Ontvolgdilemma’s

dangerMijn nieuwe twitterbeleid leidt tot de nodige dilemma’s. Vooral op het gebied van ontvolgen.

[Noot: als je dit blog wel leest, maar niet twittert  – mam, Anke, ik heb het over jullie – dan wil ik waarschuwen dat het vandaag over Twitter gaat. Sla het gewoon over. Met jullie kleinzoontjes is alles goed en we genieten met volle teugen en ik spreek jullie over 3 dagen als ik de heugelijke leeftijd van 41 bereik!]

Als je namelijk regelmatig je hele Twitter feed bekijkt, dan blijkt dat er een fatale fout zat in je oude beleid: iedereen terugvolgen die een beetje een normaal profiel had. Ook al heb je dat jarenlang verkondigd als de enige juiste manier, jouws insziens.

Hoewel ik er vanwege tijdgebrek al een tijd niet meer aan toe was gekomen om nieuwe volgers terug te volgen, ontdek ik nu dat het ook niet zo’n handig idee was. Als je althans niet meer uitgaat van je twitterlijsten.

Ja mensen, ik sluit me aan in de rijen van twitteraars die zeggen dat je NIET iedereen terug hoeft te volgen. 

(ik heb het even vet gemaakt. ik geef mijn ongelijk toe! het is nogal een ommezwaai hoor.)

Dat komt; nu ben ik dus dus dagelijks mijn twitter feed aan het bekijken. En voel ik de onbeheersbare neiging om op ‘ontvolg’ te klikken.

 

Het probleem is dat ik sommige tweets gewoon niet zo leuk vindt. Of niet zo vermakelijk. Of dat ze zo persoonlijk zijn dat ik ze eigenlijk niet wil zien van mensen die ik niet ken. Of dat ik merk dat wat hen bezig houdt, mij totaal niet bezig houdt. Of dat hun tone of voice gewoon niet bij me past.

Ik hoop alleen niet dat mensen het merken. En dat ze boos worden. Of het persoonlijk opnemen. Maar ja, hoe kunnen ze het anders dan persoonlijk opnemen?

Dat ze net iets hartverscheurends tweeten en ik op onvolg klik. Dan ben ik dus harteloos. Of dat ze iets bouts zeggen en ik ze ontvolg – dan ben ik dus bangig. Of iets shockerends waarna ik ze ontvolg, dan ben ik dus ook een bangerik die niet van confrontatie houdt (klopt. Ik houd niet van grof en negatief-kritisch en niet van stiekem of openbaar individuen afkraken). Of dat ze gewoon iets roepen over hun blog en dat ik ze wel ‘ken’ maar toch ontvolg, dat is ook niet aardig.

Nu zou je, als je mij ontvolgt, van mij geen reactie krijgen. Omdat ik het niet zal merken. Ik heb geen ‘ontvolg-notificatie’ ingesteld. Ik hoef niet te weten dat iemand mij ontvolgt. En als ik het al zou weten, zou ik het je van harte vergeven. Ik kan me goed voorstellen dat je geen zin hebt in mijn tweets. Geen enkel probleem.

Door me voor te stellen dat ze een notificatie krijgen van mijn ontvolgen maak ik mezelf natuurlijk belangrijker dan ik ben. Ik ga er van uit dat ze het niet weten en dat het ze als ze het wel weten, niet uitmaakt.

(ik heb nog geen enkele auto-tweet gekregen waarin staat: @elja1op1 unfollowed me today, ken je die?)

Zo wordt ik geconfronteerd met mijn eigen kennelijk omvangrijke ego, mijn onbarharmtigheid, gebrek aan geduld en lage tolerantie voor geklets.

Zucht.

Dilemma’s?

Het is meer: keiharde confrontatie!

Succesvolle twitter chats organiseren, hoe doe je dat?

#blogpraatvisual

Afbeelding: Calliope den Ouden, inktspatten.nl

Ik geef binnenkort een workshop over succesvolle twitter chats organiseren. Superleuk natuurlijk! Wie had dat gedacht? Zo zie je maar weer hoe het volgen van je passie (5,5 jaar twitter chat #blogpraat, yayyy) de juiste weg is om dingen te leren waar anderen iets aan hebben!

Dat zet me natuurlijk wel aan het denken: wat heb ik allemaal geleerd over het starten van twitter chats? Hoe zorg je dat ze goed verlopen? Hoe houd je ze levend? Hoe krijg je nieuwe aanwas van deelnemers? Wat zijn mijn eigen analyses van succes?

Wat zijn de belangrijkste lessen?

1 Positieve toon & sfeer

Een ding dat ik heb gemerkt is dat de houding van de moderators van de chat allesbepalend is. Als zij een relaxte, positieve en open houding hebben scheelt dat de wereld.

Niemand hoeft mee te doen. En als niemand mee doet, is er niets aan. Dan is het geen chat maar een monoloog, tenslotte. Dus het is fijn als je positief bent en uitstraalt dat je blij bent met iedere deelnemer, bijvoorbeeld door ze welkom te heten.

Ik heb natuurlijk wel vaker nagedacht over de vraag hoe het nou komt dat het bij #blogpraat altijd zo relaxed is en vriendelijk. Er zitten tenslotte ook wel eens mensen bij die zich willen profileren, die er een zakelijk belang hebben om zichtbaar te zijn bij de andere deelnemers. Of mensen die het totaal met elkaar oneens zijn.

Ik denk dat veel te maken heeft met de toon die de moderators zetten. En dat de toon van het gesprek mensen aantrekt die zich goed voelen bij die toon (en het onderwerp natuurlijk) zodat er een steeds grotere groep is die dezelfde toon nastreeft en die door haar omvang, zelfs bij groei, de ongeschreven regels en sfeer neerzet.

2 Zelf actief meedoen

Natuurlijk moet je als organistor zelf superactief zijn. Antwoorden op deelnemers, meepraten, niet achterover leunen. Raymond en ik zijn niet voor niets vaak de meest actieve deelnemers van #blogpraat.

Moderators of organisatoren sturen het gesprek (als dat moet) maar belangrijker is dat ze andere deelnemers en mensen die meelezen maar nog niet actief meepraten laten zien op welke manier ze zelf aan zo’n chat deelnemen, hoe je dat doet.

Een voorbeeld is belangrijk. Het vraagt wel het nodige van de moderators of organisatoren. Want ze moeten zowel monitoren, welkom heten, uitleggen, de vragen stellen als reageren op wat er gezegd wordt. Maar als het in je natuur ligt om snel te tweeten en snel te reageren en met veel mensen in gesprek te zijn, is het geen opgave maar een hobby.

3 Veilige omgeving

Wat me opvalt als ik tegenwoordig wel eens een Amerikaanse chat voorbij zie komen (ik heb zelf leren twitter chatten in de VS waar ik actief deelnam aan zo’n chat) valt me op dat deelnemen een nogal hoog afbreukrisico lijkt te kennen.

De drempel om deel te nemen is hoog, want bij veel onderwerpen zitten mensen er met name om zich te profileren en te laten zien hoe goed ze zijn. En zich soms te verheffen boven andere deelnemers door het op met negatief-kritische manier oneens te zijn met hen.

Een veilige omgeving is er een waar mensen rustig durven te delen wat ze weten, wat ze vinden en zelfs wat ze voelen. Hoe opener mensen durven te zijn, hoe minder negatief-kritisch de rest is dus hoe minder hoog het afbreukrisico en hoe lager de drempel.

Het vraagt een bepaalde mate van zelfvertrouwen en zelfbewustzijn van deelnemers. Want een twitterchat is uiteindelijk gewoon openbaar natuurlijk. Maar als moderator kun je veel doen om hier aan bij te dragen. Door het voorbeeld te geven en door mensen als het moet aan te spreken.

4 Ongeschreven regels

#blogpraat heeft ongeschreven regels en ik verwacht dat dat voor heel veel online communities zo is. Hoewel het misschien beter is om ze op te schrijven?

Maar hoe mensen die weten of voelen? Ik weet het niet precies. Ik moet er Erwin Blom’s ‘Handboek Communities’ denk ik nog eens op na slaan, want volgens mij gaat hij er daar op in.

Een paar van die regels:

We zijn positief, ook als we kritisch zijn. We begrijpen dat anderen zich kwetsbaar opstellen en dat respecteren we. Iedereen doet mee omdat hij of zij het leuk vindt. Iedereen die het leuk vindt, is welkom. Het maakt niet uit of je alleen meeleest of ook actief meepraat.

Een belangrijke ongeschreven regel is dat we geen commerciele, promotionele tweets in de chat dulden. En dat we niet open staan voor spam – er zijn af en toe mensen die proberen even gebruik te maken van het momentum dat ontstaat tijdens zo’n chat door de hashtag te gebruiken om te linken naar hun blog of product.

Gek genoeg gebeurt het zelden. Hoe dat komt, weet ik niet precies. Niet omdat het een onontdekt stukje Twitter is, want de hashtag #blogpraat is vaak trending. Het antwoord kan alleen maar liggen in het feit dat het 1) zinloos is omdat niemand klikt en 2) dat het met name negatieve gevoelens oproept bij deelnemers.

Misschien is voor spammers het afbreukrisico op een gegeven moment ook te groot?

5 De waarde voor deelnemers is het succes van de chat

Uiteindelijk doen mensen maar om een paar redenen mee aan een chat. Het moet ze iets brengen, anders hebben ze geen zin om er tijd voor vrij te maken.

Twee van de waardevolle dingen die een chat kan opleveren zijn

1. Sociaal netwerk en contact

2. (gratis) Kennis

Beide vormen van waarde zijn van toepassing op #blogpraat en beiden zijn hele mooie, authentieke manieren om waarde te bieden die een chat ook bestaansrecht geven.

Het delen van kennis stimuleer je door de chat in goede banen te leiden door middel van duidelijke vragen of vragenrondes waar deelnemers antwoord op kunnen geven. Helemaal goed werkt het als je kunt vragen naar ervaringen, want kennis uit ervaring ligt dichter bij degene die deelt en bij degene die het leest.

Het sociale aspect is natuurlijk enorm belangrijk. Voor veel deelnemers van #blogpraat, waaronder Raymond en ik zelf, is niet zo zeer wat we leren het leukste maar juist de mensen met wie we contact hebben en waar we lol mee hebben, inclusief nieuwe mensen die we via de chat ontmoeten.

Als je je op een commercieel interessante doelgroep richt (wat we bij #blogpraat niet doen, althans niet bewust), zul je overigens moeten zorgen dat de informatie die je mensen vraagt te delen, niet concurrentiegevoelig is maar juist saamhorigheid stimuleert.

Andere dingen die bepalend zijn voor succesvolle twitter chats?

Ik ben wel benieuwd wat anderen denken over de ingrediënten van een succesvolle twitter chat. Als je ideeën hebt, ze zijn zeer welkom! Ik ben benieuwd waarom je wel of niet deelneemt aan zo’n chat en – als je wel deelneemt – hoe je het ervaart en wat de dingen zijn die je als belangrijk ervaart. Benieuwd benieuwd!!

 

 

 

 

Misschien

(ik weet nog niet of ik ga bloggen tijdens mijn vakantie)

(…)

(misschien gewoon niet)

(…)

(misschien wel)

(Zijn jullie weg? Of thuis? Aan het werk of op staycation?)

(…)

(ik denk dat ik het te veel mis om het niet te doen. Vorig jaar heb ik een week lang geblogd voor mezelf, zonder te publiceren, maar dat is toch ook niet zo leuk)

(…)

(we zien wel)

Terug naar groen

pluimen

Het was gisteren precies een jaar geleden dat we terug in Nederland arriveerden na 7,5 jaar buitenland. We vertrokken op 3 februari 2007 en we waren veel langer weg dan we hadden gedacht.

We gingen weg met een baby van 9 maanden en kwamen terug met drie kinderen die zelf konden lopen ;)

Vandaag kwam ik iemand tegen bij de zwemles die ook net terug kwam uit het buitenland. Haar kinderen waren ook de grootste van de zwemles.

Toen ze vroeg hoe het beviel, verwachtte ze te horen dat het tegenviel, geloof ik. Dat het vooral goed is voor de kinderen. En het is ook goed voor de kinderen, dat is waar. De vrijheid die kinderen hier hebben, de luxe van fietsen naar school, die is onbetaalbaar.

Maar het bevalt mij zelf ook heel goed om terug te zijn.

Als mensen me vragen hoe het is om terug te zijn, denk ik: groen.

 

Groen!

Gras, bomen, regen, de grote wilg bij ons voor de deur, de heg die niet te temmen valt, de berk bij de buren achter, de geur van mest op het gras die ik soms ruik als ik met de kinderen naar school fiets. De geur van blaadjes.

Hoe groen Nederland is, weet je pas als je ergens gewoond hebt waar het niet groen was.

Maar op de fiets, door het groen?

Priceless.

 

 

 

 

 

 

Waarom ondernemers gewoon moeten bloggen

bloggen

Moeten ondernemers bloggen? Natuurlijk moeten ze dat.

Ik had vandaag een gesprek met een ondernemer. Iemand waarvan ik diensten afneem. Het gesprek kwam op bloggen (het gesprek komt bij mij altijd op bloggen, als ik mede-ondernemers spreek).

Waarom je moet bloggen? Ze zag het niet zo, eerst.

Dan moet je net mij hebben. Het is mijn stokpaardje. Natuurlijk moet zij bloggen. Iedere ondernemer moet gaan bloggen.

Waarom?

Omdat iedere ondernemer geld wil verdienen. En bloggen kan je daarbij helpen.

1. Bloggen verbetert je vindbaarheid in de zoekmachines

Je kunt een aversie hebben tegen internet en je website een crime vinden. Je bent niet de enige ondernemer.

Maar de waarheid is dat je klanten, of het nou consumenten zijn of zakelijke klanten, online zoeken naar informatie.

Als jij met je website antwoord weet te geven op de vragen waar je doelgroep mee worstelt, of je doelgroep weet te entertainen op een manier die bij hen en jou past, of het zo weet te doen dat je eenvoudig hoog in de zoekresultaten staat als mensen bepaalde, relevante zoekwoorden invullen (liefst zoekwoorden met een koopintentie, natuurlijk), dan helpt dat je zaak direct.

Een blog waar je

  • regelmatig nieuwe content plaatst (of laat plaatsen)
  • rekening houdt met je doelgroep, zoekwoorden en
  • een klein beetje met de regels rondom zoekmachineoptimalisatie,

daarmee kun je je online positie alleen maar versterken.

2. Bloggen helpt je om potentiële klanten te overtuigen

Stel, die potentiële klant heeft over je gehoord. Of je site gevonden via de zoekmachines. Wat ziet hij of zij dan? Hoe weet hij of zij dat jij biedt wat hij of zij wil hebben? Dat je betrouwbaar bent? Dat je goed bent? Dat je doet wat je belooft?

Overtuigen zit hem niet in schreeuwende praatje en gillende banners. Wist je he? Houden mensen niet van.

Overtuigen zit hem in:

  • Antwoorden geven op de vragen die zo’n potentiële klant in zijn of haar hoofd heeft over jouw product, dienst, proces, voorwaarden en portfolio
  • Antwoorden geven op problemen waarvoor jij een oplossing biedt
  • Laten zien hoe je het met andere klanten hebt aangepakt
  • Laten zien wie jij bent en wie er eigenlijk werken bij jouw bedrijf
  • Laten zien hoe jullie als onderneming kijken naar je vakgebied, hoe jullie voorop lopen, hoeveel passie jullie hebben voor jullie producten en diensten
  • Laten zien hoe goed je relaties zijn met klanten en leveranciers
  • Delen hoeveel enthousiasme je voelt voor wat je doet.

Ook hier is een blog een prachtig middel voor. Want een blog is minder formeel dan een bedrijfsfolder of een corporate website. Het is een minder strak keurslijf waarvan lezers accepteren dat je dingen persoonlijk maakt, dat je niet zo formeel schrijft, dat je eens iets anders laat zien dan je promopraatje.

3. Bloggen is de leukste vorm van marketing

Jaja. Je bent een drukke ondernemer. Je hebt geen tijd voor al dat gedoe. Je hebt al nieuwsbrieven en direct mailings en een advertentie in je plaatselijke courantje. Plus een bureautje dat advertenties voor je plaatst op Google

Alsjeblieft. Hou op, schei uit. Druk. Gedoe. Bah.

Luister: bloggen hoeft niet veel tijd te kosten. Sterker nog, hoe meer je het doet, hoe sneller en beter je wordt.

Je hoeft geen topschrijver te zijn (je kunt er trouwens altijd eentje inhuren. of je laat je interviewen en laat dat uitwerken, kan ook). Je kunt ook gewoon 20 vragen van klanten opschrijven en daar 20 stukken over schrijven. Ze hoeven niet lang te zijn.

Je kunt lijstjes maken met de leukste, de beste, de handigste, de mooiste… locaties, tools, tips, vragen, producten…

(hier nog een heleboel andere ideeën voor mogelijke blogonderwerpen. En hier nog meer)

Bloggen is leuk, mensen. Bloggen is leuk.

Je kunt fotobloggen, eventverslagen maken, laten zien wat je opvallend vond op de vakbeurs waar je was, lijsten maken de nieuwste trends op je vakgebied.

En terwijl je lekker schrijft en deelt en vertelt hoe je naar de wereld kijkt, wat je opvalt en hoeveel je weet, doe je aan marketing.

Mooier wordt het niet, aan marketing doen.

4. Bloggen is de goedkoopste vorm van marketing

geen geld geen tijd toch doen

Met een blog op je website ligt de wereld aan je voeten. En het kost je niets. Toegegeven, sommige ondernemers hebben geen tijd, dus tijd is geld. Maar ook toegegeven: sommige ondernemers zouden hun tijd best beter kunnen besteden. Of ze hebben zelfs tijd over.

Zet je Facebook-account gewoon een tijdje on hold. Stop even met tijd verdoen in webshops. Kijk een TV-programma minder.

(Marcel van Driel beschrijft dat prachtig in zijn boek ‘Geen geld, Geen tijd, Toch doen‘ – geen aff link!, waar ik zelf overigens prominent in sta, yessss! Hij heeft het o.a over de tijdvinder, oftewel eens echt bij te houden wat je nou de hele dag (ver) doet)

En deel wat je weet.

Marketing was nog nooit zo makkelijk. Je hoeft er (als je het zelf doet) niemand voor te betalen. Geen bureau voor in te huren. En alles wat je toevoegt aan je site, geeft je online positie meer waarde.

Bloggen is investeren in de waarde van je merk, online.

Dus bloggen is nooit een weggegooide investering.

 

(behalve als je je hele blog offline haalt omdat je het over een andere boeg gooit. Ik kijk naar jou, Patty! )

Je kunt trouwens ook je collega’s vragen om mee te werken. Je kunt je klanten en leveranciers betrekken.

Stel nou dat 2 mensen in je bedrijf twee uurtjes per week zouden besteden aan een blog. Dan had je al snel 1 of zelfs twee nieuwe blogposts per week.

Gratis marketing, mensen.

5. (toegift) Het hoeft niet perfect

Het handige aan een blog is: het hoeft niet perfect. Mensen verwachten helemaal geen perfectie! Ze verwachten iets persoonlijks. Iets leuks. Iets handigs.

Eerlijk gezegd: al doe je niet meer dan delen wat jij weet, antwoord geven op al die vragen van klanten, dan ben je al aan het scoren. Dan maak je potentiële klanten en bezoekers al blij.

Als je dan ook nog wat afbeeldingen toevoegt, een beetje oefent met schrijven, af en toe een collega aan het woord laat, een beetje op de opbouw van je stuk en zoekwoorden let, dan ben je eigenlijk al klaar.

Niet perfect. Wel leuk.

Alle ondernemers zouden moeten bloggen.

Echt.