Een ander perspectief

Ik zag vandaag een prachtige tentoonstelling in het fotomuseum in Antwerpen.

Sinds een paar jaar kijk ik anders naar fotografie. Ik ben kritischer en leergieriger. Niet over techniek, maar over verhalen vertellen. En context.

In de tentoonstelling zit een foto van een uitkijkpunt ergens in Europa. Het ligt hoog, op een soort uitstekende rots. De foto is genomen vanaf dezelfde hoogte, een eind weg. Je ziet kleine mensjes en de houten wandelpaden naar het uitkijkpunt.  

Het punt van de fotograaf is dat we ons laten leiden door die gebaande paden. We nemen niet de moeite om een ander perspectief te zoeken. 

Dat is toevallig een thema dat me al heel lang bezig houdt. Vooral sinds Instagram, waar onze hang naar dat ene, bekende perspectief zo pijnlijk duidelijk wordt.

Ik zie in mijn Instagram feed continu dezelfde plaatjes uit Istanboel voorbij komen. Geijkt. Is dat wat mensen willen? 

In de tentoonstelling zit ook een foto van de Matterhorn. Het lijkt een tekening. 

De fotografe zocht op internet amateurfoto’s van de Matterhorn en legde ze over elkaar na ze bewerkt te hebben.

Ze laat zien dat we allemaal hetzelfde beeld fotograferen.

Waarom? Geeft het ons een gevoel van bezit? Bewijs dat we ergens geweest zijn? Het gevoel dat we voldoen aan de verwachting die we hadden door alle andere plaatjes die we van dat gezichtspunt hebben gezien?
Interessant perspectief…

Beeldblog van een vrije dag #vrijedagolog

Wat doe je op je vrije dag?

Ploggen (verslag doen op je blog dmv foto’s)    6:00 opstaan en lezen in de tuin  Naar ‘het dorp’, sleutels bij laten maken en koffie leuten en  Het nieuwe boek van Marcel lezen  En jezelf tegenkomen. In a good way.   Bijna uit!

Toen een lange warme autorit Gevolgd door Prosecco met mijn schatje (zie arm/hand)  Gevolgd door diner op mooi pleintje  Wandelingetje door stad, beetje foto’s maken. Sfeerbeeldje. 

  

En afzakkertje! 

En diepe filosofische gesprekken. Ahum. 

HEERLIJK.

OK wat gaan we doen?

IMG_8807 copyKen je dit gedicht?

I wanna be the leader
I wanna be the leader
Can I be the leader?
Can I? I can?
Promise? Promise?
Yippee I’m the leader
I’m the leader

OK what shall we do?

(Hier vind je er meer over)

In het kader van ‘dingen die je niet wist over Elja’ is het misschien leuk om te weten dat ik van jongs af aan een fan ben geweest van poëzie. Waaronder, sinds ongeveer mijn 12e, Engelse. Vooral het meer toegankelijke en ritmische soort.

[Waar ik echt van onder de indruk was, en ben, was het project ‘Poems on the Underground, in Londense metro’s (meer info). Heb het boek. Misschien ga ik dat eens meenemen op vakantie deze zomer.]

Het ding met poezie is dat het een bepaalde rust vraagt, merk ik. Dus.

Hoe dan ook, wat mooi is aan poezie is dat het in een paar woorden een gevoel kan oproepen.

Ik voel me deze vroege ochtend als in het gedicht.

Maar dan zo:

Ik wil een dagje vrij!

Ik wil een dagje vrij!

Mag ik een dagje vrij?

Mag het? Mag het?

Echt? Echt?

Jippie, ik heb een dagje vrij!

(…)

OK wat gaan we doen??

 

Dag

jaguarkat

  1. Opstaan
  2. Een kind aankleden (de rest doet het zelf! Yayyy)
  3. Een kind ontbijt geven (F doet de rest! Hij woont weer thuis na 9 maanden weg! Yayyy)
  4. Koffie maken voor schilders
  5. Kids naar school brengen
  6. Computer naar beneden sjouwen ivm internetproblemen
  7. Webinar voorbereiden en stug volhoudende internetproblemen oplossen
  8. Schilders & huisgenoot waarschuwen dat webinar gaat beginnen en dat huiskamer stil moet zijn.
  9. Snel deuren dicht ivm geluid schuurmachine schilder
  10. Webinar (top!!)
  11. Snel in auto naar consultatiebureau voor zoveelste inhaal-vaccinatieronde jongste
  12. Uur op consultatiebureau (loopt altijd uit he?)
  13. Twee ijsjes (drie bolletjes: 1 per prikje) voor jongste, koffie voor mij, en meteen even broek terugbrengen bij winkel naast ijssalon
  14. Naar fietsenmaker.
  15. Fietsenmaker dicht, want lunchtijd.
  16. Naar hema, dingen voor weekend halen voor logeerpartijtje.
  17. Naar huis
  18. Snel in auto naar winkel om koude drankjes, ijsjes en nog wat dingen voor logeerpartijtje kinderen van vrijdag te halen
  19. Overleg collega 1
  20. Overleg collega 2
  21. Mail en van alles
  22. Overleg met leverancier in VS (ouderwets genieten van de ongelofelijke verkooppraatjes van Amerikanen)
  23. Snel naar fietsenmaker, fiets middelste ophalen
  24. Door naar vriendje oudste, oudste ophalen
  25. 40 minuten werken en afronden (vrijdag vrij! gebeurt nooit!)
  26. Kids naar zwemles
  27. Zwemles. WEL aan extra kleren gedacht ivm oefenen zwemmen met kleren aan. Yay!
  28. Ontdek dat niet gelunchd heb. Frietje besteld. Slecht. Wel lekker.
  29. Ega ophalen en door naar strand.
  30. Eten op strand.
  31. Half uur bezig jongens van strand te krijgen.
  32. Uur bezig jongens in bed te krijgen.
  33. Tassen jongens inpakken voor logeerpartijtje.
  34. Laatste mailtjes omdat ik vrijdag vrij ben en collega’s door kunnen met de dingen die zij willen oppakken.
  35. Schilder bellen, is nog niet af maar ze zijn wel weg behalve dan hun spullen die ze vergeten zijn.  Gelukkig doet ega dit. Pfff.
  36. Container buiten zetten ivm vuilnisman morgen (meestal vergeet ik dit! trots!)
  37. Gedoe over schema jongens morgen. Hele coordinatie met drie van die mannetjes.
  38. Moet kattebak nog schoonmaken
  39. Moet nog sleutels laten maken
  40. Moet nog broek ophalen
  41. Bloggen
  42. Moe. 

Hoe doen mensen dat toch? Het Leven?

Ik wouikwouikwou

IMG_1597.JPGikwouikwouikwou dat ik zo’n moeder was. Zo’n moeder die:

  • niet vergeet dat haar zoontjes deze week bij zwemles met kleren aan moeten zwemmen
  • niet boos wordt als haar jongste probeert de grenzen te ontdekken en op te rekken (hij probeert alles dat hij bij zijn broertjes ziet, plus een paar scheppen er bovenop. Slimpie)
  • Geduldig is
  • Altijd ijsjes in huis heeft
  • Niet vergeet de nieuwe zwembroek van haar zoontje mee te geven naar zwemles in plaats van zijn oude
  • Continu geniet van haar grut (ik geniet wel veel. maar soms vergeet ik het even.)
  • een blije thuisblijfmoeder kon zijn. Of een blije part-time-werk moeder. (been there, tried that)
  • geen schuldgevoelens kent

Nou ja.

Als ik het zo opschrijf, valt het allemaal wel mee eigenlijk.

Tegelijkertijd ben ik natuurlijk net als andere moeders de oerleeuwin die zin heeft om de mensen die niet zien dat haar zoontje superbijzondere kanten heeft, eens even flink de waarheid te zeggen op onsubtiele wijze. En die woede omzet in constructieve maatregelen. (ik denk nog na over welke dan)

Die in slaap valt na 1 boekje over dino’s en 1 heel hoofdstuk over heksen. Er moet toch voorgelezen worden, he. Kom op. Ik heb zo mijn (lees-)normen. Maar hoe mooi is het als je zoontje het tweede hoofdstuk dan voorleest aan jou?

Die iedere avond voor het eten zorgt en zelfs de pizza meestal zelf maakt. Altijd iets met groente (of, heel soms, een appelmoesje bij wijze van ‘gezond’). Als ik niet voor ze kook en niet iets maak ‘from scratch’, voel ik me pas echt ontaard. Zowel in de VS (gezien de smerige eetgewoontes, brrr) als in Turkije (gezien de hulp in de huishouding die we in daar hadden) was dat uitzonderlijk, hoor, een moeder die iedere avond vers eten maakt. Dus. Als jij er ook zo een bent (of een vader), geeft jezelf dan eens een schouderklopje?

Ach, ik weet niet.

Modern ouderschap is moeilijk voor moeders. Ze kunnen alles en ze moeten dus ook alles en soms denk ik wel eens: gekkenwerk. Tropenjaren. Wat ben je toch aan het doen????? Ondernemen + drie kleine kinderen? Ben je niet goed bij je hoofd?

Ach.

We doen ons best, he? We doen allemaal ons best. We doen wat ons goed lijkt voor alle betrokkenen.

Het enige dat ik nog onder de knie moet krijgen is woensdagmiddag. Dat ik aan het einde van de dag nog gezellig ben, op een woensdagmiddag.

Mooi streven.

Iets met geduld, vermoed ik.