Facebook over 10 jaar

Facebook iPhoneMisschien heb je het gelezen, het bericht over Facebook’s plannen voor de komende jaren. Inclusief woordelijk verslag van het praatje van CEO Zuckerberg.

Als ik zo’n bericht lees, bekruipen me allerlei gevoelens en emoties.

Achtereenvolgend.

1. Brrrrr.

Wat een macht. Dat moeten we toch niet willen, met zijn allen. Hoe kan het toch dat we met zijn allen 1 bedrijf zo ongelofelijk veel macht geven over ons, onze gegevens? Zonder ons goed te orienteren en informeren, behalve als iemand even een angstcampagne lanceert?

Ooit gaat dat fout, natuurlijk. Voor Facebook, dan. Dan worden we wakker.

2. Yayyyyy

Als marketeer biedt Facebook ONGEKENDE mogelijkheden.

Ga maar na: de hele wereld is er aanwezig. Al die consumenten (en B2B-inkopers zijn ook consument. En zitten ook op Facebook). Niets let je als adverteerder om daar gebruik van te maken. Zo lang je maar binnen de grenzen blijft van het juridisch toelaatbare. Vergeet niet dat Facebook je, als je maar ingelogd bent en cookies toestaat, alles van je volgt. Ook wat je buiten Facebook doet. (!). Facebook weet dus eigenlijk alles over grote groepen gebruikers.

En als die informatie, geanonimiseerd, gekoppeld wordt aan andere databases, ben je als marketeer spekkoper. Dan weet je precies hoe je in moet spelen op de emoties van je klanten om ze te laten kopen. Of ze dingen te laten vinden?!

3 Wow.

Hoe slim is die tekst opgebouwd, van de CEO? Daar heeft een slimme tekstschrijver op zitten zwoegen. Lees hem maar eens goed door. Vol motiverende voorbeelden, positiviteit, overtuigingskracht, sympathiek woordgebruik.

4. Tsssk.

In wat voor wereld leven wij toch dat het feit dat een bedrijf aankondigt iets ‘agressief’ te gaan doen, OK is?

5. Pfff.

Hoe lang gaat dat nog duren? Waarom is iets dat zo belangrijk is, dat zoveel mensen en organisaties en bedrijven verbindt, iets dat als een tweede laag over de wereld ligt, in handen van een ultracommerciële organisatie? (niet dat ik voor te vergaand overheidsgedoe ben rondom het internet! Want hoe sterker de overheid reguleert, hoe meer je dezelfde symptomen krijgt alleen dan vanuit de andere kant).

Maar ooit komt Facebook ten val. Dat denk ik echt. De vraag is, wanneer? En wat hebben we A) er dan aan gehad en B) wat gaat er dan precies mis en ten koste van wie?

En wat komt er voor in de plaats?

Sharing is caring

Ik vond de link, ironisch genoeg, in de (openbare) Facebookgroep Dutch Facebook. Erg handig om je bij aan te sluiten als je Facebook paginabeheerder bent. Zo’n aanbeveling is ook ironisch, ja, dat realiseer ik me. Maar beter om precies te weten hoe het zit en hoe het werkt, denk ik dan maar. Daar kan die groep je bij helpen. Die zit vol enthousiaste marketeers. Pro-facebook :)

IRL werken is (toch) (echt) (heel) anders dan vanachter de computer

Patrick Klerks Elja DaaeWeet je wat mijn werk opeens heel anders maakt, sinds ik in Nederland woon?

Dat ik mensen in het echt kan ontmoeten in plaats vanachter de computer.

Dat ik zo maar met Patrick kan afspreken om te gaan lunchen! Patrick is spreker bij mijn webinars (webinar Online campagnes) en hoewel we elkaar wel eens in het echt gezien hebben, zien we elkaar meestal in bits en bytes.

Omdat ik al 8 jaar een long distance worker ben, in een virtueel team, zijn IRL (in real life) ontmoetingen voor mij echt een bonus. Dat geldt vooral voor de mensen met wie ik samenwerk voor Frankwatching en Frankwatching Webinars.

Er zijn sprekers die ik pas na vele webinars in het echt zag. Zoals Patrick en Pascal. De eerste keer dat ik Pascal in het echt zag, wist ik zeker dat ik hem al eerder in het echt gezien had. Gelukkig is Pascal *iets* feitelijker dan ik en wist hij zeker dat het niet zo was.

Hoe raar is dat?

Of misschien is het niet zo raar. Want er gaan heel wat uurtjes voorbereiding in zo’n webinar zitten en inmiddels heb ik er vele achter de rug met Pascal.

Maar achter de computer kun je toch niet echt met elkaar praten zoals je dat IRL kunt.

Zelfs bellen is een nieuwigheid. Want al kun je natuurlijk met elkaar bellen vanuit Amerika of Turkije naar Nederland, in de praktijk doe je dat minder.

Nu val ik iedere week Frank lastig per telefoon, in plaats van via Skype. Of Anna-Maria. Lekker bellen met elkaar.

Bijna net zo leuk als afspreken.

Ik ben echt aan het genieten, weet je dat?

Mijn dagelijkse werk was altijd al leuk maar IRL is het toch nog een paar trapjes leuker!

 

Ik belde Cor

20140330-005508.jpg

Ik belde Cor. (zie links. Da’s Cor.)

Gewoon omdat het kon.

Nou en omdat hij zegt dat dat moet.

Hier.

(dat is dan meteen, voor wie het uitmaakt, de ‘sharing is caring link van vandaag!)

Ik weet dat Cor dat kan waarderen, dat je als lezer dan ook echt belt.

Dat weet ik, omdat hij dat bij mij wel eens heeft gedaan.

Gewoon mij, zijn vaste lezer gebeld.

Hij belde mij, omdat ik de eerste was van wie hij een telefoonnummer kon vinden. Het was vrijdagavond, ik woonde in Istanboel, en Cor belde.

Ik had hem nog nooit gesproken of gezien maar ik wist meteen wie het was. Want ik lees en las zijn blog iedere dag.

Lollig he.

Nu wilde ik laatst bellen en toen ging het mis, ik typte twee keer het verkeerde nummer. Dus toen heb ik hem gemaild. En ik mocht echt bellen, zei hij.

Dus net was ik aan het koken, toen dacht ik: dat kan wel bij Cor, bellen dat je NU belt en dat je Zo weer ophangt.

Maar hij nam niet op.

Misschien is HIJ wel aan het koken (kook je eigenlijk, Cor?). Of aan het fietsen.  Of aan het lesgeven.

Niet aan het bloggen, want dat doet hij iedere dag ‘sochtends vroeg.

Maar weet je wat ik nu ga doen?

Ik ga hem whatsappen.

Ha.

No escape.

 

De Grote Communicatie. En de Kleine.

connectedIk had een belangrijke dag vandaag, op de school van mijn zoontje.

Het ging niet helemaal zoals ik had gedacht. Maar, realiseerde ik me,

ik had ook niet voldoende gedacht.

Als ik beter (na) gedacht had, had ik me gerealiseerd dat ik onvoldoende had gecommuniceerd met de school.

Ik had te weinig gevraagd om informatie en dat is natuurlijk wel mijn verantwoordelijkheid, als ouder.

We hadden een gebrek aan Kleine Communicatie. En om Kleine Communicatie moet je vragen soms, als ontvanger.

Er is vanuit een organisatie altijd de Grote Communicatie, en de kleine.

(bedacht ik vandaag)

De Grote Communicatie is de communicatie die iedereen aangaat. De hele community. Het hele klantenbestand. Iedereen. Die Grote Communicatie is onderdeel van een proces en daarom wel goed geregeld. Automatisch, soms zelfs.

Goede Grote Communicatie geeft duidelijkheid, geeft richting aan verwachtingen, komt op het juiste moment en is liefst ook nog een beetje vriendelijk natuurlijk (ook niet altijd makkelijk).

De kleine is het moeilijkste. En potentieel het waardevolst.

De kleine communicatie is gericht op het individu, op de specifieke situatie.

Het vraagt meer, van de verzender. Niet alleen omdat het niet geautomatiseerd is, maar omdat het vaak om kennis gaat in het hoofd van 1 persoon, of althans een paar, richting een beperkte groep ontvangers.

Dat soort communicatie is niet alleen een verantwoordelijkheid van de verzender (wat bij Grote Communicatie wel zo is, eigenlijk). Maar ook van de potentiële ontvanger. Realiseerde ik me vandaag.

Maar eigenlijk wist ik het al.

Ik krijg zelf iedere dag mailtjes van deelnemers, bij Frankwatching Webinars. Met inhoudelijke vragen over iets uit een webinar. Of met vragen over facturen. Over follow-up. Over processen. Over een webinar dat op de agenda staat. Of wanneer het op de agenda komt!

Ze nemen verantwoordelijkheid voor mijn communicatie. Ze vinden geen antwoord op hun vraag (of niet snel genoeg) en zoeken die bij mij. En ik ben daar blij mee.

Ze dwingen mij tot kleine communicatie.

En hoe waardevol Grote Communicatie ook is, het is in de kleine communicatie dat de echte verbinding ontstaat en je de specifieke informatie vindt die aansluit bij wat de ontvanger (hopelijk) wil weten.

Maar soms moet je er om vragen.

Les geleerd. :)

 

Waarom bloggers zich in SEO moeten blijven verdiepen

toets_klOnline techniek, gedoe en geneuzel: vind ik heerlijk.

Doe mij maar een discussie over landingspagina’s, hashtags, WordPress plugins of zoekmachines. Of SEO (zoekmachineoptimalisatie).

Zo kwam ik vandaag dit artikel tegen over geavanceerde SEO-techniek en wat dat betekent voor bloggers/websiteeigenaren die goed willen scoren in zoekmachines als Google.

Heerlijk, vind ik zo’n stuk. De jurist in mij is dat, denk ik.

Die smult van informatie, interpretatie en context.

En een stukje techniek in de mix. En een stukje ‘online’. Voila.

Genieten.

(online) Techniek makes the world go round. En zoekmachines zijn daarbij belangrijker dan ooit. En als je het leest, dat artikel, zie je hoe geavanceerd zoekmachines als Google zijn geworden.

Wie serieus blogt, moet bijblijven, als het om SEO gaat.

Dat wil zeggen, wie blogt met als doel veel bezoek te krijgen op zijn/haar site.

Als je dat wilt, zijn zoekmachines belangrijke verkeersbronnen. En dat betekent dat je je moet verdiepen in SEO.

Je kunt ze steeds minder voor de gek houden, die zoekmachines. Vroeger kon je gewoon 20 keer een bepaald belangrijk zoekwoord gebruiken op je webpagina om te scoren. Maar als er verder helemaal geen termen staan die te maken hebben met dat zoekwoord, is de kans groot dat Google inmiddels begrijpt dat het key word stuffing is. Vulling. Een lege huls.

Zoekmachines zijn gecompliceerde computerprogramma’s waar de slimste mensen ter wereld aan werken. De manier waarop ze bepalen of iets relevant is voor jou als gebruiker, verandert razendsnel. Wat gisteren werkte, werkt vandaag (helaas) niet meer. Gevolg: websites die hun bezoekersaantallen soms na 1 kleine verandering in Google’s algoritme (formule) onderuit zien gaan.

Ze gebruiken (zie artikel) allerlei berekeningen om te zien wat de verbanden zijn tussen stukjes informatie. En wat het betekent als je site bepaalde combinaties van woorden gebruikt op bepaalde plekken.

Google probeert uit vele elementen een idee te krijgen waar je site over gaat en hoe relevant die tekst is.

Waaronder de de tekst die je gebruikt om een link aan te geven.

Daarom staat hierboven, regel 3 van dit artikel, niet “ dit artikel tegen over geavanceerde SEO-techniek”.

Er staat: ‘dit artikel tegen over geavanceerde SEO-techniek‘.

Dat is een heel klein verschil. Maar om zulke minieme dingen gaat het soms.

Want de tekst die je linkt, geeft de lezer een signaal. En geeft Google ook een signaal. Zoiets kleins als de omschrijving van je link (die zie je als je met je muis boven een link gaat hangen) of de tekst waaruit de link bestaat, gaat steeds belangrijker worden.

Al die kleine dingen geven Google en andere zoekmachines een signaal.

Ik link niet op die manier naar dat artikel omdat ik wil scoren in Google.

Ik heb niet de illusie dat ik gevonden zal worden op woorden als ‘SEO’. :)Ik link op die manier omdat ik weet dat de kans groter is dat je klikt en het leest als ik een duidelijke tekst gebruik in mijn link en niet alleen ‘dit artikel’.

Ik let eerlijk gezegd vrijwel nooit op key words en andere handige SEO-dingen. Het kan me niet schelen of Google denkt dat dit blog over SEO gaat of waar dan ook over. Het maakt mij niet zo veel uit hoeveel bezoekers ik heb.

Maar dat neemt niet weg dat ik het wil begrijpen. Is handig, in mijn vakgebied.

En als het jou wel kan schelen op welke woorden je blog gevonden wordt, is het handig om meer te lezen over SEO. Niet omdat je Google wilt foppen (lukt je niet). Maar om wat je doet, nog beter en begrijpelijker te maken voor zoekmachines.

Sharing is caring

Mijn favoriete SEO-blog is MOZ.com.  Heel technisch soms. Maar heerlijk SEO-ge-nerd.