Het was bijna weer misgegaan met mijn dagelijkse blog, mensen. Bijna was ik naar bed gegaan zonder te bloggen. Maar toen bedacht ik me. En toen ik net de computer open deed en een paar superaardige en leuke reacties las (dank Aukje en Melvin en Robert) was ik blij dat ik besloten had om toch te bloggen.
Het is (niet) zo makkelijk
Gisteren heb ik ook geblogd. Maar ik kon de juiste foto er niet bij vinden. En ik ben de hele dag bezig geweest en vergeten om die foto te gaan zoeken, op mijn computer boven (ik blog meestal op mijn laptop, beneden). Dus ik heb nooit op ‘publiceren’ geklikt.
Het deed me wel weer realiseren hoe makkelijk is om een gewoonte te verbreken en te verliezen. Het is zo gebeurd. Dus het is zonde om te streng te zijn en jezelf te veel onder druk te zetten, maar anderzijds is het toch gevaarlijk om iets een keertje niet te doen.
Strenge diëten en vriendelijke uitzonderingen
Ik sprak van de week iemand die zichzelf na een medisch probleem op dieet zette. Hij paste zijn hele eetpatroon aan. Hij is heel rigoreus en volgt zelfbedachte strenge regels. Het draait met name om een heel minimaal eetpatroon doordeweeks. Het zou voor de meeste mensen lastig vol te houden zijn. Maar het werkt voor hem, hij heeft zijn gewicht onder controle en hij kan in het weekend toch gewoon eten wat hij wil.
Wat hem helpt is natuurlijk de motivatie (hij weet precies waarom hij het doet). Maar ook dat hij hele duidelijke regels heeft over wanneer hij mag afwijken van zijn strenge dieet. En dat hij zichzelf in het weekend en op vakantie alles toestaat, ook als hij daarna extra hard moet werken om zijn ideale (gezonde!) gewicht weer te bereiken.
Zero tolerance + liefde
Met mij is het iets lastiger, want ik sta mezelf eigenlijk geen uitzonderingen toe op het iedere dag bloggen. De enige is eigenlijk als ik ziek ben. En 1 week vakantie per jaar (hoewel ik dan meestal doorschrijf zonder te publiceren).
Dat ik zo streng moet zijn, is me wel duidelijk geworden de afgelopen maanden. Sinds de zomervakantie ging het bergafwaarts. Zodra ik makkelijker word, redenen vind om niet te hoeven bloggen, wordt het een soort van gatenkaas. De ene dag wel, de andere dag niet … en voor je het weet ben je min of meer gestopt.
Ik geloof dus net als de man die ik van de week sprak dat het belangrijk is om streng te zijn.
Én ik geloof dat je jezelf moet vergeven als je van het pad afwandelt. Als een soort van Roodkapje. We willen allemaal wel eens bloemetjes plukken, he. Als je jezelf veroordeelt omdat je je niet aan je voornemen hebt weten te houden, leidt dat vaak tot het gevoel van ‘nu heeft het toch geen zin meer’. FUNEST. Niet alleen bij bloggen.
The few people
Het is een kwestie van doen, eigenlijk.
En het helpt als je weet dat er altijd wel een paar aardige mensen bereid zijn om mee te lezen (dankjewel!). A few good people are all you need!
- Waarom gebruiken we AI? - 9 januari 2026
- Gevraagd worden - 8 januari 2026
- Wil je meer boeken lezen dit jaar: 5 ongebruikelijke tips van een boekenwurm - 7 januari 2026
Ontdek meer van Elja Daae
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
