Ik moest snel iets halen en hij wilde zo graag mee. De voorwaarde was dat ik hem direct uit de auto in een karretje mocht tillen, in het kinderzitje, en dat hij er niet uit mocht.  Hij vond het prima. Als hij maar mocht aanwijzen welk toetje hij wilde en ik het dan zou pakken.

Het leven gaat niet om de verwachtingen van anderen.

En social media ook niet.

Als je wilt dat een social media kanaal iets voor je oplevert, moet het allereerst iets voor je opleveren in het doen. Je moet het leuk of uitdagend vinden om te bloggen, gewoon voor jezelf. Leuk vinden om op Twitter handige links te delen. Plezier hebben in het afstruinen van Facebook. Lol vinden in het reageren op deze en gene.

Je moet het leuk vinden om op Instagram foto’s te maken en te plaatsen. Mooie foto’s maken, foto’s maken van dingen die je interesseren, spelen met fotofilters, foto’s maken op straat of juist thuis, van licht, van mooie plekken, van leuke mensen, van jezelf, voor je blog. Mensen vinden en volgen wiens foto’s je aanspreken. Mooie foto’s kijken van dingen die je interesseren. Wat dan ook.

Je moet het leuk vinden!

(en niet bang zijn om de hond uit te laten in je pyajama)

Permission to play: granted.

 

Vragen

monsterVragen voor het slapen gaan:
  • Hoe komt een baby uit de buik? (kon ik beantwoorden)
  • Hoe maakt een kip een ei? (ik had geen idee)
  • Blijft een ei uit zichzelf warm? Zitten er warmhouddingetjes in? (kon ik beantwoorden daarbij refererend aan het bezoek aan de eendeneierenuitbroedmachines van mijn oom Peter, die boer is. Waarna de discussie ging over hoeveel eieren er in een machine konden en hoeveel machines hij ook alweer had. Wisten we allebei niet meer)
  • Hoe kun je water uit de grond pompen? (had ik maar een heel klein beetje van het antwoord op. Want hoe verzamelt dat water zich eigenlijk? En hoe pomp je het dan weer op?)
  • Hoe pompt een hart bloed? (pfff lastig, wel redelijk gelukt denk ik, al liep ik even stuk op het hele stuk met zuurstof uit de longen richting bloed want helemaal zeker weet ik het zelf ook niet)
  • Hoe zijn de waterpokken begonnen en hoe krijg je het? (sjonge. Wie was de eerste mens met waterpokken? En waarom heet het waterpokken en in het Engels chicken pox?)
  • Waar is snot van gemaakt? (tsja. Wie het weet mag het zeggen)

Genoeg op te zoeken op youtube morgen. Waarbij ik de hoop heb uitgesproken dat het verhaal over het ei van de kip een animatie is terwijl mijn zoontje hoopt dat het een soort van laserscan is die je precies laat zien hoe het werkt.

Welterusten!

Moeders en dochters

IMG_2005

Bij de ijssalon waar ik gisteren vlakbij zat te eten, kwam een mevrouw een vriendin tegen.

De vriendin zat met man, zoon en dochter van een jaar of 10 een ijsje te eten. De mevrouw die langskwam had met haar man net een ijsje gehaald.

Aan het gegil te horen, hadden ze niet verwacht elkaar te zien.

“Ja, een ijsje he, we lopen het er wel weer af op weg naar huis! Haha!”, gilde mevrouw 1. “Haha! Ik heb vandaag al geexercised met Marietje!”, gilde de moeder, “dus het mag!”

Het meisje keek naar hen en naar haar ijsje.

Ik vraag me wel eens af hoe ik het gedaan zou hebben, met de dochter die ik nooit gehad heb.

De signalen die we als moeders uitgeven, vaak hebben we het niet door.

De schaamte.

Het schuldgevoel.

Het gebrek aan eigenwaarde.

Signalen over het vrouwenlichaam en hoe het zou moeten zijn. Over vrouw-zijn en wat dat betekent. Over eten. Over schaamte. En schuldgevoel en zonde.

Ik werk er zelf aan mee.

Het eerste dat ik tegen mijn nichtje van 9 zeg als ze binnenkomt is: wat heb je een prachtige jurk aan! Wat is je haar toch mooi!

Ze is ook echt een plaatje om te zien.

Maar veel belangrijker: ze is nu ze 9 is nog net zo’n door-en-door lief mens als ze was toen ze een babytje was. Ik kan het niet uitleggen, niet benoemen, wat het precies is, maar als ik haar zie denk ik altijd aan hoe ze was als baby en hoe haar natuur hetzelfde is gebleven. Hoe bijzonder ze is. Zonder die innerlijke gloed zou het niet uitmaken, hoe mooi ze fysiek was.

Maar wat zeg ik? “Wat een mooie jurk heb je aan!”. “Wat ben je bruin!”.

Pfff.

Verkeerde signaal!

Net zo erg als die vrouwen met dat stomme schuldgevoel over die ijsjes recht voor dat meisje van 10.

Een vriendin vertelde laatst hoe een moeder op het schoolplein opmerkingen maakte over het gewicht van haar dochtertje. Ik dacht dat ze een grapje maakte.

Want zelfs als je zo getikt zou zijn dat je zou denken dat het er een of ander ideaalbeeld is van hoe een meisje van 7 er uit zou moeten zien, zou je niet anders kunnen zeggen dan dat ze prachtig is.

Haar dochtertje is leuk, slim, sportief, gezond. Niet graatmager, maar op geen enkele manier dik te noemen. Niet eens mollig!

(het punt is: stel je voor dat het wel zo was. Hoe moeilijk zou haar leven dan zijn??)

Ze heeft het figuur van haar moeder. Een prachtige vrouw met een prachtig gezond lichaam, maar belangrijker, een hele slimme vrouw, sympathiek, met een enorm gevoel voor humor en een prachtige eigen praktijk. Een van de leukste en fijnste mensen die ik ken.

Hoe durft zo’n moeder op het schoolplein? Hoe durft ze haar getikte beeld en het verknipte keurslijf waar ze in zit op te dringen, niet alleen aan haar eigen dochter, maar ook aan de dochter van anderen?

De moeder van het klasgenootje van de dochter die ik nooit gehad heb, die had de wind van voren gekregen, vrees ik.

Ik weet niet hoe ik het gedaan zou hebben met de dochter die ik niet heb. Hoe ik had gevochten voor haar eigenwaarde. Vechten om haar te behoeden voor de schaamte zoals Brene Brown die beschrijft:

“Do it all, do it perfectly and never let them see you sweat. Unattainable conflicting, competing expectations about who we’re supposed to be.”

Met daar overheen de hele laag over hoe een vrouw er uit zou moeten zien. Ook zo’n unattainable gedoe.

Het zou een dagtaak zijn, vrees ik, een sterke dochter opvoeden die gelooft in zichzelf en dat ze genoeg is. En haar lichaam ook. Plus dat dat lichaam van haar is en nooit, maar dan ook nooit, van anderen.

Gelukkig heb ik jongens. Want ik weet niet of het me zou lukken.