Echt Nieuws

foot printPolitiek, ik begrijp er niets van.

Dat wil zeggen: als ik luister naar verslaggeving over politiek of lees over politiek, dan heb ik altijd het idee dat ik het niet begrijp. Dat gevoel van ‘het zal wel aan mij liggen…?’.

Zo zat ik vandaag twee keer een uur, onderweg naar Hilversum en weer terug, te luisteren naar de radio. De Serieuze Radio, he.

Opnieuw bekroop mij het gevoel dat ik wel gek zal zijn.

Er was een ‘incident’ dat breed werd uitgemeten door de journalisten op de radio. Een man uit Den Bosch, verkiesbaar voor een partij, was geïnterviewd door een van hen.

Omdat hij een Turkse achtergrond heeft, moesten zijn ‘normen en waarden’ natuurlijk even getoetst worden. Want hij mag dan hetzelfde accent hebben als iedere andere persoon uit Den Bosch (en een Nederlands paspoort, naar ik aanneem), voor de journalisten is hij een Turk. En een moslim. Een allochtoon.

Dus tsja.

Zo’n man ga je natuurlijk naar zijn normen en waarden vragen! Dat zou je ook bij iedere blond-Hollandse man en vrouw doen, niet?

(niet!)

De man wilde geen antwoord geven op de vraag of mannen en vrouwen volgens hem gelijk zijn. Conclusie: hij doet niet mee met ‘onze’ normen en waarden. Hij vindt vrouwen minder dan mannen.

Dat concludeerden de dame en heren, althans.

En dat het aan zijn geloof lag, wisten ze zeker. Dat durfden ze zelfs hardop te concluderen.

Hop.

Hink, stap, sprong. Klaar. Duidelijk!

10 minuten lang werd het incident uitgeplozen. Het werd gebracht alsof het ‘nieuws’ was. Of misschien was het meer de hoop dat het nieuws zou worden.

Maar als je het interview met de man hoorde, klonk het meer alsof de man, verkiesbaar voor de gemeenteraad en bezig met lokale verkiezingen, gewoon niet wist wat hij aan moest met de Serieuze Verslaggever die hem in een hoekje probeerde te duwen.

Het enige dat hij zei was dat hij het nu te druk had met de lokale verkiezingen en hij zich over dit soort vragen, mocht hij in de Raad komen, wel over uit zou spreken.

Mijn indruk was dat hij dat op iedere vraag zou hebben geantwoord: “daar laat ik me nu niet over uit”. Alsof hij dat geleerd had als truc voor als je je overvallen voelt.

Maar ik dacht, als je hem gevraagd had: houd je van je kinderen? had hij mogelijk hetzelfde gezegd. “Daar laat ik me nu niet over uit.”

Of misschien vergis ik me en is hij stiekem een onaangepaste, eh, Nederlander.

De journalisten bléven er maar over doorgaan. Als aasgieren op het bot af. Hyena’s op de resten.

En op geen enkel moment trokken ze zichzelf in twijfel. Of hun eigen gedrag (en wat het over je zegt als je iemand met een multi-culturele achtergrond automatisch gaat vragen hoe hij denkt over de gelijkheid van mannen en vrouwen).

De serieuze journalisten op de radio wisten het zeker: dat hij niets durfde zeggen kwam natuurlijk door zijn islamitische Turkse achterban! Die wilde hij natuurlijk niet voor het hoofd stoten! (want: die achterban, die bestaat, dat spreekt vanzelf, 1) alleen maar uit Turske Nederlanders en 2) dus alleen maar uit moslims en 3) uiteraard dus alleen uit mensen die natuurlijk niet geloven dat mannen en vrouwen gelijk zijn… 4) die dus boos worden als je zoiets belachelijks gaat beweren als politicus…. dat weet iedereen toch! Hoef je niet eens uit te leggen).

@#$O#U)$#I#I##&&^@(!, dacht ik bij mezelf.

Ze zijn niet goed bij hun hoofd.

Wat is er gebeurd met Nederland?

Sinds wanneer is dit het niveau van ‘serieuze’ verslaggeving?

Ben ik nou gek, of…?

Er kwam ook een onderzoek aan bod over tolerantie aan de hand van de vraag of het panel (?) ‘allochtone Nederlanders’ hetzelfde gunt als ‘Nederlanders’. (?)

Waarin de onderzoeker benadrukte dat we mensen ‘met andere achtergronden’ minder uitkeringen gunnen dan ‘Nederlanders’ (??). Maar dat het niet onze bedoeling is om te discrimineren, hoor. Want als je het ze op de man af zou vragen, zou niemand Marokkanen 15% minder uitkering gunnen, ook al zijn ze hardwerkend en buiten hun eigen schuld om ontslagen.

Nou, da’s OK dan.

Als het niet je bedoeling is, dan is het niet zo!

Klaar als een klontje.

Voor mij wel, in ieder geval.

Licht

IMG_0165.JPGHet licht is zo mooi, in Nederland.
Valt jullie dat ook op?
Iedere dag zit ik in de auto naar afspraken en denk ik: wat een ongelofelijk mooi land is het toch, Nederland.
Dan wil ik stoppen om foto’s te maken.
En soms doe ik het gewoon.

De onwillige contentmaker

wolken_luchtIemand noemde mij laatst ‘contentmaker’.

Ik was een beetje beledigd, eerlijk gezegd.

“Contentmaker”?

Ik ben strateeg, adviseur, innovator, community manager, online enthousiasteling, online ondernemer. Blogger, ja.

Maar ik zie mezelf nou bepaald niet als contentmaker.

Toch had hij wel een punt.

Ik blog iedere dag en af en toe nog ergens anders ook. Ik produceer een webinar of 40 per jaar met alle content die daarbij hoort. Ik ben fanatiek Instagrammer. Ik Twitter. Ik run een wekelijkse twitterchat die iedere week leidt tot honderden tweets. Ik maak af en toe een Storify voor mezelf of voor Frankwatching Webinars. Ik ben actief op Facebook. Ik fotografeer. Ik schrijf boeken.

Ik produceer heel wat content. Hem viel dat op, omdat hij dat zelf niet doet.

Maar iedereen die actief is op social media is een contentmaker.

Iedereen met een twitter account of een facebookpagina is een contentmaker. Iedere blogger, iedere instagrammer is een contentmaker.

Content makes the world go round, tegenwoordig! Wat je ook doet, grote kans dat je ideeën en boodschappen moet overdragen, online.

Je kunt dus maar beter zorgen dat je contentmaker wordt.

Al is het maar als hobby. ;)

 

De grootste fout die startende online ondernemers maken

verboden toegangIk spreek wel eens online ondernemers. Vooral eigenaren van webshops. En het valt me op dat ze heel vaak dezelfde fout maken die ik zelf maakte, als webshopeigenaar:

Ze doen te ingewikkeld.

Ze denken te groot en te perfectionistisch.

Ik weet wel, je moet niet te klein denken. Dat zeggen althans de boekjes van succesvolle Amerikaanse ondernemers.

Maar ik geloof niet dat het helemaal waar is. Niet voor niets lees je veel over ‘minimal viable product’ en ‘the lean startup’. Ik heb het boek niet gelezen, maar ik kan me er iets bij voorstellen.

Maak iets en probeer het te verkopen. Zie of het werkt. Zie of je klanten kunt krijgen voor je idee. En ga het dan verder uitwerken, uitbreidne en aanpassen.

Veel mensen doen dat niet.

Die zoeken perfectie.

“Als ik maar dit heb/maak/doe/aanpas…dan gaat het écht lopen.” Dat idee.

Ik zie mensen struikelen over hun grote ideeen over wat hun zaak zou moeten zijn.

Ze zijn zo hard bezig om hun zaak te perfectioneren, dat ze vergeten waar het om gaat: omzet maken. Producten verkopen. Zien of er iets in zit, hun idee.

Ze kunnen je altijd perfect vertellen wat ze nog gaan doen, wat ze gaan veranderen, hoe ze hun site gaan verbeteren, hoe ze hun assortiment gaan uitbreiden, hoe ze nieuwe betaalopties gaan toevoegen, wat ze gaan doen op Facebook.

En dat zijn allemaal belangrijke dingen. Helaas is het niet makkelijk, zo’n webshop van de grond krijgen en er echt geld mee te verdienen.

Maar voor je het weet ben je bezig met details.

Dat was bij mij althans zo.

En met ‘als ik maar …dan…’. In plaats van je druk te maken om je omzet vandaag en morgen.

Je zult het nooit weten, of je wel iets had verkocht als je webshop drie talen had én Paypal én je product in 10 kleuren. Maar volgens mij is het goed om gewoon (klein) te beginnen. Te proberen heel goed te worden in het verkopen van je huidige voorraad. Begrijpen hoe je op Facebook een product verkocht krijgt en dan proberen om dat weer te doen.

Het is supermoeilijk, online ondernemen. En je moet blijven investeren. Maar ik geloof niet meer in de grote verhalen.

Wel in grote dromen.

Maar in kleine stapjes!

*Foto: ik keek naar het uitzicht en vond het ironisch. Het paradijs, groen, mistig, prachtig. Maar verboden. Klinkt bekend :)

Sharing is caring

Roman en zijn collega Dennis hebben een boek geschreven over webshops. Als je weet hoe goed hun tips altijd zijn, weet je zeker dat hun boek een aanrader is voor webwinkeliers!

Management by jealousy

dashboardIk reed vandaag achter een Porsche en ik dacht: stel je voor. Stel je voor dat je zo veel geld hebt dat zo’n ding rijdt. Dat je even de Porsche pakt als je ergens naar toe moet. Hoe zou je je dan voelen?

Voel je je dan nog hetzelfde?

Of voel je je beter (dan andere weggebruikers)? Ga je rechter zitten? Ga je anders naar de wereld kijken?

Ik denk van wel.

Ik denk dat ik me toch stiekem een hele Pief zou voelen, hoor. Ik denk dat ik het gewoon niet zou kunnen helpen.

Voor de duidelijkheid: er zijn weinig dingen die me onzinniger lijken dan geld uitgeven aan een Porsche. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoeveel geld ik zou moeten hebben, voor ik zoiets zou gaan doen, voor zoiets op de horizon zou komen.

Dat hoeft ook niet, want die situatie zal zich nooit gaan voordoen.

Maar ik vrees dat mijn Ego met me aan de wandel zou gaan, als ik in zo’n situatie zou zitten.

Ego’s zijn verraderlijke dingen.

Vooral als anderen je ego voeden, omdat ze je een bepaalde status toe kennen op basis van allerlei zaken. Vanwege je positie, je vermogen, je kennis, je uiterlijk (!), wat dan ook.

We hebben allemaal een ego. En niemand is ongevoelig voor dat soort zaken, voor status. Je kunt het gewoon niet helpen.

Maar zo’n ego maakt je wel ontzettend kwetsbaar.

Je bent heel makkelijk te manipuleren. Al denk je, hoe groter je ego is, natuurlijk van niet.

Vandaag leerde ik een nieuwe term: management by jealousy.

Ik kende de term niet, maar de techniek wel. Want niets is makkelijker te manipuleren dan een groot ego.

Dat weet ik omdat ik deze techniek vaak genoeg gehanteerd heb zien worden en met succes.

Bij mensen die de grootste ego’s hebben, werkt het het allerbeste. Feilloos, bijna, zou ik durven zeggen. Juist omdat die ego’s willen denken dat zij onfeilbaar zijn. Niet achter willen blijven. Even groot, even succesvol willen zijn als die ander.

Maar, vrees ik, het werkt ook bij mensen die niet zulke Ego’s hebben maar wel op 1 punt graag die status hebben, dat ego, een bepaald zelfbeeld in stand willen houden

(“het ego is paaltjes aan het slaan”, legde de bedrijfspsycholoog mij ooit uit, “paaltje: dit is mijn huis. paaltje: dit is mijn werk. paaltje: dit is mijn auto. Dit zijn mijn paaltjes dus dit ben ik, dit is mijn houvast. Maar het ego is een illusie. Die ‘vaste’ paaltjes ook.”).

Interessant om je af te vragen: op welke punten is je eigen ego het grootst? Wat is jouw eigen zwakke ego-punt?

(Ik ken het mijne. Want ik heb mezelf er wel eens op betrapt dat iemand die veel minder ervaring had dan ik mij ging uitleggen hoe iets zat op het gebied van iets waar ik heel van weet en dat ik dacht: “nou, nou, nou…” en me toen realiseerde dat het mijn ego was, dat vond dat ik anders had moeten worden toegesproken door die persoon. Mijn paaltje was kennelijk mijn senioriteit ten opzichte van die persoon. Brrr. Weet niet meer precies wat de situatie was. Maar wel dat ik mezelf betrapte op Ego. Ai. Snel terug in je hok, Ego! Bah!)