2014 was het jaar … (dl 1)

elja anna-maria zet je zaak op de kaart…dat ik Anna-Maria ontmoette.

(op de foto zie je de grootse ‘lancering’ van mijn boek eerder dit jaar, eigenhandig door haar geregeld met een running dinner-for-two langs Aalsmeerse hotspots. Ik vond het helemaal te gek)

Niet alleen ontmoette: bevriende. Het tegenovergestelde van ontvriende. (Anna-Maria, we zijn NIET bevriend OP FACEBOOK!).

We schijnen elkaar nog maar 4 keer in het echt te hebben gezien. Raar want het voelt als 100.000.

Anna-Maria zei het van de week: Twiter voor de wereldvrede.

Zo is het. En voor vriendschap!

Als iedereen je werkemail morgen kon lezen…wat dan?

post2Ik las deze post vandaag op INC. (I heart INC.! Kocht het altijd toen ik in de VS woonde maar kan het nu nergens meer vinden).

Ze citeren de gelekte emailconversaties van de CEO van Snapchat met de baas van Sony (het is de email van Sony die op straat is komen te liggen, zie helemaal onderaan voor meer info), die in de board zit, om te benadrukken hoe slim al die mensen toch zijn. Maar stiekem is het voor start-up junkies en wannabe-snapchat-ceo’s als ondergetekende natuurlijk een inkijkje in die wereld.

Whatever!

Dat vind je misschien helemaal niet interessant en dat kan ik me goed voorstellen. Het gaat helemaal om de wereld van de start-ups en vooral hoe ze aan geld komen en waarom en van wie etc.

Maar wat ik zo fascinerend vindt is dit: stel je voor dat JOUW werkemails en chats op straat kwamen te liggen!

Sjonge.

Goede reden om nog eens extra te kijken naar je security settings he?

Maar ook om goed na te denken over wat je allemaal aan de email toevertrouwt.

slimme emailEen beetje paranoia kan geen kwaad, medunkt.

Of misschien moeten we gewoon terug naar duivenpost en rooksignalen?

PS Dat is ook een manier om een blog te vullen, met de privé emailconversaties van belangrijke figuren

PS 2 Met de nadruk op PRIVÉ

PS 3 en de nadruk op ‘vullen’

PS 4 Pffff

PS 5 Dat je dan iemand’s illegaal verkregen emailinhoud letterlijk kopieert maar er boven zet, tussen haakjes: alle spelfouten zijn van hemzelf. LOL. Kan ik wel om lachen.

PS 6 of huilen

PS 7 I heart INC.

PF 7 in de Sony soap valt eindeloos veel te lezen! Zie hier. En hier (het schijnt te mogen, die gelekte informatie gebruiken, in de VS). Etc.

Dichtbij

sterIk zit heel veel te denken over community en dichtbij zijn.

Dat heb je, he, zo richting de Kerst.

Hoe meer reclames ik zie over dure gerechten en dure cadeaus, hoe meer ik nadenk over wat Kerst nou eigenlijk is, voor mij. Iets in me komt in opstand tegen al die dingen, geloof ik.

Ik zat net de Surpriseshow te kijken (dat was al heeeel lang geleden! Ik vond het geweldig). Over mensen die een kledingbeurs begonnen voor mensen die zich geen kleding meer kunnen veroorloven. En iemand die al jaren mensen met een verstandelijke handicap aan het lachen maakt met zijn grappen, grollen en kostuums. En een klein meisje dat voor haar verjaardag boodschappen vraagt voor de voedselbank.

En op het journaal ging het over Rotterdam, waar ze beleid willen maken iets doen aan de vreselijke eenzaamheid onder ouderen.

Als nieuwkomer in een nieuwe gemeenschap merk ik hoe leuk het is om nieuwe mensen te ontmoeten, nieuwe vrienden te maken, je in te zetten voor de mensen om je heen.

Dichtbij heb ik zo gemist.

Maar ik merk ook hoe moeilijk het kan zijn, contact. En ook hoeveel eenzaamheid er is, gewoon bij mensen die je iedere dag ziet. In de winkel, in je straat, op school. Of online, in je inbox en je facebook stream en je twitterlijst.

Het verbaast me wel een beetje.

In sommige landen waar ik leefde was ik me natuurlijk niet echt bewust van problemen als eenzaamheid omdat je ze niet kunt zien en ook niet makkelijk kunt oppikken of bestrijden als je de taal niet spreekt (met armoede is dat bijvoorbeeld heel anders, dat zie je heel duidelijk en je steentje bijdragen is relatief makkelijk, ook al is het altijd die druppel op de gloeiende plaat).

Maar juist omdat ik hier thuis ben en de taal spreek en de cultuur begrijp, valt het me zo op. Bij hoeveel mensen je de vermoeidheid ziet, verdriet, eenzaamheid, worsteling.

Dat is verder niet negatief bedoeld hoor. Ik zie vooral heel veel mooie dingen. Maar die andere dingen komen opeens veel harder binnen dan in de afgelopen jaren toen ik een beetje boven de landen zweefde waar ik woonde.

Een moeder die net als ik nieuw was op school dit jaar en uit het buitenland komt, vertelde dat ik in al die maanden de enige was die uit zichzelf tegen haar was gaan praten. Ik schrok daar van. Want ik weet dat het niemands bedoeling is om NIET te praten met die ander. Maar dat iedereen het druk heeft. En dat je je ook altijd afvraagt: zitten mensen er wel op te wachten???

Maar eigenlijk zijn er maar weinig mensen die geen contact willen.

Een betere wereld begint bij jezelf…true.

Je kunt alleen zelf proberen om iets te doen. Een praatje te maken. Contact te leggen.

En zijn ver weg heel veel mensen om je zorgen over te maken, zoveel mensen die zo weinig hebben en zo veel verdienen. Genoeg mensen om aan te geven en mee te delen en je bewust van te zijn.

Maar er zijn ook zoveel mensen dichtbij.

Afbeelding: Flickr

Zo dus. Of niet.

Processed with VSCOcam with c1 presetWeet je hoe vaak mensen me vragen hoe ik het volhoud, iedere dag bloggen?

Antwoord: ontzettend vaak.

Tsja.

Aan tijd ligt het niet hoor. Ik heb niet meer tijd dan andere mensen, volgens mij.

Het ligt aan prioritijd.

Aan keuzes.

  1. Ik kies er voor om geen uren te besteden aan een blog post, dat is nummer 1.
  2. En om er op te vertrouwen dat wat ik doe, goed genoeg is, voor mijzelf althans, dat is twee.
  3. En ik wil het. Ik heb er lol in. Dat is drie.

De tijd die ik aan bloggen besteed, ben ik kwijt natuurlijk. En dat vind ik niet erg. Meestal dan.

Ik slaap minder. Ik kijk minder televisie. Ik werk soms op andere tijden dan 9-5, als ik overdag een uurtje aan een blog post heb besteed (want mijn werk moet natuurlijk ook gewoon af).

En als ik moe ben? Geen zin heb?

Dan denk ik altijd aan Lisanne. Want die blogt maar en blogt maar en blogt maar. Ondanks een chronische ziekte. Of aan Marloes. Die blogt trouw iedere week, prachtige posts, ondanks haar beperkingen wat energie etc. betreft.

Ik zeg niet dat jij, bloggende lezer, iedere dag moet bloggen. Helemaal niet. Nee hoor! Pfff. Alleen doen als je het echt wilt, zou ik zeggen.

Ik zeg ook zeker niet dat het stom is als je het wel wilt maar het niet lukt. Welnee. Mijn advies: ik zou me er niet al te druk over maken. Dat is nergens goed voor. Het boeit helemaal niet! Het komt zoals het komt. Je doet wat je wilt en wat je kunt en that’s it.

Ik wou dat ik kon uitleggen waarom ik al bijna drie jaar doorblog, iedere dag. Zonder me druk te maken over kwaliteit.

Misschien is het hier wel het beste uitgelegd, dat zou zo mijn blog manifesto kunnen zijn. (dank Henk-Jan voor de link!).

Over tikfouten en digitale speurtochten

de rode draad

Als ik een tikfout maak, krijg ik van jullie meestal vrij snel een DM of tweet op Twitter. Of een comment.

Ik vind dat erg leuk.

Ja, echt!

(ik vermoed dat jullie milder zijn over mijn verengelste Nederlands en storende grammaticale fouten…? Lief.)

En fijn. Dat jullie kritisch lezen en dat jullie de moeite nemen om me op mijn fouten te wijzen.

Jeuj jullie!

Dus nu dacht ik: ik zou eigenlijk EXPRES FOUTEN moeten maken.

Spelfouten. Grammaticafouten. Dat je expres fouten maakt in feiten of spelling of zo. Of leuker nog: andere fouten!

Een puzzel!

Of dat je iets bedoelt en dat je het met hints en clous duidelijk maakt.

Jaaaaa een digitale speurtocht!

Met een Grootse Prijs!

Hmmm.

Zou leuk zijn voor als #blogpraat 5 jaar is (februari!).

Ofofofofof

Dat we met vele bloggers tegelijk een verhaal schrijven. neeneenee een gedicht! Een bloggedicht! Dat iedereen een zin moet publiceren, achter elkaar!

(Anna-Maria, stopte jij dat idee net in mijn hoofd? Beetje een puur-idee!)

Jaaaaa dat is leuk!

Hmmm.

Of opdrachten!

Een blogestafette. Maar makkelijker.

En dan voor een goed doel?!

Wat denken jullie? Hoe pak je zoiets aan?