Scoren op Google met de menselijke factor

Weet je waar het meeste van het verkeer op mijn website naar toe gaat?

Naar dit artikel: Je eigen webwinkel beginnen: 10 valkuilen (uit ervaring).

Als je zoekt op ‘eigen webwinkel beginnen’ zie je me staan.

Bij ‘eigen webshop beginnen’ ook.

Hoger dan veel gerenommeerdere bedrijven. Met een leuk fotootje ernaast. Dankzij Google+ en Google Authorship.

Het is geschreven in april 2012. Ingegeven door de nieuwe webwinkel van een collega. Hop. Waarschijnlijk heb ik het heel snel gedaan, niet veel over nagedacht en heeft het me niet veel tijd gekost. Dat vermoed ik, omdat ik er niet, 2 jaar later, nog 5 grote grammaticafouten uit heb gehaald. ;)

Heb ik er iets aan? Al dat zoekverkeer?

Helemaal niets.

Haha!

Ik doe niets met webwinkels, ik adviseer geen webwinkels, ik verkoop niets aan webwinkeleigenaren.

Lekker nuttig.

Maar leuk.

Het grappige is dat je, als je zoekt op ‘webshop beginnen’, mij niet terugziet.

Dat is des te opvallender, vind ik, omdat je dan pagina na pagina krijgt met maar weinig leuke artikelen. Je krijgt voornamelijk saaie artikelen van commerciële partijen. Zonder auteursfoto’s er naast. Onpersoonlijk. Saai. Het zijn die paar persoonlijke resultaten die er juist uitspringen!

Grappig hoe de resultaten voor ‘eigen webshop beginnen’ zo anders zijn dan voor ‘webshop beginnen’, he?

Je zou kunnen filosoferen over het verschil tussen die twee zoektermen. Hoe ‘eigen webshop beginnen’ een veel persoonlijkere, menselijkere zoekvraag is dan ‘webshop beginnen’. En hoe het daarom logisch is dat een persoonlijk aandoend resultaat als dat van mij (met foto, leuke titel, persoonlijke tekst die verhalend is in de meta-omschrijving) daar goed scoort.

Het lijkt er op dat die resultaten bij ‘webshop beginnen’ allemaal zo geoptimaliseerd zijn, SEO-technisch, dat ze daarom scoren. Misschien zijn die persoonlijkere resultaten (met foto) wel toevalstreffers, net als die van mij.

Toch knap van Google. Dat het mijn artikel er uit heeft weten te vissen. Precies wat mensen willen lezen.

Toch liggen ook daar kansen, als je het mij vraagt.

Want waarom zou je als bedrijf met een commercieel doel niet bewust persoonlijk zijn? Je auteurs zichtbaar maken zodat mensen weten met wie ze te maken hebben? Persoonlijkere en menselijkere teksten schrijven?

Je zou er nog wel eens beter mee kunnen scoren.

Een vraag die mij eigenlijk meer en meer bezig houdt…

Schrijverstwijfel

Vandaag voor het eerst een conceptversie van mijn boek naar uitgever gestuurd. En toen, dezelfde dag maar 9 uur later, nog eentje. Beide nog niet af. Maar het moest gebeuren, had ik het gevoel.

Het is grappig hoe het proces hetzelfde is als de vorige keer. Heel lang nadenken, beetje schrijven hier, beetje schrijven daar. Besluiten om alles in 1 document te gooien.

Lezen, lezen.

Verder schrijven.

Lezen, lezen, opzoeken, researchen.

Verder schrijven.

Twijfel, twijfel.

Lezen, lezen.

SCHRIJVEN. Eenheid gaan zien. Rode draad gaan zien.

Twijfel. Beetje.

Beetje helderheid! Schrappen!

Schrijven. Iets minder twijfel en meer helderheid.

Sjongejongejonge.

Het is een heel gedoe. Heel anders dan je van tevoren denkt, zelfs als je het al een keer gedaan hebt.

Enfin.

We zullen zien wat de feedback is.

Nu maar proberen om vannacht NIET over het boek te dromen.

Pasen ver weg


Ik dood de tijd
Met wat er toch toe doet

Ik versla de twijfel
Door gewoon te doen

Ik begraaf de angst
In armenvol liefde

Ja!

Ik vier de lente.

Er is altijd wel een bloem.

Dromen van Troje

Troje heeft bestaan.

Terwijl de wereld dacht dat Homerus het verzonnen had, waren er mensen die dachten dat het meer was dan een legende.

Ze bleven doorgaan. Ze gingen graven. En ze kregen gelijk.

Hun motieven waren niet altijd zuiver en eervol. Er is veel kritiek op de aanpak. En op hun gedrag (dat iets weg had van plundering).

Maar zonder hen was er niets gebeurd.

Interessante parabel, he?

Geloven en er voor blijven gaan? Doorzetten, al maak je ook dingen stuk? Tegen de wind in beginnen en gelijkgestemden zoeken om zo de fundering te leggen voor iets groters?

Dromen en doen?

Of voorzichtig aan, een goed begon is het halve werk, geduld hebben?

Ik heb het antwoord niet.

Misschien zijn er meer wegen die naar Troje leiden.

Hoe ontwikkel je een regio?

Vandaag een beetje in de buurt van Çanakkale rondgereden. Het beroemde Troje (van het paard) ligt niet zo ver van Çanakkale. Het regende, dus we gaan er morgen kijken.

Maar als je even doorrijdt, kom je bij een stadje waar Aristoteles en zijn studenten rondliepen. Waar St Paul heeft rondgelopen. Met de restanten van een oude Griekse tempel en nog veel meer, op een punt waar je uitkijkt over zee aan drie kanten.

In de voetstappen van Aristoteles?! Sjonge.

Kortom, er is ontzettend veel te zien. Waanzinnig veel. Een stuk geschiedenis waar je U tegen zegt. En ook nog eens prachtig, prachtig, prachtige landschappen.

En toch.

Overal armoede.

Net als in Cappadocië lijkt het er toch op dat maar een beperkt aantal mensen weet te profiteren van die honderdduizenden buitenlandse toeristen die hier van mei-september komen. Of hoeveel dat er ook zijn. Plus al die binnenlandse toeristen ook nog!

Ik wil niet zeggen dat het niet romantisch is dat je overal schaap- en geitenherders tegenkomt met hun kuddes. Prachtig dat een manier van leven behouden wordt, zou je kunnen zeggen. Eén met de natuur, en zo. Maar of die mannen er een gezin van kunnen onderhouden? Of überhaupt een gezin kunnen stichten? Wat zouden ze zelf het liefste willen?

We reden vandaag door stadjes waar echt helemaal niets uitnodigt tot stoppen.

Terwijl toeristen natuurlijk op vakantie zijn dus uit ontbijten gaan, uit lunchen, uit koffie drinken, uit eten, uit shoppen.

Waar je in veel landen op dat soort routes (van belangrijke bezienswaardigheid naar belangrijke bezienswaardigheid) overal gelegenheden ziet die inspelen op al dat toeristische verkeer, zie je dat hier nauwelijks.

En dat terwijl het gaat om plekken die over de hele wereld beroemd zijn. En de natuur en de kust hier adembenemend prachtig is.

Waarschijnlijk realiseren maar weinig mensen zich dat die beroemde plekken in Turkije liggen. En hoe mooi die plekken zijn voor een vakantie.

Heel af en toe zie je een slimme ondernemer die een groot restaurant langs de weg heeft neergezet met een groot overdekt terras met pergola’s, grote reclameborden, grote parkeerplaatsen voor bussen en een groot houten paard (Het Paard! Van Troje!).

Maar verder zie je weinig.

We reden door een redelijk grote stad op de route en zagen daar troep, armoede, moedeloosheid, stof, onverharde zijwegen.

Ik weet niet.

Ik word er verdrietig van. Het idee dat op kilometers afstand, soms op meters, de toeristen met busladingen vol langskomen en mensen in zo’n stadje daar niet van weten te profiteren.

Heb ik eerder gezien.

(zie hier)

Het is ook opvallend hoe slecht de bewegwijzering is naar dat soort plekken. Ik weet niet wat er door lokale en regionale overheden wordt georganiseerd op dat gebied.

Zelfs Troje vind je vanuit Çanakkale alleen door in de stad een paar kleine bordjes te volgen en dan uiteindelijk pas bij de afslag een bord.

Misschien is het gewoon ieder-voor-zich? Zo is Çanakkale juist een heel levendige plek. Met een prachtig houten paard (uit de film met Brad Pitt) inclusief een hele mooie uitleg van de geschiedenis van Troje met een mooie macquette. Volgens de Lonely Planet is de uitleg op de boulevard van Çanakkale beter dan die bij de monumentale plek van Troje zelf. Sowieso is het een mooi stadje, een grote boulevard vol eettentjes, bars en ijstenten. En een prachtige moderne afvaartplek van de boot naar Gallipoli.

Het ontwikkelen van een regio gaat alleen met vereende krachten.

 

Ik moet telkens denken aan die bruine borden in Frankrijk langs de kant van de weg, waar precies verteld wordt waar de regio waar je doorheen rijdt trots op is en wat voor chateau er te vinden is en welke kathedraal.

En aan de Amerikanen natuurlijk die plekken waar alleen een houten blokhut van 200 jaar oud staat, verkopen alsof het Troje betreft. Met musea en lichtshows en reconstructies en ‘experiences’.

Dat verdient Turkije ook.