Thuis

Ik stapte het vliegveld uit en was thuis.

Het was zo vertrouwd dat ik niet merkte hoe raar dat was na 2 jaar afwezigheid.

Nu zit ik bij het open raam (nog steeds 25C…21:00!) naar de cicaden te luisteren.

Net als vroeger.

Gek toch?

Toeval bestaat niet

IMG_0393.JPGIk had een potentiële klant aan de telefoon, vandaag. We kenden elkaar niet maar ik had wel eens, lang geleden, met een collega van hem gesproken.

Ik beloofde hem wat informatie op te sturen en vertelde dat het volgende week ging worden omdat ik naar de VS ging voor een paar dagen. Vrienden opzoeken, omdat ik daar gewoond heb.

Oh, wat leuk, zei hij. Waar?

Chicago!, zei ik.

Oh, wat leuk, zei hij, ik ben zelf net terug uit de VS, heb er vier jaar gewoond.

Oh, wat leuk, zei ik. En waar woon je nu?

Wassenaar, zei hij.

Oh, wat leuk, zei ik. Ik ook. Heb je ook kinderen?

Ja, zei hij. Ik vroeg naar welke school ze gingen.

Die-en-die, zei hij.

Goh, da’s toevallig, zei ik.

In welke klassen zitten de jouwe? vroeg hij.

Ik vertelde het hem.

Mijne zit ook in die klas, zei hij. Hoe heet hij of zij?

T., zei ik.

T?! zei hij? Dan heb ik je vanochtend gezien. Ik kwam uit die auto voor je en ik was die man waar T. naar toe rende toen jij hem riep dat hij terug moest komen.

Ik was even stil. Ik dacht na over hoe hard ik had moeten schreeuwen roepen om T. terug naar de auto te krijgen.

Oh, zei ik, dan heeft T. vorige week bij jullie gespeeld!

Klopt, zei hij, ik heb met hem geluncht. En ik ben met hem terug naar huis gefietst. Dat was nog even spannend!

(T. is nog niet zo betrouwbaar op de fiets dus je moet hem goed in de gaten houden…)

Wowww. Spooky! zei ik.

(…)

Gelukkig heb ik niet al te hard geschreeuwd over die rugzak, had ik geen joggingbroek aan en heb ik vriendelijk gelachen.

PHEW.

Explanimations? 5 keer heel snel zeggen!

Het leuke, jonge (als je iets jong noemt ben je zelf oud of voel je je oud…oeps…) bedrijf Sensia Media maakte voor *ons* (Frankwatching Webinars) een prachtige explanimation.

Frankwatching Webinars: zo werkt het!Heb je al eens een webinar van Frankwatching gevolgd? Het werkt heel makkelijk, zoals je in deze video kunt zien. Het programma vind je hier: fw.nu/webinars

Posted by Frankwatching on Wednesday, September 2, 2015

Helemaal te gek, natuurlijk. Ja toch niet dan?
(mocht die video hierboven niet werken, dan hieronder de YouTube versie)

Voor wie het zich afvraagt: een explanimation is een animatie waarin iets uitgelegd wordt. Explain + animation. Echt zo’n woord waar ik een maand of 3 over heb gedaan om het te leren uit te spreken.

Mijn collega Tim is er gek op, explanimations, dus ik heb het van hem geleerd.

Het is een heel proces – je moet heel duidelijk kunnen uitleggen wat je bedoelt en wat je nu wilt overbrengen. En dan moet je het geluk hebben dat je goede collega’s hebt om het script mee te maken !  en een goede animatie-partij die begrijpt hoe lastige klanten als jij in elkaar zitten en je nooit het gevoel geven dat je een lastige klant bent. :) (>> hier moet je zijn <<)

Het moeilijkste, voor mij althans, was het inspreken. Nu spreken bedrijven meestal niet zelf hun explanimations in maar ik ben zo verweven met Frankwatching Webinars dat het ons wel leuk leek. Als je wel eens mee hebt gedaan, is de kans ongeveer 99% dat je mij gehoord hebt. Dusss.

Niet makkelijk, mensen, stemacteur zijn, niet makkelijk. Je moet ritme, toon, energie en emotie in je stem leggen. Veel meer dan je doet als je gewoon tegen mensen praat. En dan kun je opeens totaal struikelen over een stukje zin en het 10 keer over doen.

Anthony van Sensia Media vertelde dat er zelfs opleidingen voor zijn!

Verbaast me niets.

explanimationexplanimationexplanimationexplanimationexplanimation >> 5 x typen is bijna net zo moeilijk als 5x zeggen!

De lijfeigene van de tijd

klokIk las vandaag een opmerkelijk artikel. Of liever gezegd, een blogartikel over een opmerkelijke gedachte.

Je vindt het blog en het artikel hier.

Het idee (gebaseerd op een boek) is dat we een slaaf, een lijfeigene, zijn geworden van de tijd omdat we langzaam zijn vervallen in een wereld waar we – naast ons gewone werk en onze gewone taken – alles zelf doen terwijl we daar niet voor betaald worden.

Blijf er bij…het gaat nogal ver.

Het idee is dat we de hele dag dingen doen waar we niet voor betaald worden maar die vroeger wel gedaan werden door mensen die daarvoor betaald kregen.

Denk aan: zelf tanken, online shoppen zonder hulp van een ervaren verkoper, zelf afrekenen online zonder dat er iemand achter een kassa staat die dat voor ons doet, zelf onze vuile vaat wegbrengen in een wegrestaurant, zelf onze bankzaken regelen, ons geld uit de pinautomaat halen, ons vuilnis buiten zetten of het grofvuil wegbrengen, etc. etc.

Op geheel Amerikaanse wijze (dat bedoel ik positief) wordt gesproken over ‘schaduwwerk’ en ‘burgerlijke lijfeigenen’. Dat soort termen doet jou en mij natuurlijk de hakken in het zand zetten maar de reden dat dit fenomeen beschreven wordt is belangrijk:

Het gevoel dat we hebben dat we zo druk zijn. Het gevoel dat we geen tijd hebben om leuke dingen te doen, dat we het drukker hebben dan vroeger, dat we geen tijd hebben om te gaan hardlopen met vrienden of met die oude vriendin af te spreken.

Terwijl we het, volgens Amerikaanse onderzoek, juist minder druk hebben dan vroeger. Iedereen. Mannen, vrouwen, rijken, armen – iedereen heeft meer vrije tijd gekregen dan 50 jaar geleden.

De auteurs van het boek en het artikel denken dat we niet alleen meer tijd zijn gaan besteden aan dingen die we vroeger niet zelf hoefden te doen. Maar dat de enorme hoeveelheid handelingen en acties die van ons gevraagd worden ons bovendien uitputten. Dat we dus het gevoel hebben dat we geen tijd hebben voor dingen, maar dat we in werkelijkheid geen energie meer hebben voor dingen.

Herkenbaar? Voor mij wel. Ik heb als thuiswerker wel eens van die uren dat ik gewoon futloos rondklik en rondtype en in mijn hoofd bezig ben met wat ik allemaal moet doen.

De afgelopen dagen waren dat bijvoorbeeld de hockeyclub bellen, de ponyclub bellen, de turnclubs bellen, visum regelen, gymschoenen kopen, boodschappen plannen voor volgende week, planning maken voor mijn gezin (drie kinderen + schoolzwemmen + sporten + schoolgym + verschillende schooltijden…aarrgghhh) plus bedenken hoe we een tijdje een gast kunnen herbergen dus hoe we de ene rommelkamer in het huis leegkrijgen, bedenken wat er nodig is voor de nieuwe au pair en de vertrekkende au pair, cadeautjes kopen voor vrienden in de VS. Nog even los van werk en spannende nieuwe opdrachten waarvoor ik in hele nieuwe werelden terecht kom waar ik nog alles over moet ontdekken en regelen.

Ik denk niet dat ik al die dingen vroeger had kunnen uitbesteden. Nog even los van het feit dat ik vroeger niet aan het roer had gestaan van een bedrijf en een  carrière anders dan die als moeder.

Maar toch.

Het is overweldigend, al die taken, en het gevoel dat je geen keuze hebt.

Volgens het artikel is het ergste eigenlijk nog dat je je niet bewust bent van al het werk dat je feitelijk verzet.

Interessante gedachte, he?

Ik denk wel eens: ik weiger! Ik doe niet meer mee aan de cadeautjes, de binnen- en buitenschoenen, de zwemles en de afspraken, de internetaansluiting en de verzekering.

Maar als ik me dan afvraag wat het alternatief is – zelfvoorzienend worden ergens in Alaska, zoals de mensen in een TV-programma dat J en ik af en toe kijken – voelt dat ook niet goed. Zelfvoorzienend zijn is natuurlijk veel meer werk (misschien wel leuker werk?) maar het is ook niet helemaal eerlijk, vind ik, om jezelf te onttrekken aan de wereld waar je onderdeel van uitmaakt.

Ach.

Zo heeft deze onbetaalde lijfeigene van de tijd nog eens iets om over na te denken.

 

 

 

Als ik in de Linda zou staan

zeroHeb je dat wel eens? Dat je je voorstelt hoe het zou zijn om als bekende Nederlander geïnterviewd te worden voor een van die columns in een van die bladen?

Voor de zaterdageditie van het FD, bijvoorbeeld, en dat je dan zo’n ‘droomreis’ moet opnoemen?

Een soort van droomweekend waarin bekende mensen beschrijven hoe hun perfecte droomreisweekend er uit ziet. Die zijn iedere week weer superdeluxe of überhip.

Met allemaal van die waanzinnige locaties en fancy hotels. Dat ze zeggen: “We eten kreeft op het strand van Kikitoeka en bezoeken in New York het ladieda-hotel met ontbijt in het Central Park nadat we daar hebben hardgelopen.”

Ik lees ze soms tegen wil en dank. En altijd denk ik: mijn favoriete droomreis zou sobertjes afsteken bij al die luxe. Met mijn gezin langs de plekken waar ik gewoond heb. Gewoon, om er even koffie of een kopje chai te drinken. Niets fancy. Het alledaagse is wat ik mis. Geen voer voor het FD.

Of voor die beauty column in de Elle?

(die ik, toegegeven, al heel lang niet gelezen heb, kan ook de Marie-Claire geweest zijn)

Dat ze vragen naar je favoriete schoonheidsproducten? Dat vrouwen dan zeggen: “Ik zweer bij de blablacreme van duurmodehuis, vooral voordat ik in het vliegtuig stap. Vliegen is zó slecht voor de hydratatie van je huid! En ik zorg altijd dat ik genoeg bronwater bij me heb.”

Als ze mij dat zouden vragen, zou het een trieste column worden. Nou ja, triest als je van make-up houdt.

Dan moet ik zeggen dat ik geen make-up gebruik, alleen de eerste de beste dagcréme die ik tegenkom in de supermarkt (moet van mijn moeder, is schoonheidsspecialiste, anders zou ik dat ook niet eens doen) en al jaren zweer bij Palmolive shampoo en Sanex douchegel?

Of in de Linda, dat je gevraagd wordt voor die ‘Stom’ column?

Dat je alle dingen mag opnoemen die je stom vindt? Maar dat je dan wel intelligent, vergevingsgezind, politiek correct, niet te gemeen en humoristisch moet klinken.

Wacht – dat kan ik misschien zelf ook wel, hier.

Komt’ie. Mijn eigen Stom!-column.

Stom:

Zand in bed.

Vlooien.

Mocht ik ooit beroemd worden, moet ik, kortom, nog even oefenen.